Just another facebook friend

მაგიდაზე დადგმულ ბოთლში დაახლოებით ორი ჭიქისთვის სამყოფი არაყია დარჩენილი. ამ დროს ზურა შემოვიდა. ჩამოვასხი ოროსთვის და გავუწოდე ჭიქა. იმათ გაუმარჯოს, ვისაც ვუყვარვართ და ჩვენ არ ვიცითო. გაკვირვებულამა შევხედე, – როგორ შეიძლება ვინმეს ვუყვარდე და არ ვიცოდე-მეთქი, – ეს გავიფიქრე და მეც გადავკარი არაყი.

თუ ვინმე მიყვარს, ყოველთვის მაშინვე ვეუბნები. თუ ვბრაზდები,  - აღარ მიყვარხარ-მეთქი, ამასაც მაშინვე მივახლი. მაგრამ, ეს რა თქმა უნდა, ძირითადად მეგობრებზე ვრცელდება, მაგალითად კნუტი უკვე იმდენჯერ შევიყვარე და გადავიყვარე, რომ გინესის რეკორდების წიგნში შესვლაზეც  შემიძლია მქონდეს ამბიცია.

მაგრამ, ყოველთვის ასე ხომ არ არის. ამ დროისათვის facebook-ზე ზუსტად 785 მეგობარი მყავს. ჩემი და ჩემი მეგობრების უმრავლესობის შემთხვევაში facebook-ი არ არის ადგილი, სადაც დღეში ორი-სამი საათით შევიხედავ, ჩატით ვისარგებლებ, რამე ემო სტატუსს დავალაიქებ და გამოვალ. ეს ამ პოსტისთვის მკითხველთა სრული უმრავლესობისთისაც არის ადგილი, რომელიც შეიძლება კიდევ უფრო ნამდვილი იყოს ვიდრე რომელიმე სხვა. ვაშეარებთ ყველაფერ იმას რაც გვინდა რომ ყველა დანარჩენს ან მათ ნაწილს ვუთხრათ. ვსაუბრობთ საჯაროდ თუ დახურულ ჯგუფებში საჯარო თუ საზოგადოების სხვა ნაწილებისთვის ტაბუირებულ თემებზე. ვუზიარებთ ერთმანეთს ჩვენ მიერ ახალ აღმოჩენილ მუსიკალურ შედევრებს, ვიწონებთ სტატიებს და პოსტებს, გამოვთქვამთ გულისტკივილს ჯობსის, ჯექსონის, ჰიუსტონის და სხვათა გარდაცვალების გამო და სხვ. მოკლედ ეს არის უსაზღვრო სივრცე, სადაც ჩვენი ყველა ემოცია თუ რაციონალური განსჯის შედეგად მიღებული აზრი იყრის თავს. ამ სახელმწიფოში, რომელსაც ქართული facebook-ი ქვია (იმედია სეპარატიზმში არავინ დამდებს ბრალს), ვიბადებით და ვმოღვაწეობთ, ზოგჯერ თავსაც ვიკლავთ (დეაქტივაციას ვუკეთებთ ექაუნთს), ჩვენც,  facebook-ელ ქართველებსაც ღამღაბოთ გვითავდება სიგარეტი და ჩვენც ისევე ვწუხვართ ამის გამო, როგორც ნებისმიერი სხვა მწეველი, ჩვენც გვაბრაზებს ჩვენთვის მიუღებელი აზრები და ჩვენც გვიყვარდება.

