სამარხვო ბლოგი


Leave a comment

ნაღმი – coming soon

23 ოქტომბერს 20:00 და 23:00 საათზე ახალი ქართული ფილმის – “ნაღმის” ჩვენება შედგება. შთაბეჭდილებს უახლოეს დღეებში წაიკითხავთ ამ ბლოგზე. მანამდე კი ტრეილერი.


Leave a comment

შიშველი კუნძული

BeFunky_271394c0990f4c0c9764c5de249df9e1.jpgიმ წელს წითელიალქნებიანი ნავები მოადგა ჩვენს კუნძულს, სადაც მარტო მე, დედა, მამა, ჩემი ძმა ნაცუკო  და ჩვენი ძაღლი მიზუკი ვცხოვრობდით. როცა 9 წელი შემისრულდა, ზუსტად იმ დღეს ნაცუკო და მამა ჩრდილოეთის კუნძულებზე წაიყვანეს. სახლში მარტო მე, დედა და მიზუკი დავრჩით. იმ დილით, როცა მამას და ნაცუკოს იმპერატორის ჯარისკაცებმა მოაკითხეს, მე მდინარეზე ვიყავი სათევზაოდ წასული. პირქვე ჩამხობილი ჩანგლით ლიფსიტებს ვიჭერდი. მდინარიდან თავი ამოვყავი და მაღალი, პეპლის ფრთებივით ღაჟღაღა, წვეტიან თავებიანი იალქნები დავინახე, რომლებზეც საიმპერატორო გერბები იყო გამოსახული. სასწრაფოდ გავვარდი სანაპიროსკენ სახლში, ნაწვიმარი ბილიკები ჩავირბინე, ტალახში ფეხები მეფლობოდა, მუხლებამდე მივტოპავდი ლაფში, დაღმართში ფეხები მისრიალებდა, ამიტომ ვჯდებოდი და ისე ვცდილობდი ჩამოსრიალებას. ჩემი ყვითელი კინუ უკვე სულ ყავისფერი იყო, მაგრამ ამას არ ვჩიოდი, ისე მეჩქარებოდა წითელი იალქნების ახლოდან დანახვა. როცა ჩავაღწიე, მამა და ნაცუკო უკვე ნავზე ყავდათ აყვანილი და ნაპირს შორდებოდნენ. დედამ გულში მჭიდროდ ჩამიკრა და ქვითინით მიჩურჩულებდა,- მიცუკო, წაიყვანეს, მიცუკო, წაიყვანეს…

მე მიცუკო ნაცუმოტო ვარ, შიშველი კუნძულის ერთადერთი მკვიდრი, რომელიც მამის და ნაცუკოს დაბრუნებას ელოდება. იმ წელს მთელი ზაფხული მდინარეზე გავატარე და თან დაბლა, ჩრდილოეთის მხარეს ვიყურებოდი ყოველ ჯერზე, რამდენჯერაც მდინარიდან თავს ამოვყოფდი, მაგრამ წითელი იალქნები აღარ დაბრუნებულან. ერთხელაც ძალიან დიდი თევზი დავიჭირე, ისეთი, რამხელაც იქამდე არასდროს მენახა, გზაში წითელი კენკრა დავკრიფე, ძალიან ლამაზი, თუმცა გემო არ გამისნჯავს. დარწმუნებული ვიყავი რომ ეს ლამაზი Masayoshi_Mizuho_Mist_Of_Japanese_Apricotმარცვლები ძალიან გემრიელს გახდიდა ჩემ „ნანადირევს“. თევზი სახლში მოვიტანე და სანამ დედა ბრინჯს არჩევდა მომზადება დავიწყე. საგულდაგულოდ დავჭერი და გავასუფთავე. მერე კენკრაც დავკეპე წვრილად და თევზი შევაზავე. თუმცა, დედასთან ერთად ვახშმობა ვეღარ მოვასწარი, საკვების მომზადებას მოვრჩი თუ არა, მაშინვე ჩამეძინა.

