სამარხვო ბლოგი


2 Comments

დრო რომელიც გვასწავლის

Lifetitle

ამ ბლოგ პოსტს ვწერ დიდი, ზრდასრული ადამიანის სახელით. ეს მაინცდამაინც არ მომწონს, მაგრამ ვერაფერი შეცვლის იმას რომ ვიზრდებით ან ვბერდებით, გააჩნია ამ სიტყვის თქმის დროს რა ასაკის ვართ. ყველას, როცა 12-13 წლისები ვიყავით 26 წლის ადამიანები ძალიან დიდები გვეგონა, ეგ კი არა და, მეთერთმეტე კლასელებიც დიდები გვეგონა. 26 წლის ადამიანებისთვის ცხოვრება დამთავრებული იყო, ისინი ხომ ამხელები არიან, ამდენი იციან. აღმოჩნდა რომ საკმარისი არასდროს ვიცით. ცხოვრების ხილბლიც, ალბათ, სწორედ ეს არის, მთელი სიცოცხლის განმავლობაში რაღაც ახალს ვსწავლობთ. ცხოვრება ახალ გამოწვევებს გვთავაზობს, ჩვენ კი იძულებულნი ვხდებით ფლექსიურობა, მოქნილობა გამოვიჩინოთ, ახალი უნარები შევიძინოთ და ახალი სირთულეები დავძლიოთ. მითუმეტეს ჩვენს დროში, როცა სამყარო ასე სწრაფად იცვლება. თუმცა, სანუგეშოს ვერაფერს გეტყვით. ყველასთვის ნათელია, რომ რაც უფრო მეტი დრო გავა, ცხოვრების ტემპი კიდევ უფრო აჩქარდება, ზოგი ააყოლებს ფეხს, ზოგს კი ცხოვრება თამაშგარე მდგომარეობაში დატოვებს.

ყველა ტექსტს, ადამიანური შრომის ნებისმიერ ნაყოფს თავისი მიზნები აქვს. ყველაფერი იმისთვის იქმნება რომ რაღაცა გითხრას. თუ დეტექტივური ნაწარმოების დასაწყისში ავტორმა სადმე “უმიზეზოდ” ახსენა მაგიდაზე დადებული სათვალე, ესე იგი, ის ტექსტში კიდევ ერთხელ შეგვხვდება Continue reading


2 Comments

და იქმნა ნათელი

• დასაბამად ქმნა ღმერთმან ცაჲ და ქუეყენაჲ

• ხოლო ქუეყანაჲ იყო უხილავ და განუმზადებელ და ბნელი ზედა უფსკრულთა. და სული ღმრთისაჲ იქცეოდა ზედა წყალთა.

• და თქუა ღმერთმან: იქმენიან ნათელი და იქმნა ნათელი.

ღმერთმა შექმნა 6 დღეში ყველაფერი ის, რაც პირველმა ადამიანმა დაინახა თავის გარშემო. ტყეები, მდინარეები, მთები, ცხოველები, დღის და ღამის, წელიწადის სეზონების მონაცვლეობა და ა შ. თუმცა, ადამიანს ასეთი სამყარო მაინცდამაინც არ მოეწონა და კიდევ ბევრი რამის შექმნა გადაწვიტა, მაგრამ ამისათვის ჯერ სათანადოდ უნდა შეეცნო სამყარო. დაიწყო დაკვირვება ციურ სხეულებზე, რომლებიც ღამის ცას უნათებდნენ მას და აღმოაჩინა, რომ ისინი უბრალოდ კი არ ანათებენ, არამედ ერთგვარ სახელმძვანელოდაც კი შეიძლება გამომდგარიყო მათი განლაგება. ამიტომ, ჩემი აზრით პირველი მცენიერება რომელიც დედამიწაზე შეიქმნებოდა, აუცილებლად ასტრომიის, ასტროლოგიის და კოსმოლოგიის ნაზავი იქნებოდა, რომელიც შემდეგ უკვე ბერძნული კულტურის განვითარების ხანაში მეგა მეცნიერება – ფილოსოფიაში გაერთიანდებოდა.creation-of-the-universe