ბლოგერების შეხვედრა გარემოს დაცვის მინისტრთან

რამდენიმე დღის წინ გარემოს დაცვის მინისტრმა გოგა ხაჩიძემ ბლოგერები მიგვიწვია ბორჯომის ვიზიტრთა ცენტრში. სამწუხაროდ, აქამდე ამ შეხვედრის შესახებ დაწერა ვერ მოვახერხე (ჩემი კომპიუტერი მწყობრიდან იყო გამოსული, ბლოგერებსაც გვემართება ხოლმე ასე). თუმცა, იმ ბლოგერებმა, ვინც ამ შეხვედრას არ დასწრებია, ამის გამო შეშფოთებაც მოასწრეს. ერთნი ფიქრობენ, რომ დამოუკიდებელი ბლოგერები მინისტრებთან შეხვედრებზე არ უნდა დადიოდნენ, მაგრამ რატომ არ უნდა დადიოდნენ, ამას აღარ გვიმხელენ, მეორენი კი ფიქრობენ, რომ ეს შეხვედრა ერთის მხრივ გოგა ხაჩიძის პიარს ემსახურებოდა, მეორე მხრივ კი ამ რამდენიმე ბლოგერის დაპურებას. იქიდან გამომდინარე, რომ პოზიტიურზე მეტი, ნეგატიური პოსტი დაიწერა, მგონი, პიართან დაკავშირებით ყველაფერი ნათელია, დაპურებას რაც შეეხება, ვიტყვი რომ მთლად ასეც არ გვშია.

ჩემი აზრით, ასეთი ტიპის შეხვედრები ნებისმიერ შემთხვევაში დადებითი მოვლენაა, როდესაც მთავრობის რომლიმე წევრს სოციალური მედიის წარმომადგენლებთან შეხვედრის სურვილი უჩნდება და გამოთქვამს მზადყოფნას, რომ ჩვენ მიერ დასმულ კითხვებს უპასუხოს. დამეთანხმებით, ამისი ფუფუნება ხშირად არ გვაქვს და მეც ვერანაირ მიზეზს ვერ ვხედავ საიმისოდ, რომ ასეთ შანსზე მეთქვა უარი.

შეხვედრა ნაყოფიერი გამოდგა, უკლებლივ ყველა კითხვაზე მივიღე ამომწურავი პასუხი, რომლებიც ძირითადად რეკრეაციულ ზონებს, თბილისში გამწვანების პრობლემას და სხვა მსგავს საკითხებს ეხებოდა. ვერავინ იტყვის იმას, რომ საქართველოში გარემოს დაცვითი კუთხით საამაყო ვითარება გვაქვს და ვერც ვერავის ექნება იმისი ილუზია, რომ ეს პრობლემები რამდენიმე დღეში გადაიჭრება, თუმცა მთავარ პრობლემად სწორედ, ინფორმაციულ ვაკუუმს მივიჩნევ. ტრადიციული მედია ჯეროვნად ვერ/არ აშუქებს გარემოს დაცვით საკითხებს, ამისი მიზეზი, ალბათ, საზოგადოების დაკვეთა უნდა იყოს, კომერციული არხები მაყურებელს/მკითხელს აწვდიან იმ სახის ინფორმაციას, რაც აინტერესებთ.

ეშმაკის საზღაური

ის დგას მედიდურად, დაკვირვებული მზერა აქვს, ცდილობს არაფერი არ გამორჩეს, მკაცრი წარბები არ ირხევა. ალესილი შავი ფერის პრიალა რქები აქვს და ტუჩთან პატარა შავივე ხალი. ბაფომეტს არ ჰგავს, პირიქით, სადო-მაზო სექსის მოყვარულებს ძალიანაც გაუხარდებოდათ მისი ხილვა. თუმცა, არა ზოოფილებს, მათთვის უფრო თხისთავიანი და ჩლიქებიანი პერსონაჟია განკუთვნილი.

როცა ჩვენ ძაღლების პოზაში ვჟიმაობთ, მე მას ყოველთვის ვამჩნევ ჩემ საწერ მაგიდაზე შემოსკუპებულს. ამ დროს გზნებით კივის იან გილანი და ლაპლაპარქებიანიც რიტმულად აქანავებს ფეხებს, რომლებიც საწერი მაგიდიდან ჩამოუშვია. თომ იორკის ხმაზე კი ყოველთვის სახემოღუშული ზის და თითქოს ერთი სული აქვს როდის გავათავებთ და როდის დაიძვრენს თავს ამ სამსახურიდან… ძნელი უნდა იყოს ეშმაკად მუშაობა.