უკვე ბნელოდა როცა შიმშილის გრძნობამ გამაღვიძა, თეფშზე აღარაფერი დამხვდა და ტირილი დავიწყე. დედას დავუძახე, ხმა არ გამცა. გარეთ წვიმდა და ჭერიდან წვეთები ცვიოდა იატაკზე. კარი გავაღე და ეზოში გავძახე დედას, თუმცა, ისევ უშედეგოდ. გარეთ გავედი და ჭასთან დედა ვიპოვე. ჩამუხლულიყო, სახე საშინლად დაჯღანვოდა, ოთხად იყო მოკუნტული და ორივე ხელით მუცელი ჰქონდა ჩაბღუჯული.როცა ბებია გარდაიცვალა, მისი ნეშტი დაწვეს, ლარნაკში მოათავსეს და ბაბუას ლარნაკის გვერდით დადგეს. თუმცა, ახლა შეშა სველი იყო და ანთების ყოველი მცდელობის შემდეგ საშინლად ბოლავდა. ვერაფრით მოვახერხე ცეცხლის დანთება. დედის ცხედრის დაწვა ვერ შევძელი.  მეორე საღამოს მე და მიზუკიმ დედა ბამბუკების ბაღში წავიყვანეთ დასასფლავებლად. ფარდაში გავახვიე და ურმით გავუყევით ზევით, ბაღისკენ მიმავალ გზას, ქვებზე ურემი ხტოდა და დედა ურმიდან ცურდებოდა დაბლა. ხელის მტევნებს გზაზე მიათრევდა, თოთქოს უნდა რომ მიწის ზედაპირს მოეჭიდოსო. მე ისევ და ისევ ვაწყობდი ხელებს ურემზე და სახიდან წამოხდილ ფარდას ვაფარებდი. ღამით მივაღწიეთ ბაღამდე. საშინლად ციოდა. ცოტა ხანში ჩამორჩენილი მიზუკი დაგვეწია წკმუტუნით. ბარი მიწას დავარტყი, პირველ ცდაზე უშედეგოდ. სიცივეში მიწა გაიყინა და ლოდებივით მიწევდა მისი მტვრევა. მიზუკი, მგონი ვერ ხვდებოდა რას ვაკეთებდი. მე ვურტყამდი ბარს რკინასავით მყარ მიწას, რომელიც არა და არ მნებდებოდა. ხელებზე კანი გადამძვრა, სისხლი წვრილ ზოლებად ჩადიოდა ბარის ტარზე. ჩავიმუხლე შესასვენებლად და მთვარის შუქზე ჩემს ხელებს დავუწყე ყურება. მიზუკი მოვიდა, ჯერ წრეზე შემომიარა, შემდეგ კი ჩემი სისხლიანი ხელების ლოკვა დაიწყო. გათენებისას დედა საბოლოოდ დავმარხე მიწაში და სახლისაკენ წამოვედი.

მალე დაზამთრდა და მდინარე გაიყინა. მე და მიზუკი უშედეგოდ დავდიოდით მდინარეზე იმ იმედით რომ იქნებ ახლა მაინც გაგვამართლებოდა და ყინულის სქელი ფენის ქვეშ ერთი თევზი მაინც დაგველანდა. იმედს არ ვკარგავდით და ყინულს წერაქვით ვამტვრევდი, მაგრამ თევზი არსად იყო. გოდორში კი ბრინჯი სულ უფრო ცოტავდებოდა. მე და მიზუკიც, შესაბამისად, სულ უფრო ცოტას ვჭამდით, იქნებ გაზაფხულამდე დარჩენილი ბრინჯი როგორმე გამოგვეზოგა.