ამის შემდეგ მან სულიერ განსწავლულობაზეც დაიწყო ფიქრი, შექმნა ურიცხვი ღმერთები და რელიგიები, რასაკვირველია, გაჩნდნენ ქურუმებიც, რომლებსაც ყველაზე მეტად მოეწონათ ეს სიახლე. როგორც თითოელი რელიგია თუ მითოლოგია გვასწავლის ღმერთ(ებ)ი ცაში, ან სადმე მასთან ახლოს მაინც, მაგალითად ოლიმპოს მთაზე, ცხოვრობენ. ისინი ბევრად უკეთეს საკვებს მიირთმევენ ვიდრე მოკვდავნი, ამბროსს და ნექტარს. უფრო შემდგომი, იუდაიზმზე დაფუძნებული მონოთეისტური რელიგიები კიდევ უფრო შორს წავიდნენ და ასეთ სიამ-ტკბილობებს ჩვენც დაგვიპრდნენ. ქრისტიანობა ზუსტად არ აკონკრეტებს რა სიურპრიზს გვიმზადებს.

virgins-86020025358

აი, ისლამი კი უფრო გულღიაა და გვიმხელს რომ ყველას ექნება სხვადასხვა ძვირფასი ქვებისგან მოჭედილი თვალუწდენელი სასახლეები, ფუფუნება, ყველა ოჯახი იცხოვრებს ერთად (იქნებ დაუქორწინებლესაც „გაეხსნათ ბედი“, ხოლო მათთვის, ვინც ყველაზე დამჯერი იქნება, გადაეცემა 72 ქალწული, სავსე მკერდით, ვნებისაღმძვრელი ვაგინით, თეთრი კანით, ზედმეტი თმების გარეშე  და რაც მთავარია, ისინი არასდროს დაბერდებიან (ალბათ არც PMS ექნებათ) და მუდამ ღვთის მოშიში მამაკაცების განკარგულების ქვეშ იქნებიან. Continue reading


2 Comments

პროზაკის ერი

…”ჩვენ პროზაკის ნაცია ვართ – დეპრესიის შეერთებულ შტატებში

.ეს ყველაფერი, ნარკოტიკები, თეარაპიის კურსები, ბრძოლა, სიძულვილი, დანაშაულის გრძნობა, ზიზღი, სუიციდური აზრები, იყო ხანგრძლივი სარეაბილიტაციო პროცესის ნაწილი. რამდენადაც ვეშვებოდი დაბლა, ისეთივე ტემპით „ამოვძვერი“ უკან თანდათანობით,  შემდეგ კი უცებედად.

2003 წლის მონაცემებით მხოლოდ ამერიკის შეერთებულ შტატებში წელიწადში სამას მილიონზე მეტ რეცეპტს უწერენ პროზაკსა და სხვა ანტიდეპრესანტებზე”.
“Prozak nation”  [2001]

prozac-nation17 წლის როცა ვიყავი, მეგონა სამყაროს შევცვლიდი, ახლა ჩემი ძილის რეჟიმის შეცვლაც აღარ შემიძლია. თუნდაც, ჩემი ცხოვრების შეცვლაზე რომ აღარაფერი ვთქვათ. როცა გავიზარდე ყველაფერი გაცილებით ძნელი აღმოჩნდა. ადამიანები ასაკის მატებასთან ერთად თანდათან რწმუნდებიან თავის უსუსურობაში, გამუდმებით ებრძვიან ამას და ბოლოს კვდებიან.

დღეს პირველად შევამჩნიე ჩემ ფოტოზე ნაოჭი. კარგია რომ ამ პოსტს ვწერ და ეს დღე აღარ დამავიწყდება. ოდესღაც პირველად მოვწიე სიგარეტი, პირველად დავჯექი ველოსიპედზე, პირველად დავლიე ლუდი, პირველად შევეხე ტუჩებით საყვარელი ადამიანის კისერს, პირველად გავათენე ღამე, პირველად დამჭირდა საძილე საშუალებები ჩასაძინებლად… მხოლოდ ორი ტიპის ადამიანებს ვიცნობ, ვინთ თავისით იძინებს და ვისაც ამაში სხვადასხვა აბების დახმარება სჭირდება. პირველი კატეგორისს ადამიანების რიცხვი სულ უფრო მცირდება.