ის იწერს ყველაფერს, აღწერს ჩვენ თითოეულ უბრალო მოძრაობას, სპულპულოზურად ინიშნავს ყოველ დეტალს და ამ კომპრომატებით სავსე უბის წიგნაკს საგულდაგულოდ ინახავს. ამის მერე ყავას სამისთვის გავაკეთებ, მასაც ხომ უნდა.

ჩვენ ორივემ ვიცით, რომ ის აქ არის, მანაც იცის, რომ ჩვენ ეს ვიცით. ის ყურს უგდებს ჩვენს თითოეულ სატელოფონო საუბარს, კითხულობს sms-ებს და facebook-ის pm-ებს. ჩემგან განსხვავებით არც translate.google.com-ის გამოყენება სჭირდება, როცა ინგლისურად მწერ ინტიმურ წერილებს. თუმცა, ვერასდროს ვხვდებოდი ამ ენას რატომ იყენებდი ასეთ დროს.  მე რუსული უფრო მეთბილება, მესექსუალურება, მესიყვარულება და მეგლამულურება.

Big brother  is watching you! მაგრამ, ყოველთვის მხოლოდ ყურებით არ შემოიფარგლება. ცელქია და თავს ვერ იკავებს, გვანიშნებს, – აქ ვარ, მეც ვარსებობ, ჰეი, მომაქციეთ ყურადღებაო! მაგრამ, ჩვენ მაინც არ ვიმჩნევთ. არ გახსოვს გუშინ შარვალზე ლუდი რომ გადაგასხა? როცა კისერში გკოცნი, მასაც ყოველთვის ებერება კერტები, მაგრამ ახსოვს რომ სამსახურშია და თავისსავე ადგილზე რჩება. ისე, ცუდი არ იქნებოდა ერთხელ threesome შეგვეთავაზებინა მისთვის, იქნებ ამის შემდეგ  უფრო ნაკლები სიბეჯითით შეადგინოს ანგარიში.

მე მიყვარს შენი კანის სუნი, რომელიც რამდენიმე დღის წინ შავ კაშნესთან ერთად დამიტოვე. ეხლა ჩემ თეთრეულს ისევ შენი სურნელი ასდის. გაყინულ ტერფებს საბნის ქვეშ ვმალავ და ვიცი რომ ახლა შენც ჩემზე ფიქრობ.ვოლანდი კი ისევ აგრძელებს ამ აკრძალული relationship-ის მფარველობას. მარცხნივ შენ წვები.

ვის დავუდგათ ძეგლი და ვის მივუჩინოთ სამუდამო სამყოფელი პანთეონში

საინფორმაციო საშუალებით – droni.ge დაახლოვებით ერთი თვის წინ გავრცელდა იმფორმაცია,  რომ ჯაბა იოსელიანის საფლავის გათხრა სცადეს. ამავე droni.ge-ს მიერ მოგვიანებით გავრცელებული ვიდეორგოლის მიხედვით ამ აქციის ორგანიზატორი ბერლინში მცხოვრები ვინმე მიხეილ
ჯაფარიძეა.  როგორც, თავად მიხეილ ჯაფარიძე ვიდეორგოლში განმარტავს, მისი მიზანი არ ყოფილა ჯაბა იოსელიანის საფლავის გათხრა, არამედ ის ამ ქმედებით ცდილობდა საზოგადოების ყურადღება გაეხმავლონებინა იმაზე, რომ ჯაბა იოსელიანი დიდუბის პანთეონში არ უნდა განისვენებდეს.

