რა მოხდა 8 მაისს

გინდა ტელეფონი რომელიც თვალებში გიყურებს? ამისი არც მე მჯეროდა, მაგრამ ფაქტია რომ ეს ტელეფონი მართლაც თვალებში peter-driben-pin-up-girl-on-scaleგიყურებს. უყურე თვალისმომჭრელ ფერებში გამოხატულ ვიდეოგამასახულებას, მოაცილე თვალი ტელეფონის ეკრანს… არ მოელოდი? ვიდეო დაპაუზდება და იქამდე არ ჩაირთვება სანამ არ შეხედავ.  ეს ტელეფონი ასევე დაგეხმარება წონის კონტროლისათვის. თუ გიჭირს იმის  გაკონტროლება რამდენ კილოკალორიას იღებ და რამდენს წვავ, ამ ტელეფონს ამისი შემოწმება შეუძლია. მოკლედ, ეს ტელეფონი პატარა ყუთში მოქცეული მეგობარავითაა რომელიც სულ თან დაგყვება და თვალყურს გადევნებს როგორც პირდაპირი, ასევე გადატანითი მნიშვნელობით. პლიუს ამას არასდროს ბუზღუნებს და თუ წონაში მოიმატებ სხვა ქალთან/კაცთან არ გაიქცევა, არამედ ისევ შენთან დარჩება და თვალებში გიყურებს ^_^

saახლა გავაგრძელოთ სხვა “პრელესწების” შესახებ. როცა ასეთი ტელეფონი გაქვს, რა თქმა უნდა განსაკუთრებული სიფრთხილით ეპყრობი მას. მაგრამ ზოგჯერ ასე არ გამოდის, მაგალითად როდესაც ხელები სველი გაქვს, ეს შეიძლება მოხდეს სამზარეულოში ყოფნისას, აბაზანის მიღებისას ან და სულაც პლაჟზე ყოფნისას. ამ ტელეფონს შეხება არ სჭირდება, საკმარსია ეკრანთან ხელის ერთი მსუბუქი მოძრაობა და შენ შეძლებ შემოსულ ზარებზე პასუხის გაცემას ხელის შეხების გარეშე.

გარდა ამისა შეგეძლება მეგობრებთან ერთად  ჯგუფურად მოუსმინო მუსიკას, ითამაშოთ და ასე შემდეგ.  s4-ს აქვს ბევრად გაუმჯობესებული გრაფიკული გამოსახულება სამსუნგ გალაქსის აქამდე გამოსულ სხვა მოდელებთან შედარებით. ამის შემოწმების საშუალება უკვე მომეცა და შემიძლია თამამად ვთქვა რომ განსასხვავება ისეთი თვალშისაცემია რომ ნებისმიერს სხვა ეკრანს დაუკარგავს მიმზიდველობას.

ტელეფონს იმდენი გასაოცარი თვისება აქვს, რომ მეშინია რომელიმე უმთავრესი არ გამომრჩეს, არა და ასეთი ფუნქციები მართლაც ბევრია. მაგალითად გარემოში ჰაერის სისუფთავის კონტროლი. ამ ტელეფონის მეშვეობით შეგიძლია გამოიკვლიო რამდენად სუფთა გარემოში გიწევს მუშაობა ან ცხოვრება და შესაბამისად მიიღო ზომები.

S4_drama-shotფოტოგადაღების თვალსაზრისით მის ჯადოსნურ ფუნქციებზე ჯერ არაფერი მითქვამს. ეს ჩემთვის მტკივნეული თემაა, რადგან ხშირად მექმნებოდა პრობლემა როდესაც სხვისთვის ფოტოს გადაღების დროს მე კადრს მიღმა ვრჩებოდი. თუ ბევრ ადამიანთან ერთად ხარ ამ პრობლემის გადაჭრა მარტივად შეიძლება, იმავე ჯგუფთან ერთად შენც გადაგიღებს სურათს სხვა ადამიანი. მაგრამ რა ვქნათ მაშინ როდესაც სულ ორნი ვართ და ერთად გვინდა სურათის გადაღება. ასეთი შემთხვევა მქონდა შარშან ზაფხულში ლაგოდეხის ნაკრძალში, სადაც მეგობართან ერთად ვიყავი წასული. ბევრი ფოტო გადავიღეთ, რიგ-რიგობით ვუღებდით ერთმანეთს სურათს და რა თქმა უნდა ყველა ფოტოზე მარტო ვარ, სულ მწყდებოდა გული ამის გამო. მაგრამ, ამიერიდან სამსუნგ გალაქსი s4-ის მეშვეობით ეს პრობლემა გადაჭრადი გახდა, შეგიძლია სურათი გადაუღო ამა თუ იმ ობიექტს ისე რომ შენც გამოჩნდე კადრში, ტელეფონი თავად ახდენს ორივე გამოსახულების დუბლირებას. ასევე შეგიძლია ფოტო გადაიღო მოძრაობის დროს და ტელეფონი თავად შეაერთებს ყველა კადრს და საშუალება მოგეცემათ თქვენი სახალისო თუ  საამაყო მომენტები დინამიკაში აღბეჭდოთ.