CranesinMist714634-2მალე მივხვდი რომ მე და მიზუკის, თუ ორივე თანაბრად შევჭამდით, დარჩენლი საკვები არ გვეყოფოდა. ზამთარში ფეხის ტერფები დამისკდა, სიარულს ვეღარ ვახერხებდი, ჩემი მშიერი მეგობარი დილაობით წყლულებს მილოკავდა და შემდეგ სადღაც ქრებოდა. ღამით კი შეციებული და ბალანზე თოვლშეყინული ბარბაცით ბრუნდებოდა შინ.  მე ვქსოვდი, გამუდმებით ვქსოვდი. ქსოვის დროს ერთხელაც არ მიფიქრია რისი მოქსოვა მინდოდა. უბრალოდ თვლებს ვუყრიდი. შემდეგ კი ისევ ვარღვევდი. ეს მდინარის დინებას გავდა, რომელიც მოედინება და არასდროს არ მთავრდება, მოედინება უსასრულოდ და არ იცლება. შემდეგ იმაზე დავიწყე ფიქრი რომ როდესაც ძაფი გამითავდებოდა, როდესაც გორგალი დამთავრდებოდა, როდესაც, აი, ბოლო თვალს ამოვუყრიდი,  მაშინ გაგვითავდებოდა საჭმელი მე და მიზუკის. ამიტომ, უკვე, მიზანმიმართულად დავიწყე ნაქსოვის რღვევა. როგორც კი ძაფი საეჭვო ზღვარს მიუახლოვდებოდა, ანუ ნაქსოვის სიგრძე იდაყვამდე მომწვდებოდა ისევ ვიწყებდი რღვევას. გაზაფხულამდე ასე გაგრძელდა. მდინარე კი არა და არ ჩქარობდა გალღობას.

ბევრი მთვარე შეიცვალა მას შემდეგ. მე და ჩემი მეგობარი კი ისევ ჯიუტად ველოდებოდით მამას და ნაცუკოს დაბრუნებას.

ერთ დილითაც ჩვენმა ატმებმა კვირტები გამოიღო, შემდეგ აყვავდა და საოცარი სურნელი დააყენა მთელ ბაღში. მე ვიჯექი ატმის აყვავებული ხის ძირში, მიზუკი ბრინჯის ცარიელ გოდორს აგორავებდა ტალახში. გარიჟრაჟზე სქელი ნისლი ჩამოწვა და ზღვასა და ცას შორის საზღვარი დაფარა. სწორედ ამ დროს ბამბუკების ბაღიდან მომავალ ბილიკზე თეთრ კინუში ჩაცმული ლანდი გამოჩნდა. მიზუკის არც შეუმჩნევია, მე კი ვუყურებდი როგორ მიახლოვდებოდა, წამოდგომა ვერ შევძელი, დაწყლულებულ ტერფებს ვიზელდი. ლანდმა ბილიკი ჩამოიარა და მომიახლოვდა. ნისლში სახე ძლივს გავარჩიე,- დედა! როგორ გამიხარდა დედის ნახვა ვერც კი წარმოიდგენთ, რამდენი ხანია აღარაფერი მეჭამა. მუცელი გაბერილი მქონდა უჭმელობისგან და ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს ლოდები ჩამიწყესო. დედამ კალთაში მიწით სავსე კალათა ჩამიდო. ორივე ხელით ჩავიკარი სავსე კალათა გულში  და სულმოუთქმელად დავაცარიელე. მუჭებით ვიყრიდი ყავისფერ მიწას პირში და ნეტარებისგან ვკნესოდი.

-როგორ მოშიებია ჩემ კალიას,- გამიღიმა დედამ. მე ხმა არ გამიცია. შემდეგ ხელში ამიყვანა და ბამბუკების ბაღისკენ წავედით. ბილიკის გასწვრივ თეთრი ყვავილები ბიბინებდნენ, ფეხები აღარ მტკიოდა. დედას ხელი ჩავკიდე და ასე გავაგრძელეთ გზა. იმის მერე მოვუყვებით ბილიკს ბამბუკების ბაღში რომელიც ისევე დაუსრულებელია, როგორც ძაფი ჩემ გორგალზე და ისეთივე დაუშრეტელი, როგორიც წყალია მდინარეში. ერთ მთვარეს მეორე ცვლის, მათი რაოდენობა კი არა და არ იწურება. რძესავით თეთრ ნისლში მივდივართ და უკვე აღარაფრის მეშინია. როცა მოგვშივდება კალათიდან ამოვიღებთ ჩვენს თასებს და მიწით ვავსებთ, შემდეგ კი რძესავით თეთრ, სქელ და ნოყიერ ნისლს ვაყოლებთ წყურვილის მოსაკლავად.