უნდა იყოს თუ არა დაკრძალული ჯაბა იოსელიანი დიდუბის ან სხვა რომელიმე პანთეონში? ამ კითხვას, რა თქმა უნდა მე ვერ გავცემ პასუხს. ეს ბლოგპოსტი არ ემსახურება ჯაბა იოსელიანის პოლიტიკური ცხოვრების ანალიზს, მიუხედავად იმისა რომ არც ჯაბა იოსელიანის ქომაგი ვარ და არც პირიქით პრეზიდენტ გამსახურდიას პოლიტიკურ კურსს ვწყალობ. ჩემთვის ორივე, თითქმის, თანაბრად მიუღებელია. მაგრამ, საქმე სულ სხვა რამ არის, ვინ გადაწყვიტა ჯაბა იოსელიანის პანთეონში დაკრძალვა. ალბათ, ამაზე თბილისის მუნიციპალიტეტის რომელი ბიურო ან კომიტეტი ზრუნავს, ფაქტია, რომ ისინი ძალიან ჩქარობენ და ადამიანებს გარდაცვალების მეორე დღესვე გადაანაწილებენ ხოლმე პანთეონებში. იქნებ აჯობებდეს, რომ გარკვეული დრო, თუნდაც ხუთი ან ათი წელი გავიდეს ხოლმე, გავაანალიზოთ მათი მოღვაწეობა, დავფიქრდეთ და ისე დავკრძალოთ ესა თუ ის ფიგურა პანთეონში.

სხვათაშორის, მთაწმინდის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში დღემდე განისვენებს მამულის სათაყვანებელი შვილის, იოსებ ჯუღაშვილის დედა, გულწრფელი რომ ვიყო, გეტყვით – არც ამ მამულის სათაყვანებელი შვილის პოლიტიკურ კურსი მხიბლავს, მაგრამ ხიბლავდათ იმ ადამიანებს, ვინც თავის დროზე ეკატარენე ჯუღაშვილის მთაწმინდის პანთეონში დაკრძალვა გადაწყვიტა. გაივლის კიდევ სამოცი ან და სამოცდაათი წელი, შეიცვლება პოლიტიკური პარტიები და ხედვები და ვინ იცის სამოცი ან სამოცდაათი წლის მერე იქნებ ჩვენ მიერ პანთეონებში დაკრძალული მოღვაწეების ნახევარზე მეტი აღარ მოსწონდეთ მომავალ თაობებს. საფლავის ამოთხრა და ნეშტების ამოყრა კი ერთობ სულმდაბალ საქციელად მიმაჩნია და ვინმემ სტალინის დედის პანთეონიდან გაძევებაც რომ მოინდომოს, ამასაც უგუნურ ნაბიჯად მივიჩნევ. დიახ, ნამდვილად არ ვარ მომხრე, რომ ადამიანები საფლავებიდან ამოვყაროთ, ძეგლები დავლეწოთ. ხელოვნების ნიმუშებიდან სხვადასხვა სომბოლოები ამოვჩხაპნოთ ან გადავღებოთ და ა შ.  მაგრამ, სანამ ძეგლებს დავდგამთ, სანამ ცხედრებს სადმე დავასვენებთ, სანამ რამეს განვადიდებთ კარგად უნდა დავფიქრდეთ რომ მერე ნგრევა არ მოგვიხდეს.

1992 წელს გაზეთ “ქართულ კულტურაში” ჟურნალისტი თეიმურაზ მეტრეველი მომხდარის გამო წერდა: “მტვერს ლამის მთელი რუსთაველის პროსპექტი მიჰქონდა. სპობდნენ და ანადგურებდნენ… ქართული ხელოვნების ნიმუშებს, თვით ჩვენი უკვდავი იაკობ ნიკოლაძის ნახელავს. ნგრევის მოტივი ერთობ სადა და ნათელი იყო, რომ არ ვთქვათ –პრიმიტიული: ეს ნაწარმოებები ძველ კერპებს განადიდებდნენ”. ოთხმოცდაათიანი წლების დასაწყისში მაშინდელმა კულტურის მინისტრმა ედმონდ კალანდაძემ მტვერი ჩამოიბერტყა იმელის შენობიდან ჩამოფხეკილი ჰორელიფების გამო.

მოკლედ, მგონი შევთანხმდით, რომ პოლიტიკური მდგომარეობა ცვალებადია, პანთეონები კი სამარადისოდ არსებობემ ხოლმე, არც ნეშტები გარბიან სადმე და ყოველთვის მოვასწრებთ მათ დასვენებას პანთეონში. იქნებ მერიის ის იდუმალებით მოცული ჯგუფიც მეტი პასუხისმგებლობით  მოეკიდოს ამ საქმეს. ისიც გაგვაგებინონ რა პრინციპით გადაარქმევენ ხოლმე ქუჩებს სახელს, მე პირადად ძალიან მაინტერესებს კრილოვის ქუჩას რატომ გადაარქვეს სახელი, რატომ დგამენ ან იღებენ ხოლმე ძეგლებს,რა დამსახურების გამო  მიანიჭებენ ხოლმე ჩემი ქალაქის სახელით საპატიო თბილისელის წოდებას და სხვა მრავალი. არა, მედლებს და წოდებებს კი არ ვამადლი ვინმეს, ღმერთმა შეარგოთ, მაგრამ მაინც მაინტერესებდა.