ამ ყველაფრის შესახებ 8 მაისს გავიგე, სამსუნგ გალაქსი s4-ის პრეზენტაციაზე, რომელიც კომპანია Mccan-ის ორგანიზებით გაიმართა. თავად ღონისძიებაც ისეთივე მხიარული და ენერგიული იყო როგორც სამსუნგის ტექნიკას შეეფერება. ღონისძიება დაიწყო ფლეშმობით და შეკრებილი საზოგადოებისთვის ფერადი ბუშტების დარიგებით. შემდეგ სიტყვა წარმოსთქვა სამსუნგის წარმომადგენელმა რომელიც სპეციალურად ამ დღისათვის ესტუმრა თბილისს. ივენთი პანტომიმის თეატრის მსახიობებმა გააგრძელეს, რომლებმაც სხეულის გამომხატველობის ენით აუხსნეს საზოგადოებას ახალი ტელეფონის ღერსებები და ბოლოს ყველაფერი კონცერტმა დაასრულა. ამ ყველაფრის კოლაჟი შეგიძლიათ იხილოთ ჩემ მომზადებულ მოკლე ვიდეორგოლში.

რა ხდება 8 მაისს ფილარმონიასთან?

რვა მაისს რომ რაღაც ხდება, მგონი უკვე მთელმა ქართულმა საზოგადოებამ იცის, თუმცა კონკრეტულად რა ხდება, ამაზე პასუხი არავის არ გვაქვს.

საქმე ის გახლავთ, რომ რამდენიმე დღის წინ ერთი ანონიმური მოსაწვევი მივიღე, რომელზე დატანილი ტექსტითაც ირკვეოდა მხოლოდ ღონისძიების ჩატარების დრო და ადგილი.

mosawvevi

ინფორმაციის ძებნამ ერთ facebook გვერდამდე მიმიყვანა: www.facebook.com/8mais.
Continue reading

“სეზარი და დრანა” რუსუდან კობიაშვილის ახალი სპექტაკლი


.

ჰოლოკოსტის თემაზე შექმნილი, ალბათ, ყველა ფილმი მექნება ნანახი. ძალიან ფართო თემაა და უმეტეს შემთხვევაში ხელოვნების საკმაოდ კარგი ნიმუშები იქმნება. „ანა ფრანკის დღიურები“, „შინდლერის სია“, „ბიჭი ზოლიან პიჟამოში“, „მე დევიდი ვარ“, „ცხოვრება მშვენიერია“, „პიანისტი“… ალბათ, ყველა რომ ჩამოვთვალო მარტო სათაურები წაიღებს მთელ სივრცეს სადაც ვაპირებ ერთ სპექტაკლზე გესაუბროთ.  თუმცა, სანამ უშუალოდ სპექტაკლს შევეხებოდე, მინდა ვთქვა, რომ სულ მიკვირდა რატომ განიხილავდნენ ნაცისტური რეჟიმის დანაშაულს მხოლოდ ჰოლოკოსტის ჭრილში და დუმდნენ ხელოვანები ბოშების, კომუნისტების, კათოლიკეების, ჰომოსექსუალების სიკვდილის შესახებ.