IMG_14-850x468


3 Comments

გაზაფხული, ზაფხული, შემოდგომა და სიმინდის კუნძული

“თვითონ მეფენიც უძლეველნი, რომელთ უმაღლეს
არც ვინღა არის, და წინაშე არც ვინ აღუდგეს,
რომელთ ხელთ ეპყრასთ უმაღლესი სოფლის დიდება,
შფოთვენ და დრტვინვენ და იტყვიან: «როდის იქნება,
ის სამეფოცა ჩვენი იყოს?» და აღიძვრიან
იმავ მიწისთვის, რაც დღეს თუ ხვალ თვითვე არიან”!..

ყოველგვარი ლოგიკის თანახმად, ალბათ, ჯერ გახსნის ფილმზე უნდა დამეწერა. მაგრამ, რადგანაც გახსნის ფილმი ფარაჯანოვის “სურამის ციხე” იყო, მე კი ფარაჯანოვის შესახებ წერის უფlებას არ ვაძლევ თავს, შესაბამისად ჯერ-ჯერობოთ მხოლოდ ჩვეულებრივ, მოკვდავ რეჟისორებზე ვწერ. იქამდე, მაინც სანამ ისინიც არ დაამტკიცებენ რომ თავადაც ზე კაცნი არიან, კინემატოგრაფის დემიურგები.

წლების განმავლობაში აფხაზეთზე და წამალდამოკიდებულ ადამიანებზე ფილმების გადაღების დაუღალავი მცდელობის შემდეგ ნელ-ნელა ქართველი რეჟისორები და დრამატურგები ახალი კვლების გავლებას ცდილობენ ამ ათასჯერ გადამუშავებულ ნიადაგზე. ნიადაგის მომზადება “სიმინდის კუნძულის” შესაქმნელად წლების წინ დაიწყო. ხოლო რაც დაახლოებით ორი კვირის წინ ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშარისო ფესტივალზე ვნახეთ ყამირ მიწაზე 4 წლიანი მუშაობის ნაყოფი იყო.

ცუდად ნამდვილად არ ჩაუვლია ამ განწირულ სულისკვეთებას, მიუხედავად იმისა რომ უვალი გზის გათელვა ნამდვილად არ დასჭირვებია ოვაშვილის მერანს. Continue reading

Lunchbox


Leave a comment

მოხუცი სააჯანის სევდიანი ამბავი

 

სამწუხაროდ ვერ შევამჩნიე როდის გავიზარდე, ალბათ, სწორედ მაშინ როდესაც პირველად ტრანსპორტში ადგილი არ დამითმეს. თუმცა, ეს დღე თვალთახედვიდან გამომრჩა. შესაძლოა, იმ დღეს ტრანსპორტით საერთოდ არ მისარგებლია. სამაგიეროდ, დანამდვილებით ვიცი, 57როდის დავბერდები: იმავე დღეს, როდესაც ტრანსპორტში ისევ დამითმობენ ადგილს. ეს არ იქნება ისეთივე საზეიმო დღე, როდესაც გაზრდის აღმნიშვნელი წუთია და ალბათ ჩემი ასაკისადმი პროტესტის ნიშნად არც ვისარგებლებ ამ შემთხვევით. თუმცა, ზევით აღნიშნული გაზრდის დღე, ალბათ გარეგან ფაქტორებზეა დამოკიდებული, სინამდვილეში კი ეს წუთი სწორედ მაშინ დგება, როდესაც პირველად აღარ წითლდები, როდესაც ლამაზი გოგო გაგიღიმებს. ან როდესაც, პირველად თოვლში აღარ გესვრის უცნობი ბავშვი თოვლის გუნდას. შემდეგ კი იზრდები, გბეზრდება და თვალებით ეხვეწები ეზოში მოყიყინე უცნობ ბავშვებს,- მესროლეთ, მესროლეთ გუნდა, ერთხელაც, ბოლოჯერ! რასაკვირველია უშედეგოდ.