ინგმარ ბერგმანის Laterna Magica და დიანა იანსეს ავღანური დღიურები

ამ ორი წიგნის პრეზენტაციაზე ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობამ მიგვიწვია რამდენიმე ბლოგერი. როდესაც გავიგე, რომ ბერგმანის მემუარები ქართულ ენაზე გამოვიდა, გული სიხარულით ამევსო, ამიტომ დავუშვი გამონაკლისი და პრეზენტაციაზე არა თუ არ დამიგვიანია, თითქმის ერთი საათით ადრეც კი გავეშურე. დიდი ახსნა არ სჭირდება ვინ არის ინგმარ ბერგმანი, ამიტომ მასზე უსარგებლო ინფორმაციის მოწოდებისაგან თავს შევიკავებ, ისედაც ვიცი, რომ ეს წიგნი სულ მალე საქართველოში ბესტსელერად იქცევა და ალბათ, დამატებითაც მოუწევთ გამოცემა. უკვე რამდენიმე მეგობარმა შემიპირა კიდეც, რომ ვათხოვებდი ბერგმანს.

დიანა იანსეს რაც შეეხება, ის ამჟამად შვედეთის სამეფოს ელჩია ჩვენს ქვეყანაში, მანამდე კი ავღანეთში მუშაობდა შვედეთის სამეფოს წარმომადგენლად. ეს წიგნიც სწორედ ამ ქვეყანაში გატარებულ დროს მოიცავს. შვედი დიპლომატის მოგონებები, ალბათ, ქართველი მკითხველისთვის ძალიან საინტერესო იქნება, თუნდაც იმ მიზეზეის გამო რომ ავღანეთში სამშვიდობო მისიას უამრავი ჩვენი თანამემამულეც ახორციელებს.

საქართველოს ბანკის ორი საოცრების შესახებ

საერთოდ, მაინცდამაინც არ ვწყალობ არც ბანკებს და არც არაფერ ისეთს, რაც შეიძლება ფულთან იყოს დაკავშირებული. სიმართლე რომ ვთქვა, ვერც განსხვავებებს ვხედავ ხოლმე ამა თუ იმ ბანკებს და მათ პროექტებს შორის და ნებისმიერი რამე, რაც ფინსებთან არის დაკავშირებული იმდენად ბუნდოვანია ჩემთვის, რომ ზოგჯერ ჩემ გონებრივ შესაძლებლობებში მე თვითონაც კი მეპარება ხოლმე ეჭვი. ეგ კი არა, რამის ყიდვისას ძლივს ვანგარიშობ რამდენი უნდა გადავიხადო ერთზე მეტი პროდუქტის ერთდროულად შეძენის შემთხვევაში, ხურდის დათვლაზე ხომ საუბარიც ზედმეტია. არც გამრავლების ცხრილი ვიცი 5X6-ის ზევით და ათის ფარგლებში მიმატება-გამოკლებასაც ძლივს ვაბამ თავს.

მაგრამ, მოხდა სასწაული და გავიგე რატომ ჯობია საქართველოს ბანკი ყველა სხვა ბანკს და კონკრეტულად მისი ახალი ექსპრეს სერვისცენტრები. აბა რა დიდი ინტელექტი სჭირდება იმას, რომ მიხვდე ბანკი ჯობია შენს სახლთან ახლოს, თანაც 24 საათის განმავლობაში რომ გემსახურება ისეთი. ისეთი, სადაც რიგში არ ჩაგაყენებენ და თითოეულ ოპერაციაზე მაქსიმუმ 5 წუთი იქნება გათვლილი. საქართველოს ბანკის ექსპრესის თვითმომსახურების ზონაში მომხმარებლისთვის ნებისმიერ დროს ხელმისაწვდომი იქნება: ინტერნეტბანკის ტერმინალი, თვითმომსახურების ტერმინალი PayBox და ბანკომატი.