არ მიყვარს მშრალად პოლიტიზირებული ხელოვნება, სადაც უტრირებულ თემებს უტრიალებენ გამუდმებით და მანტრასავით იმეორებენ რომ მშვიდობა ჯობია ომს, თოთქოს ეს ისედაც ცხადი არ იყოს. ყოველი პოლიტიკური მოვლენა ცალკეული ადამიანებების ბედნიერებისა და ტრაგედიებისაგან შედგება და როგორც საბჭოეთის დიდი ბელადი იტყოდა, – „ერთი ადამიანის სიკვდილი ტრაგედიაა, მილიონის კი – სტატისტიკა“. მე სწორედ ამგვარი ხელოვნება მძულს, როდესაც შემოქმედი ტრაგედიას სტატისტიკად გადააქცევს ხოლმე. ნაცისტური გერმანიის დანაშაული ბოშა ქალი დრანას სუსტმა მხრებმა ზიდა.

რეჟისორ რუსუდან კობიაშვილის ახალი სპექტაკლი, რომლის პრემიერაც სულ მალე შედგება, დრანას გასაოცარ ამბავს გვიამბობს. ახლა ძალიან მიჭირს ამ სპექტაკლის შესახებ წერა, რადგან, როგორც უკვე აღვნიშნე, პრემიერა ჯერ კიდევ წინ არის, მე კი არ მინდა რაიმე ზედმეტი წამომცდეს. ეს სპექტაკლი სულ მოულოდნელობებით არის აღსავსე. წერის პროცესი კი დანის პირზე სიარულს გავს, ვცდილობ ენას კბილი დავაჭირო და ის სურპრიზები რაც მაყურებელს ელის წინ ერთიანად არ  ჩამოვკაკლო. თუმცა, მაინც შევეცდები ოქროს შუალედი დავიჭირო და შეძლებისდაგვარად სრულფასოვნად აღვწერო ჩემი ემოციებიც და არც სპექტაკლის საიდუმლოებები გავთქვა. Continue reading

სურეალისტების ერთი თამაში

ლაშა ბუღაძეს აქვს ასეთი პოსტი ”ლიბერალის” ბლოგზე, ძველი სურეალისტური თამაში ყოფილა, რომლის მიხედვითაც წერ საყვარელ თუ საძულვევლ თემებს, ჟანრებს, ადამიანეს, საკვებს და ასე შემდეგ. ლაშას კარგად გამოუვიდა, მეც შევეცდები იგივე გავიმეორო ჩემ ბლოგზე.

like_dislike1იქიდან გამომდინარე რომ უფრო მეტი რამე – არ მიყვარს, ვიდრე მიყვარს, ბევრად ადვილი იქნება ჯერ ასეთი თემები “ჩამოვყარო”. მაშ ასე, არ მიყვარს:

უპრინციპო ადამიანები. გარემო სადაც სიმწვანის ნაკლებობაა. სიბნელეში ყოფნა ღამის ზღვაზე, როდესაც არ ჩანს ჰორიზონტის ხაზი ზღვასა და ცას შორის. ყეყეჩი ადამიანები. წამქეზებლები. ადამიანები, რომლებიც განუწყვეტლივ თავისი თავის რეკლამირებას ეწევიან.  თბილისში ტრანსპორტით მგზავრობა. ერთფეროვანი პეიზაჟები. ხისტი (რიგიდული) ადამიანები. რელიგიური ფანატიკოსები და ზოგადად რაიმე იდეოლოგიით შეპყრობილები. უზრდელი ბავშვები რომლებსაც ენის მოჩლექით ელაპარაკებიან. ისინი ვინც ვინმეს ენის მოჩლექით ელაპარაკებიან. ფამილარული ტიპები.  შემგეულებლები და მორჩილები (კონფორმისტები). ადამიანები რომლებიც ყიდულობენ არასაჭირო ნივთებს. ავტორიტეტები. ადამაინები, რომლებიც ავტორიტეტული ტიპების ციტატებს იმეორებენ და “აშეარებენ” სოციალურ ქსელებში. მიმბაძველები. სუბტიტრებიანი ფილმები. აფორიზმები. როდესაც ინგლისურ სიტყვებს ურევენ ქართულად საუბრის დროს. Continue reading