“ლანჩ ბოქსი” [The lunchbox 2013] ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალზე რამდენიმე დღის წინ ვნახე. ეს ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ფილმია, რომელიც კი ოდესმე მინახავს. რეჟისორის განსხვავებული, ინდივიადუალური ხელწერით და შესანიშნავი სამსახიობო ოსტატობით. სხვათაშორის, ამ ფილმმა BIAFF-ზე აიღო ჯილდო სწორედ მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისთვის. Continue reading


Leave a comment

ბაღის მასწავლებელი

ისინი ასეთები არიან, კეთილები, გულისხმიერები, მუდმივად ვიღაც განსაკუთრებულს ეძებენ. დედობისთვის იბადებიან. პოეზია და ყვავილები უყვართ. მათ ერთი უცნაური ნიჭი აქვთ, დროში მოგზაურობენ, ასევე გადაადგილდებიან სივრცეში ტრანსპორტისა და ტელეპორტაციული უნარის  გარეშე. ზემოთ ჩამოთვლილი თვისებების გარდა, მათ სხეულის გამოცვლაც შეუძლიათ. ინდუისტური ღმერთების მსგავსად უამრავი განსხეულება აქვთ და ერთმანეთისგან ფიზიონომიის და სოციალური სტატუსის გარდა არაფერი განასხვავებთ. მათ შეხვდებით ყველგან, ოჯახში, კლასში, უნივერსიტეტის აუდიტორიებშიც კი, სადაც მათი ადგილი ყველაზე ნაკლებად არის. ძირითადად ბევრ და თან საამაყო შვილს აჩენენენ. თუ გარემოებათა გამო ეს არ გამოუვათ მეზობლების, ნათესავების, მეზობლების ნათესავების და სხვათა და სხვათა მეურვეობას მიჰყოფენ ხოლმე ხელს. რაც მთავარია, ამოჩემება იციან. თუ სკოლის მასწავლებელში ან და თუნდაც, ბაღის აღმზრდელში განსხეულდა აუცილებლად დაადგამს თვალს ერთ რომელიმე რჩეულს და არწმუნებს რომ რაღაცით გამორჩეულია. დაატარებს წინ და უკან, აძლევს განსხვავებულ დავალებებს, სკოლის ჟურნალს ჩააბარებს და დღენიადაგ უჩიჩინებს რომ განსაკუთრებულია, მანტრსავით უმეორებს და მასაც ამეორებინებს იქამდე, სანამ არ დარწმუნდება რომ მისმა რჩეულმა ეს მთელი სისავსით გაისიგრძეგანა და მასავიც მყარად სწამს.

მშობლებში განსხეულებულნი ოდნავ განსხვავებული მეთოდებით მოქმედებენ. 4 ან 5 წლიდან სილამაზის კონკურსში მიაღებინებენ მონაწილეობას, შეიყვანენ ცეკვის წრეზე, თუნდაც ამისი არანაირი მონაცემი არ ჰქონდეს. ან და თუ ბიჭია, ფეხბურთზე ან რაიმე სხვა მსგავს სპორტზე, მთავარია გუნდური სპორტი იყოს და თავის თანატოლებში თავის გამოჩენის საშუალება მიეცეს. მერე რასაკვირველია, არწმუნებენ რომ საუკეთესოა, თუ მარცხი განიცადა, ეს აუცილებლად უსამართლობა იყო, ვინმემ შედეგები გააყალბა, ან ბოლოს და ბოლოს, მერწყული შევიდა სატურნში, ვარსკვლავების განლაგებამ არ უწყალობა და ჩვენი ვარსკვლავთბიჭუნაც ამის გამო დაიჩაგრა.