თანამედროვე ადამიანს ზოგჯერ მეცნიერების მიღწევები დათვურ სამსახურს უწევს, კიდევ უფრო უსუსურს ხდიან მას ვიდრე ის დაბადების მომენტში იყო. ჩვენ ყველაფრისთვის ტექნოლოგიებს ვიყენებთ, ვიტამინებს იმუნიტეტისთვის, საძილე საშუალებებს მშვიდი ძილისთვის, WI FI-ს იმისვის რომ მარტოდ არ ვიგრძნოთ თავი, უზარმაზარ ავტომობილებს რათა გზის რელიეფი არ ვიგრძნოთ, ლუდს და მარიხუანას უკეთესი განწყობისთვის, ყველაფერს იმისათვის რათა სამყარო მეტ-ნაკლებად ჩვენთვის მისაღები გავხადოთ.

საბოლოო ჯამში ჩვენს გრძნობებს ვხდით გლუვს, ვკარგავთ ტექნოლოგიების გარეშე ცხოვრების უნარს. არ ვიცი სამყარო ასეთი როდის გახდა, ამის შესახებ მას ჩანაწერი არ გაუკეთებია. როგორც დღეს ჩემი ნაოჭის შემთხვევაში, კაცობრიობისთვისაც იქნებოდა, ალბათ, ერთი კონკრეტული დღე, როდესაც მან თავის ბუნებრივ სახეზე თქვა უარი და თავისი არსებობა კომფორტის საშუალებებს მიანდო.

Colonization_of_Marsინტერნეტში სტივენ ჰოუკინგის მოსაზრება გამოჩნდა, რომ 50 წელიწადში ადამიანები მთვარეს სრულად აითვისებენ, 100 წელიწადში კი მარსის კოლონიზაცია მოხდება. თუნდაც ვიცოცხლო იქამდე, რა უნდა ვაკეთო მე მარსზე? დაფიქრებულხართ როდისმე როგორი იქნება თქვენი ქუჩა 50 წლის შემდეგ? 1800 წელს დედამიწის მოსახლეობა 1 მილიარდს შეადგენდა – დღეს 7 მილიარდია, 2045 წლისთვის კი 45 მილიარდს მიაღწევს. დედამიწას, რა თქმდა უნდა, ამ რაოდენობის ადამიანის რჩენა ძალიან გაუჭირდება და დადგება რესურსების კრიზისი. რას იზამს ადამიანი, თუ ვერ მოახერხებს სხვა პლანეტების კოლონიზაციას?

Continue reading


Leave a comment

Не везет в картах — повезет в любви

1002918_3699096171249_1555390590_nპოკერის თამაშის სწავლა ბევჯერ ვცადე, თუმცა თეორიულ დონეზეც კი ვერ ვხვდებოდი რა პრინციპით თამაშობდნენ. ჩემმა ყველა მეგობარმა იცის პოკერის თამაში, მე კი ასე დებილივით ვუყურებდი. რამდენიმე დღის წინ აჭარაბეთმა პოკერის ტურნირი მოაწყო ბლოგერებისათვის, სადაც  RPT-ს (Russian poker Tour) ბილეთები თამაშდებოდა. ბოლო დროს მეტად მოსაწყენი ცხოვრებით ვცხოვრობ, ამიტომ გადავწვიტე მიმეღო ბლოგერების ტურნირში მონაწილეობა. მეგობარს ვთხოვე ესწავლებინა თამში. წინა დღეს “ჩავუჯექი” პოკერს და ზოგადი წარმოდგენა შემექმნა თამაშის შეახებ.

ბლოგერების ტურნირის დაწყებამდე აჭარაბეთში პოკერის გაკვეთილი უნდა გამართულიყო ჩემნაირი “ჩაინიკებისთვის”. თუმცა, რა თქმა უნდა ჩამეძინა, თამაშის სწავლა ვერ მოვასწარი და პირდაპირ სათამაშო მაგიდასთან აღმოვჩდნდი.