ახლა კი საქართველოს ბანკის მეორე საოცრების შესახებ უნდა გიამბოთ. ექსპრესის პრეზენტაციიდან გამოსულ რამდენიმე ბლოგერს უნიკალური შესაძლებლობა მოგვეცა დაგვეთვალიერებინა ახალი ოფისი. ბევრი ჭორი გამიგია აქამდე ამ შენობის შესახებ, გარედანაც არ გამოიყურება ცუდად, მაგრამ მაინც ვფიქრობდი ასეთი რა უნდა იყოს-მეთქი. ჰო და ამ ოფისის სახით მე და სხვა ჩემნაირ სკეპტიკოსებს დიდი სურპრიზი გველოდა. მართლაც რომ “ისეთი” ყოფილა.

ბანაკი კიბერ-აქტივისტებისათვის

დაახლოვებით ერთი კვირის წინ გავგზავნე შევსებული სააპლიკაციო ფორმა ამ ბანაკში მონაწილეობის მისაღებად. რამდენიმე დღეში დამირეკეს და მაცნობეს, რომ შერჩევა წარმატებით გავიარე და სხვა 9 ბლოგერთან და 20 კიდევ სხვა ამ თემასთან დაკავშიერებულ ტიპთან ერთად მივიღებდი მონაწილეობას და კიდევ უფრო გავნათლდებოდი. ჰო, თემა მდგომარეობდა შემდეგში “hate speech”-თან (hate speech- სიძულვილის ენა) ბრძოლა ინტერნეტ სივრცეში.

ბანაკი სულ სამ დღეს მიმდინარეობდა. გახსნის დღეს სიტყვით გამოვიდა ყველა ტრენერი, დონორი და ა შ, მერე დაახასიათეს ერთმანეთი, უპს… აქ უნდა შევჩერდე, მოკლედ, დონორი მაინც დონორია, ის ყველაზე კეთილი, ყველაზე საყვარელი, ყველაზე გულისხმიერი, ყველაზე სათნო და ა შ და ა შ ადამიანია სამყაროში, თუნდაც იმიტომ რომ დონორია. ეს ყველაფერი უნდა აღნიშნო რაც შეიძლება დამაჯერებელი ტონით, თვალებში უყურო დონორი ორგანიზაციის წარმომადგენელს და ღიმილი არ დაიშურო. მერე გამოჩნდება სოც. მედიის ტრენერი (აბა სხვა ვინ იქნება ეს მზაკვარი) და მთელ ამ ჯაფას წყალში ჩაგიყრის. მიმართავს ამ შენს მსოფლიოში ყველაზე ლამაზ და ყველაზე ჭკვიან და ყველა ყველაზე დადებითი თვისებით შემკულ დონორს და კითხავს,- თქვენ დონორი ხართ? ააჰ, მაშინ გასაგებია :დ  თუმცა, ამის გარდა კიდევ უხვად იყო ხუმრობები, მართალია მაგალითად, “ქალიშვილობის ინსტიტუტთან” დაკავშირებულ ხუმრობაზე და სხვა მსგავსებზე მარტო ბლოგერებს გვეცინებოდა

ის რაც ბავშვობას გვახსენებს

ჩემმა ბავშვობამ, ისევე როგორც ჩემი თაობის წარმომადგენლების უმრავლესობისა, ამ ტელეჟურნალთან ერთად გავიდა. ეს ტელეჟურნალი, რა თქმა უნდა, ამერიკულ Tom & Jerry-სთან ერთად აყალიბებდა ჩვენს იუმორის გრძნობას. მაშ ასე, თქვენ წინაშეა მისი უდიდებულესობა –  Ералаш! თქვენი არ ვიცი და აი ჩემთვის კი ტელეარხ ОРТ-ს გათიშვა ნამდვილი ტრაგედია იყო, აბა სად მქონდა მაშინ youtube, რომ დავმჯდარიყავი და მიყოლებით მენახა სხვადსხვა სერიები.