ასე ჩნდებიან პატარა ტირანები, რომლებსაც ბავშვობაში დააჯერებს რომ ყველაზე კარგები იყვნენ, დამარცხებას არ უნდა შეეგუონ და თუ მაინც აჯობა ვინმემ ეს უსამართლობა იყო. უსამართლობასთან, კი რა თქმა უნდა, ყველანაირი ფორმით უნდა იბრძოლო, დაამარცხო ის ნებისმიერ ფასად და ღირსება აღიდგინო, შენი შესაფარისი უმაღლესი ადგილი დაიმკვიდრო დიდების მწვერვალზე.

სწორედ ასეთი ქალია ნირა. ნადავ ლაპიდის ფილმის – ბაღის მასწავლებლის (The kindergarten teacher ) მთავარი გმირი. ეს ფილმი დღეს ვნახე ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალზე. ნირა მოსწავლეებს პატრიოტულ, ნაციონალისტურ ლექსებს აზუთხინებს. ტექსტები დითირამბებს უძღვნიან წარსულის გმირებს, მათ სიმამაცეს განადიდებენ. აღსაზრდელებმა კარგად უნდა იცოდნენ რომ ისინი “ვიღაც უბრალო” ხალხის შვილები კი არ არიან, არამედ მათი გენეტიკური ვალია იყვნენ საუკეთესონი. იყვნენ ახალი გმირები თავიანთი ხალხისთვის. ნირა თავის გამორჩეულ მოსწავლეს, რაღა თქმა უნდა, გაათმაგებული ძალისხმევით უხსნის გენეტიკური განსხვავებულობის ნიუანსებსაც. მისმა რჩეულმა აუცილებლად უნდა იცოდეს სეფარდებსა და აშქენაზებს შორის განსხვავება.

ახლა ცოტაოდენი თავად ნირას შესახებაც, ის დაახლოებით 40 წლის რადიუსშია, შესაძლოა ცოტა ეკლდეს ამ ასაკამდე. მაგრამ მხნეობა ჯერ არ დაუკარგავს, ფრიგიდული თვალების და “პოეტური სულის” მიღმა, სექსუალური ქალი იმალება, რომელსაც შეუძლია ვნებები საჭირო დროს და ადგილას გააღვიძოს, მთელი სიდიადით მოაფრქვიოს ესტროგენების მგზნებარე სურნელი და დიადი მიზნების სამსახურში ჩააყენოს. ნირამ უკვე მოასწრო ორი საამაყო შვილის აღზრდა სამშობლოსთვის, უფროსი სამხედრო სამსახურშია და სულ ახალგზადრდამ ოფიცრის ტიტულიც მიიღო. თუმცა, შვილები მაინც უკვე გაზრდილები არიან. ახლა აღსაზრდელების დროა, მათში უნდა გააღვივოს განსაკუთრებულობა. ერთ-ერთი გამოარჩიოს და დიდებისკენ მიმავალი გზა გაუკვალოს.

ცხოვრების მანძილზე უამრავი ნირა მინახავს. როგორც უკვე აღვნიშნე, ისინი ერთმანეთისგან არაფრით განსხვავდებიან. ყველა ზედმიწევნით ფემინურია, ნაზი და სათუთი. კარიერაში ყოველთვის წარუმატებელი. თუმცა, არც ეს არის გასაკვირი, მათი მოწოდება და ჭეშმარიტი ვალი ხომ კარიერული წინსვლა კი არა, მომავალ თაობებზე ზრუნვაა. ახალი სტალინების, ჰიტლერების, დუჩეების, კადაფების გამოძერწვა, თავდაჯერებული იდიოტების, რომლებმაც ერის სულიერი მისია უნდა იტვირთონ. რომლებსაც სჯერათ თავისი გამორჩეულობის, შეძლებენ ეს თავდაჯერებულობა მასებსაც გადასდონ და “დიად” მიზნებს შესწირონ სიკვდილისთვის, სამშობლოსთვის დაბადებული “ჩვეულებრივი” ადამიანები.