სინამდვილეში, ყველაფერი არც ისე რთული აღმოჩნდა. ტერმინები ცოტა ძნელი დასამახსოვრებელია. მაგალითად “ჩექ” რაც საერთო კარტის ნახვის მოთხოვნას ნიშნავს. ამიტომ ამ სიტყვის ნაცვლად ყველა სხვა სიტყვა გამოვიყენე ფლუგენგეგეხოლენის ჩათვლით.  თამაშის დაწყებამდე უმთავრეს მიზნად დავისახე პირველი არ გამოვვარდნილიყავი ტურნირიდან. მართალია, გამარჯობის თქმა ძლივს მოვასწარი ისე მალევ გამოვვარდი, მაგრამ მაინც მიზანი შევასრულე. ჩემამდე სხვა მონაწილემ “მოახერხა” მაგიდა დაეტოვებინა.

streetუცოდინრობის გამო ბევრი მომგებიანი შემთხვევა გავუშვი ხელიდან. მაგალითად სტრიტ ფლეშის კარტი დავყარე. სტრიტ ფლეში სტრიტისგან იმით განსხვავდება, რომ აქ არამხოლოდ თანმიმდევრობით კი არ არის კარტები დალაგებული სიდისის  მიხედვით, არამედ ყველა მათგანი ერთი მასტისაა. მისი მოსვლის ალბათობა პოკერში 3 500 შემთხვევიდან ერთია და ყველაზე მაღალი კომბინაციაა როიალ ფლეშის შემდეგ.

როგორც ამბობენ ცოდნა გამოცდილებასთან ერთად მოდის. ბოლო რამდენიმე ღამეა ამ “გამოცდილებას” ვიღრმავებ ონლაინ თამაშით. ვერ ვიტყვი, ისეთი აზარტული გავხდი, რომ ფულის მოგების ამბიცია გამიჩნდა-მეთქი, მაგრამ უძილო ღამეების გაყვანისთვის საკმაოდ ეფექტური საშულებაა პოკერის თამაში. ამ ღამეების განმავლობაში საკმაო წარმატებესაც მივაღწიე და ნახევარ მილიონამდე “ფიშკა” დავაგროვე ონლაინ ანგარიშზე. მართალია, ეს ფიშკები არაფერში გამომადგება, მაგრამ მიღებულ ცოდნას მომავალში გამოვიყენებ თუ კიდევ მიგვიწვევს სათამაშოდ აჭარაბეთი.


Leave a comment

This man likes cock

tumblr_m4apul073u1r9xykxპირველად ჩვენს ტელევიზორებში სერიალები ჩემ ბავშვობაში გამოჩნდა. ერთი იყო ასეთი “დინასტია”. მთელი საქართველოს მასშტაბით ამ ტელესერიალმა თოთოეული ჩვენგანის გული დაიპყრო, დღეს გამოჩენილ თურქულ სერიალებს არც კი დაესიზმრებათ ისეთი პატივი და დიდება, როგორიც “დინასტიას” ჰქონდა. ზუსტად მახსოვს მოქმედება დენვერში მიმდინარეობდა და ქელინქთონების ოჯახის ამბავს გვიყვებოდა. ეს იყო ამერიკული ოჯახი, დიდი საქმეებით, ოჯახური კონფლიქტებით, სკანდალებით და ა შ. როგორც ამერიკული ყველა დიდი ოჯახი, ესეც მრავლფეროვნებით გამოირჩეოდა და შესაბამისად ოჯახში ერთი ჰომოსექსუალი წევრიც ჰყავდათ – სტივენი. ალბათ, ბევრს ემახსოვრება ეს პერსონაჟი. სწორედ ამ სერიალის და კონკრეტულად ამ პერსონაჟის წყალობით გავიგეთ 90-იანების ბავშვებმა რომ არსებობდნენ ისეთი “უცნაური არსებები” როგორებიც ცისფერები არიან. მაშინ მკვეთრად გამოხატული უარყოფითი დამოკიდებულება ჰომოსექსუალობის მიმართ არავის ჰქონდა, არც პოლიტიკოსები და არც ეკლესია მათზე არ საუბრობდა, არავის აინტერესებდა ეს თემა. ეს უფრო სანტაკლაუსის ამბავს გავდა, ამბობენ რომ არსებობს, მაგრამ სინამდვილეში არავის უნახავს. ბავშვებისთვის კი არა, უფროსების 99 პროცენტისთვისაც პირველი ცოცხალი გეი სტივენი იყო.

