საინფორმაციო საშუალებით – droni.ge დაახლოვებით ერთი თვის წინ გავრცელდა იმფორმაცია, რომ ჯაბა იოსელიანის საფლავის გათხრა სცადეს. ამავე droni.ge-ს მიერ მოგვიანებით გავრცელებული ვიდეორგოლის მიხედვით ამ აქციის ორგანიზატორი ბერლინში მცხოვრები ვინმე მიხეილ
ჯაფარიძეა. როგორც, თავად მიხეილ ჯაფარიძე ვიდეორგოლში განმარტავს, მისი მიზანი არ ყოფილა ჯაბა იოსელიანის საფლავის გათხრა, არამედ ის ამ ქმედებით ცდილობდა საზოგადოების ყურადღება გაეხმავლონებინა იმაზე, რომ ჯაბა იოსელიანი დიდუბის პანთეონში არ უნდა განისვენებდეს.
უნდა იყოს თუ არა დაკრძალული ჯაბა იოსელიანი დიდუბის ან სხვა რომელიმე პანთეონში? ამ კითხვას, რა თქმა უნდა მე ვერ გავცემ პასუხს. ეს 
ბლოგპოსტი არ ემსახურება ჯაბა იოსელიანის პოლიტიკური ცხოვრების ანალიზს, მიუხედავად იმისა რომ არც ჯაბა იოსელიანის ქომაგი ვარ და არც პირიქით პრეზიდენტ გამსახურდიას პოლიტიკურ კურსს ვწყალობ. ჩემთვის ორივე, თითქმის, თანაბრად მიუღებელია. მაგრამ, საქმე სულ სხვა რამ არის, ვინ გადაწყვიტა ჯაბა იოსელიანის პანთეონში დაკრძალვა. ალბათ, ამაზე თბილისის მუნიციპალიტეტის რომელი ბიურო ან კომიტეტი ზრუნავს, ფაქტია, რომ ისინი ძალიან ჩქარობენ და ადამიანებს გარდაცვალების მეორე დღესვე გადაანაწილებენ ხოლმე პანთეონებში. იქნებ აჯობებდეს, რომ გარკვეული დრო, თუნდაც ხუთი ან ათი წელი გავიდეს ხოლმე, გავაანალიზოთ მათი მოღვაწეობა, დავფიქრდეთ და ისე დავკრძალოთ ესა თუ ის ფიგურა პანთეონში.
სხვათაშორის, მთაწმინდის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში დღემდე განისვენებს მამულის სათაყვანებელი შვილის, იოსებ ჯუღაშვილის დედა, გულწრფელი რომ ვიყო, გეტყვით – არც ამ მამულის სათაყვანებელი შვილის პოლიტიკურ კურსი მხიბლავს, მაგრამ ხიბლავდათ იმ ადამიანებს, ვინც თავის დროზე ეკატარენე ჯუღაშვილის მთაწმინდის პანთეონში დაკრძალვა გადაწყვიტა. გაივლის კიდევ სამოცი ან და სამოცდაათი წელი, შეიცვლება პოლიტიკური პარტიები და ხედვები და ვინ იცის სამოცი ან სამოცდაათი წლის მერე იქნებ ჩვენ მიერ პანთეონებში დაკრძალული მოღვაწეების ნახევარზე მეტი აღარ მოსწონდეთ მომავალ თაობებს. საფლავის ამოთხრა და ნეშტების ამოყრა კი ერთობ სულმდაბალ საქციელად მიმაჩნია და ვინმემ სტალინის დედის პანთეონიდან გაძევებაც რომ მოინდომოს, ამასაც უგუნურ ნაბიჯად მივიჩნევ. დიახ, ნამდვილად არ ვარ მომხრე, რომ ადამიანები საფლავებიდან ამოვყაროთ, ძეგლები დავლეწოთ. ხელოვნების ნიმუშებიდან სხვადასხვა სომბოლოები ამოვჩხაპნოთ ან გადავღებოთ და ა შ. მაგრამ, სანამ ძეგლებს დავდგამთ, სანამ ცხედრებს სადმე დავასვენებთ, სანამ რამეს განვადიდებთ კარგად უნდა დავფიქრდეთ რომ მერე ნგრევა არ მოგვიხდეს.
1992 წელს გაზეთ “ქართულ კულტურაში” ჟურნალისტი თეიმურაზ მეტრეველი მომხდარის გამო წერდა: “მტვერს ლამის მთელი რუსთაველის პროსპექტი მიჰქონდა. სპობდნენ და ანადგურებდნენ… ქართული ხელოვნების ნიმუშებს, თვით ჩვენი უკვდავი იაკობ ნიკოლაძის ნახელავს. ნგრევის მოტივი ერთობ სადა და ნათელი იყო, რომ არ ვთქვათ –პრიმიტიული: ეს ნაწარმოებები ძველ კერპებს განადიდებდნენ”. ოთხმოცდაათიანი წლების დასაწყისში მაშინდელმა კულტურის მინისტრმა ედმონდ კალანდაძემ მტვერი ჩამოიბერტყა იმელის შენობიდან ჩამოფხეკილი ჰორელიფების გამო.
მოკლედ, მგონი შევთანხმდით, რომ პოლიტიკური მდგომარეობა ცვალებადია, პანთეონები კი სამარადისოდ არსებობემ ხოლმე, არც ნეშტები გარბიან სადმე და ყოველთვის მოვასწრებთ მათ დასვენებას პანთეონში. იქნებ მერიის ის იდუმალებით მოცული ჯგუფიც მეტი პასუხისმგებლობით მოეკიდოს ამ საქმეს. ისიც გაგვაგებინონ რა პრინციპით გადაარქმევენ ხოლმე ქუჩებს სახელს, მე პირადად ძალიან მაინტერესებს კრილოვის ქუჩას რატომ გადაარქვეს სახელი, რატომ დგამენ ან იღებენ ხოლმე ძეგლებს,რა დამსახურების გამო მიანიჭებენ ხოლმე ჩემი ქალაქის სახელით საპატიო თბილისელის წოდებას და სხვა მრავალი. არა, მედლებს და წოდებებს კი არ ვამადლი ვინმეს, ღმერთმა შეარგოთ, მაგრამ მაინც მაინტერესებდა.