2 Comments

როგორ გავემგზავროთ ევროპაში ყველაზე იაფად და უსაფრთხოდ

აერბოლო დროს სულ უფრო ხშირად მესმის ქუთაისის საერთაშორისო აეროპორტის შესახებ. ამის ერთ-ერთი უმთავრესი მიზეზი შეიძლება იყოს ავიაკომპანია wizzair-ის შემოსვლა, რომელიც ფრენას ქუთაისიდან ახორციელებს. რასაკვირველია, ასეთი ინტენსიური ინფორმაციული ნაკადის ფონზე, რომელსაც ჩემი მეგობრებისგან ვიღებდი, მაინტერესებდა ამ აეროპორტის ნახვა და რამდენიმე დღის წინ დავათვალიერე ის.

პირველი შთაბეჭდილება, რაც პირადად მე შემექმნა, განაპირობა აეროპორტის შენობის ფართობმა და დიზაინმა. ეს არის პატარა და ძალიან მყუდრო სივრცე, სადაც შეგიძლია მოხვიდე ფრენამდე თუნდაც რამდენიმე საათით ადრე, მოაწესრიგო ბარგი, დაისვენო  და დაიძინო კიდევაც როგორც ამას უამრავი ტურისტი აკეთებს, რომელიც მე ვნახე. ნებისმიერი ადამიანი, ვისაც ქუთაისის აეროპორტის მომსახურებით უსარგებლია, მის შესახებ პირველ რიგში მეგობრულ სტაფს იხსენებს. ერთ-ერთი მიზეზი, რატომაც ქუთაისიდან გაფრენას ამჯობინებენ, ალბათ სწორედ ის არის, რომ აქაურობა თავისუფალია ზედმეტი ბიუროკრატიული პროცედურებისაგან, აკრძალვების კასკადისაგან და არაადეკვატური წესებისაგან, რასაც ძალიან ხშირად ვხვდებით ჩვენს ქვეყანაში.

როგორც ქუთაისის აეროპორტში აცხადებენ საქართველოში შემომსვლელთა 80-90% ტურისტები არიან. აქ მათ ხვდებათ ევროპული სტანდარტის მომსახურება და უსაფრთხოება. გარდა ამისა, ვიზეარის ერთ-ერთი ყველაზე დაბალფასიანი ავიაკომპანიაა, რომელიც ახოეციელებს ფრენებს ევროპის მიმართულებით. ამ ავიაკომპანიას აევროპაში უკვე წლებია იცნობენ და ენდობიან. მათ შორის დიდი ნაწილი არის ჰაიკერები, რომებიც საქართველოში ფეხით მოგზაურობენ და ასევე ველომოყვარულები.

თუმცა, ამ ავაიკოპანიის და აეროპორტის მომსახურებით ასევე ხშირად სარგებლობენ საქართველოს მოქალაქეები. მარკეტოლოგმა თემო ბარათაშვილმა ვიზეარის მომსახურებით ერთი წლის წინ ისარგებლო ქუთაისი – დონეცკი, კიევი – ქუთაისის მიმათულებით. მისი თქმით ვიზეარი ყველაზე იაფი ავიკომპანიაა, რომელიც ახორციელებს ფრენას უკრაინის მიმართულებით. თემო ბარათაშვილი,- “ძალიან ბევრის დაზოგვა შეიძლება, დაახლოებით 100-150$ დამიჯდა ორივე ფრენა. ვისურვებდი რომ დაამატონ უფრო მეტი მიმართულება”. Continue reading


7 Comments

რატომ არ ვარ ევროპელი

ამ პოსტის ინსპირაცია არის კობა ლიკლიკაძის ბლოგ-პოსტი თავისუფლების ბლოგზე, კონკრეტულად კი შემდეგი ფრაზა,-  “ბევრი ადამიანი, რომელსაც პრეტენზია აქვს, იწოდებოდეს ევროპული ფასეულობების მატარებლად, ისეთი კატეგორიულობით ლაპარაკობს ახალ რეგულაციებზე, რომ ჩანს, წარმოდგენაც არ აქვს, თუ რა ხდება ევროკავშირში”.