ერალაში დღემდე ჩემი მთავარი სატელევიზიო სისუსტეა, რომელმაც ნეტშიც მომაგნო და ღამ-ღამობით შემიტყუებს ხოლმე ბავშვური სილაღით აღსავსე სამყაროში.  სხვათაშორის, ამ ტელეჟურნალში მონაწილეობის მიღება ჩემი მთავარი ბავშვობის ოცნებაც იყო. ამ ჟინს ნაწილობრიც მიკლავდა მეზობლების გარაჟების უკან მოწყობილ სპექტაკლებში მონაწილეობა, თუმცა ეს იმ ფერად სამყაროს რომელიც ჩემი შავ-თეთრი ტელევიზორიდანაც კარგად ჩანდა, რა თქმა უნდა, ვერ შეედრება.

ერალაში ნამდვილი ოაზისი იყო იმ ყველაფრის ფონზე, რასაც იმ დროს ცისფერ თუ ნაცრისფერ ეკრანებზე უჩვენებდნენ. ვისაც არ გახსოვთ რას უჩვენებდნენ არ შეგახსენებთ, ხოლო ვისაც უბრალოდ არ გინახავთ ჯობია არც იცოდეთ. სხვათაშორის, მოგვიანებით ამ ტელეჟურნალის ქართული ანალოგიც შექმნეს, მაგრამ იმდენად უნიჭო პლაგიატი იყო, რომ ნამდვილად არ ღირდა ნახვად.

მოდი დავატოლოთ კვერცხები

სრულიად ქართული საზოგადოება პანიკამ მოიცვა, – ეს რა გვიქნეს, კვერცხების ძეგლი დაგვიდგეს ბათუმშიო. აი, მე თუ მკითხავ, კვერცხები ნამდვილად მირჩევნია თბილისის ყველა ქუჩის ყველა კუთხეში ცხენზე ამხედრებულ ხმალმომარჯვებულ კაცებს, რომლებიც სრულებით არაფრით განსხვავდებიან ერთმანეთისაგან და ბავშვობიდან რომ არ ეთქვათ ეს ამის ძეგლია და ის იმისიო, ალბათ ვერც კი გავარჩევდი. გუშინ ველოსიპედიც დაუდგამთ “ივერიის” წინ, ჰო “რედისონ-ივერიის”, აი, ამაში კი ცოტა კონსერვატიული ვარ. რა ვქნა ვერ გავიჩემე ეს ახალი სახელი, ისევე როგორც ვერც “ვარანცოვი” გავისაარბრუკენე. მაგრამ, მაინც ვერ გავიგე რას ერჩით ამ ველოსიპედს (ნუუ, ვინც ერჩით), დიახ, ველოსიპედის სკულპტურც მინდა და საველოსიპედო ბილიკებიც.

არა, იმათიც მესმის, ვინც ახალი ქანდაკებების სტილს ეურჩება. ჩვენში, ხომ დიდი ხნის მანძილზე ყალიბდებოდა ურბანული მოწყობის აღქმა და ტრადიციულად სულ სხვა დატვირთვა ჰქონდა თბილისში თუ პროვინციულ ქალაქებში დადგმულ მონუმენტებს. სხვათაშორის სობჭოთა კავშირამდელ პერიოდში ძალიან ბევრი უფრო დახვეწილი ესთეტიკის ძეგლიც იყო თბილისში, ვიდრე მი შემდეგ. ლამაზი ორნამენტებით გაფორმებული პოსტამენტებით, ეს ყველაფერი, რა თქმა უნდა, მხოლოდ ტფილისის ძველ ფოტოებზე შემორჩა.