მოგვიანებით ჰომოსექსუალობა უფრო აქტუალური თემა გახდა. მას შემდეგ რაც “ათეიზმის წყვდიადიდან ” გამოვედით და ერი ჭეშმარიტებას ეზიარა, ჩავთვალეთ რომ ვინ-ვინ და ქრისტეს ყველაზე მეტად ჰომოსექსუალები არ უყვარს, ისინი ჩვენს მეზობელ სომხებზე მეტადაც კი სძულს უფალს, თუმცა სომხებეთან, ალბათ, მაინც არაფერი გამოგვიდოდა. ამიტომაც მთელი ძალისხმევა ჰომოსექსუალებისაკენ მივმართეთ. Continue reading


3 Comments

ჩვეულებრივი ვიქტორი

-სიკვდილის გეშინია?
-იცი რატომ მიყავთ საომრად ახალგაზრდები?
-ისინი ჯანმრთელები, ღონიერები, ენერგიულები არიან…
– არა, მათ ჯერ საკმარისი არ უცხოვრიათ რომ სიცოცხლე შეყვარებოდათ… სულელები არიან და სიკვდილის არ ეშინიათ.

ეს არის გეოგრაფიის მასწავლებლის და მისი მოსწავლის დიალოგი ახალი რუსული ფილმიდან “გეოგრაფს გლობუსი შემოახარჯა”. საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალზე სამწუხაროდ ამ ფილმმა პრიზი ვერ აიღო, თუმცა ერთმნიშვნელოვნად გამორჩეული ფილმია.

Geograf_Habenskyმთავარი გმირი ვიქტორ სერგეევიჩი ყველაზე ჩვეულებრივი რუსია, ყველაზე ჩვეულებრივი ადამიანი ჩვეულებრივ ადამიანთა შორის. არაფრით გამორჩეული სხვებისგან, სვამს, ეწევა, იცინის, უყვარს, იცის – რაც უნდა იცოდეს, ბრაზდება როცა საჭიროა, პატიობს, გაგებით ეკიდება, ეშინია… ერთი შეხედვით, მის ნაირ კაცზე რომანის დაწერა, მითუმეტეს ფილმის გადაღება, სრული სისულელეა. აბა ვის უნდა მოუნდეს, თავისი ძვრიფასი დროის დახარჯვა იმ კაცზე, ვინც თავის დროს არ უფრთხილდება.

თუმცა, ისეთებიც არსებობენ ვინც ამ ჩვუელბრივ ვიქტორში თავის თავს დაინახავს, ისინი ვისაც არც ბერლინის კედელი დაგვინგრევია, ვისაც უფალი არასდროს გამოგვცხადებია, ვისაც რაიხსტაგზე დროშა არ აღგვიმართავს, ვისაც რატომღაც არ მოგვეცა საშუალება საყვარელი ქალისთვის მაინც გვეჩხუბა და ამით ვინმესთვის ჩვენი სიყვარული ან და სიმამაცე დაგვემტკიცებინა. დედამიწის მოსახლეობის დიდი ნაწილი სწორედ ჩვენნაირი პატარა ვიქტორებისგან შედგება, ვინც ჩუმად მუშაობს, ჩუმად სუნთქავს და ჩუმად მიდის. Continue reading


2 Comments

მთელი ცხოვრება

f-lifeბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალზე თურქი კინორეჟისორის ასლი ოზგეს ახალი ფილმის ნახვის საშუალება მომეცა. ასლი ოზგე ამჟამად ბერლინში ცხოვრობს, თუმცა მისი ახალი ფილმი – “მთელი ცხოვრება” სტამბულის მდიდრული კვარტალის ბინადრებს ეძღვნება. ის ამ ფილმით, ერთგვარად, აგრძლებს სხვა თურქი კინორეჟისორის – ჯეილანის რიტორიკას ადამიანებს შორის გაუცხოების შესახებ და ამჯერად გაუცხოების ახალ ფორმებს და მასშტაბებს წარმოგვიდგენს. ჯეილანთან მისი ახალი ფილმის სიახლოვის გარდა, კიდევ შეიძლება იაპონურ კინემატოგრაფთანაც დავინახოთ კავშირი, მე პირადად იასუძირო ოძუს ” ტოკიოს ამბავი” /tokyo story/ გამახსენდა.