0_d099c_a5909f4c_xlპატივცემულო მეგობრებო, არ არსებობს გამზადებული წესი, როგორი უნდა იყოს ნამდვილი ევროპელი. არ არსებობს უნივერსალური იდეოლოგიები; კანონები, რომლებიც ყველა ცალკეულ შემთხვევაში იქნება მართებული. გეუბნებით თქვენ, არ არსებობს ევროპელი და რუსი, – არსებობს ადამიანი. ეს არის ერთადერთი ურყევი ჭეშმარიტება, რომელიც უნდა იყოს ამოსავალი წერტილი ნებისმიერი მსჯელობისას. არ არსებობს უნივერსალურად სასარგებლო ევროპელისთვის ან და ამერიკელისთვის, ნუ მოგვცემთ გამზადებულ წესებს როგორ ვიცხოვროთ.

ჩემო მეგობრებო, ნუ დაუჯერებთ ინტელექტუალებს, რომლებიც გთავაზობენ გახდეთ კარგი ევროპელები. ნუ მოატყუებინებთ თავს პოლიტიკოსებს, რომლებიც გიჩიჩინებენ გახდეთ კარგი ქართველები. ნუ ენდობით მღვდლებს, რომლებიც  გასწავლიან როგორ გახდეთ კარგი ქრისტიანები. ერთადერთი ურყევი ღირებულება ხარ შენ – ინდივიდი, ადამიანი. მხოლოდ შენ ხარ ჭეშმარიტი. არ არსებობს ევროპელი, ქართველი, ქრისტიანი, ხარ მხოლოდ შენ!

შენ გაქვს უფლება იაზროვნო, იმსჯელო, გქონდეს სწრაფვა განვითარებისაკენ. ვერავინ ვერ გასწავლის როგორ გახდე უკეთესი. არც ქებასა და არც კრიტიკას არ აქვს უცდომელი საზომი, რადგან არც კარგისა და ცუდის საზომი შეუქმნია აქამდე ვინმეს. ყოველთვის ასე იყო, ჩემ ბებიას ასწავლიდნენ როგორ ყოფილიყო კარგი კომუნისტი, ახლა ცდილობენ მე აღმზარდონ, მასწავლონ ევროპელობა. მის თაობას გაზეთი “კომუნისტი” ასწავლიდა ამას. დღეს “თავისუფლების” ბლოგიდან მასწავლიან. რა არსებითი განსხვავებაა ლიბერალსა და კომუნისტს შორის, თუ მე არჩევანს არ მიტოვებს? არა, ბატონებო, თქვენ არ იცით როგორი უნდა გავხდე. თქვენ არ ფლობთ არც დაფარულ და არც განცხადებულ ჭეშმარიტებას, რომელიც მე გამაკეთილშობილებს. თქვენ არ გაქვთ უფლება პირზე ხელი ამაფაროთ, დამტუქსოთ და მითხრათ რომ ჩემი აზრები არაევროპულია. მხოლოდ მე მაქვს უფლება ჩემი ბედი თავად განვკარგო, შევცდე თუ უკეთ აზროვნება არ შემიძლია. მე მაქვს უფლება ვიმსჯელო, ვისწავლო შეცდომებზე, განვვითარდე. არავინ იცის არც ევროკავშირში და არც სხვაგან რა მაქცევს მე ბედნიერად. ეს მე უნდა მოვიპოვო. მე, ოღონდ არა ქართველმა, არა კავკასიელმა, თეთრკანიანმა ან და ჰეტეროსექსუალმა, მე – ნიკა უხურგუნაშვილმა.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,840 other followers