რამდენიმე წლის წინ თბილისის ქუჩებში პატარ-პატარა სკულპტურები გამოჩნდა. პირვანდელი სახით თითქმის აღარცერთი მათგანი აღარ შემორჩა რუსთაველის გამზირს. თბილისელებმა ზოგს ქოლგა გამოგლიჯეს ხელიდან, ზოგს ქუდი გამოტაცეს, ზოგსაც საქსაფონი. მაგრამ ეს პაწაწინა კაცუნები მაინც ალამაზებენ ჩვენს ქალაქს, მათ შემხედვარეს დევიდ ლინჩის “ადამიანი სპილოში” რომ სახიჩრების ცირკია ის მახსენდება, მაგრამ ეს ხომ მაინც თბილისია და ოდესმე, ალბათ, ეს ველოსიპედიც ისეთივე თბილისური და კოლორიტული გახდება, როგორც ბარათაშვილის ქუჩიდან შესახვევში მეეზოვის ქანდაკება, ან და შარდენის ბოლოში სანაპიროს მხრიდან ფრთაგაშლილი ფარაჯანოვი.

არა, ყველაფერი იდეალურად ნამდვილად არ არის, “ძეგლების მოურავს” ბევრ რამეს ვუწუნებ, მაგალითად შადრევნებს, რომლებიც კომპიუტერული ტექნოლოგიების ენაზე რომ ვთქვა “copy – paste”-ს პრინციპით არის გადამრავლებული და პუშკინის სკვერში კაი ხნის წინ დადგმული შადრევნის აბსოლუტური ასლია. ნაკლებზე საუბარი მეტად შორს წაგვიყვანს, ალბათ, მათი სიმრავლის გამო, მაგრამ რაც კარგია, რაც ახალ ფერებს შესძენს ქალქს,- თბილისი იქნება ეს თუ ბათუმი, რაც გაგვიხალისებს განწყობას, იმას მაინც დავეხსნათ და ვუთხრათ მოურავსაც,- აი, თუ მოინდომებ, ხომ შეგძლებია!

ვინ არის კაშპიროვსკი

ანატოლი კაშპიროვსკი 1939 წლის 11 აგვისტოს დაიბადა პროსკუროვში (უკრაინა). იგი ცნობილია როგორც ფსოქოთერაპევტი და საერთოდაც ყოფილ საბჭოთა კავშირში ეს ტერმინი, სწორედ მისი გამოჩენის შემდეგ დამკვიდრდა. მიუხედავად იმისა, რომ დღეს თითქმის აღარსად ჩანს, მაინც არ წყდება დავა იმის შესახებ ვინ არის კაშპიროვსკი, -მაგი, КГБ-ს მიერ შექმნილი კაცი, რომელსაც თავისი ბოროტი ზრახვების განსახორციელებლად იყენებდა, გენიალური ადამიანი რომელსაც შეუძლია ტელეეკრანიდან განკურნოს სნეულები, თუ თაღლითი.

1988 წლის 31 მარტს მთელი საბჭოთა მოსახლეობა გაფაციცებით უყრებდა გადაცემას  «Взгляд», სადაც შუქდებოდა ტელეხიდი მოსკოვი-კიევი. პირდაპირ ეთერში უჩვენებდნენ მკერდის სიმსივნის ოპერაციას. ამ ყველაფერში საოცარი კი ის იყო, რომ ოპერაცია მიმდინარეობდა ანესთეზიისა და საერთოდ ყოველგვარი ტკივილგამაყუჩებლის გარეშე. კაშპიროვსკიმ პაციენტს “უბრძანა” არ ეგრძნო ტკივილი და მართლაც ეს ასე მოხდა. ამანასთანავე,  კაშპიროვსკი იმყოფებიოდა მოსკოვის სტუდიაში, პაციენტი კი კიევში. მეორე დღეს მოხდა სამი მოვლენა, პაცინტმა ლუბოვ გრაბოსკაიამ გაიღვიიძა სრულებით ჯანმრთელმა, საბჭოთა კავშირში გაჩნდა ახალი ტერმინი – ფსიქოთერაპევტი და მესამე, ანატოლი კაშპიროვსკიმ საქვეყნოდ გაითქვა სახელი.

მის მასობრივ სეანსებს 89 წელს ას მილიონზე დიდი აუდიტორია ჰყავდა  (!) ამ სეანსებზე რა ხდებოდა,