ფილმში ხშირადაა ხელოვნურად გაწელილი კადრები. დამრჩა ისეთი შთბეჭდილება, თითქოს, ამით რეჟისორი რაღაც გაურკვეველი შთაბეჭდილების მოხდენას ცდილობდა მაყურებელზე. შესაძლოა, სურდა წარმოეჩინა გმირების უაზროდ გაწელილი, არაფრის მომცემი ცხოვრების დეტალები. თუმცა, მე მაინც ცფიქრობ რომ ოდნავ ზედმეტი მოუვიდა და სათქმელი უამისოდაც გასაგები იქნებოდა.

ფილმი გადმოგვცემს სტამბულის მდიდრულ კვარტალში მცხოვრები, წარმატებული და ლამაზი ადამაინების ცხოვრებას, რომელთაც ეს უკანასკნელი – ცხოვრება – სულაც აღარ ახარებთ. ისინი გაუცხობულნი არიან ყველაფრის მიმართ, რაც კი მათ ირგვლივაა, გარშემომყოფი ადამიანების, მეგობრების, ოჯახის წევრების, ბუნების, გარემოს და საერთოდ ყოველგვარი სულიერის მიმართ. ეს, ერთგვარად, უკვე გადაღეჭილი თემატიკაა რომელზეც თითქმის ყოველ მეორე რეჟისორს თითო ფილმი მაინც აქვს გადაღებული და რაიმე ახლის თქმა, ალბათ, ძალიან ძნელი იქნებოდა. თუმცა, მეჩვენება რომ ეს თანამედროვე თურქი რეჟისორების საყვარელი თემაა მაინც, ისევ ჯეილანის ფილმებს თუ გავიხსენებთ. რატომ არის ის ასე პოპულარული თურქულ კინემატოგრაფში, ჩემთვის ძნელი სათქმელია და ალბათ, ბევრად უფრო ღრმა კველვას საჭიროებს, თუმცა ფაქტია რომ ჩვენი მეზობლები – ეს ხალისიანი და გულღია ერი გაუცხოებას საკმაოდ მწვავედ განიცდის და მრავალფეროვან არტისტულ ხერხებს მიმართავს მის წარმოსაჩენად.

Lifelong-Wმიუხედავად იმისა, რომ “მთელი ცხოვრება” არის ფილმი ოჯახის და ამ ოჯახის პრობლემების შესახებ, მაინც მომეჩვენა რომ ყველაზე ტრაგიკული პერსონაჟი წარსულში წარმატებული მხატვარი ელაა. სიუჟეტიც მის ირგვლივ ვითარდება და გადმოგვცემს ელას სულიერ განცდებს. ფილმში ზედმიწევნით დახვეწილი ფორმით არის შესრულებული დრამატული ურთიერთობები. ამ თვალსაზრისით ასეთ პოეტურ ფილმს ძნელად თუ იპოვი მსოფლიო კინემატოგრაფში. ელას პიროვნული და კარიერული პრობლელების სათავე კი, ალბათ, ისევ მის სულიერ მდგომარეობაშია, მის დამოკიდებულებაში სამყაროსთან. ელა სავსებით ცარიელი, თითქოს უსულო შემოქმედია, რომელსაც სახეზე არანაირი ემოცია არ აღებეჭდება. ემოციებისაგან დაცლილი, აღფრთოვანების უნარს მოკლებული არტისტი კი, ალბათ, ვერაფრის ჭეშმარიტად ღირებულის შექმნას ვეღარ შეძლებს.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,832 other followers