პირველად ჰოლი ფესტივალი თბილისში [video]

e9db52768b23a46b0a68438eae021b46.img

ჰოლი (Holi) - ფერებისა და გაზაფხულის ფესტივალი ინდოეთსა და ნეპალში. იგივე ბენგალიური ახალი წელი. ფესტივალი ტარდება პხალგინის თვის სავსემთვარეობაზე და თებერვალ-მარტში უწევს ხოლმე გრიგორიანული კალენდრით. ჰოლი როგორც გაზაფხულის ფესტივალი აღვსილია მზის შუქითა და ბუნების ფერებით. ჰოლის წარმოშობისა და რიტუალების შესახებ მეტი შეგიძლიათ შეიტყოთ ამ ლინკზე. მას შემდეგ რაც 60-იანების ბოლოდან ჰიპებმა ბევრი იმოგზაურეს აღმოსავლეთში აზიური მისტიცზმის შესაცნობად და უბრალოდ გასართობად დასავლეთში ჩამოიტანეს არამარტო აზიური სიბრძნე, არამედ უამრავი სხვა სიკეთეც, რომელიც ჰიმალაის holi-wallpaper1-bმთების გადაღმა თუ გადმოღმა იმალებოდა. ასეთი სიკეთეების რიცხვში შედის ჰოლის დღესასწაულიც.

შესაბამისად უკვე ჰოლიც არამარტო ნეპალსა და ინდოეთში, არამედ მთელ მსოფლიოში აღინიშნება, თანაც არანაკლებ მასშტაბურად ვიდრე მის სამშობლოში. წელს პირველად ჰოლი თბილისშიც აღინიშნა. ძალიან სასიამოვნო საღამო გამოვიდა “კავკასიური სახლის” ბაღში.  ფერების და სიყვარულის თბილისური ფესტივალის მასპინძელი ინდური ცეკვის ანსამბლი “ლაკშმი” იყო. ფერების აყრამდე “ლაკშმიმ” ინდური ტრადიციული ცეკვებით, სიმღერებით და ჰოლის სარიტუალო ცეკვით დამუხტა სივრცე. დანარჩენი იხილეთ ვიდეო რგოლში. ბედნიერ წელს გისურვებთ!

ჯავახეთის ქართული პრობლემა

ეს ის პოსტია, რომლის დაწერა-არ დაწერის თემაზე დიდხანს ვფოქრობდი, რადგან თემა ძალიან ფაქიზია. ფაქიზია იმ პრობლემების გამო რომელიც დგას ამ რეგიონის და მის მცხოვრებთა წინაშე. დაახლოებით წელიწადნახევრის წინ, როდესაც იქ ექსურსიაზე მივდიოდი მეგობარმა მკითხა,- სად მიდიხარ? მე: ფარავნის ტბაზე. ის:  აა, სამცხეში? მე: არა, ჯავახეთში. ეს ის რეგიონია, სადაც თითქმის არც ერთი ქართველი არ არის ნამყოფი, სადაც არავინ მიდის ექსკურსიაზე და საერთოდ არავინ არაფერი იცის ამ მხარის შესახებ. ის მხოლოდ ერთი რიგითი ადმინისტრაციული ერთეულია, რომლის შესახებაც იციან, რომ იქ ცხოვრობენ სომხები რომლებმაც ქართული არ იციან და სეპარატისტული ზრახვები აქვთ. თუ კი ლექსებს და სიმღერებს უძვნიან სვანეთის მთებს, მუცოს და შატილს, ალაზნის ველს, ქართლის ველებს, სოხუმს, ბათუმს… ჯავახეთი მათი შთაგონების წყარო არასდროს ხდება.
saqartvelo~1

ჯავახეთის ექსკურსიას მაშინ დადებითი შთაბეჭდილებები არ მოუხდენია არც ჩემზე. მიქრიხარ მიკროავტობუსით გველივით დაკლაკნილ გზაზე და ფანჯრიდან ხედავ ერთფეროვან ყვითელ პეიზაჟს რომელიც კილომეტრების მანძილზე არ იცვლება. არსად ხე, არსად რაიმე სახის ღორსშესანიშნავი ობიექტი, მხოლოდ საშინლად მელანქოლიური ყვითელი პეიზაჟი. მაშინ ბლოგ-პოსტიც დავწერე, სადაც ჯავახეთის მოკრძალებული ერთ აბზაციანი ტექსტიც მივუძღვენი Continue reading

ძალადობის ვნება – ვის აქვს ძალადობის უფლება

რა ხდება მაშინ როცა ღმერთი კვდება, რა ხდება მაშინ როდესაც კანონი არ სჯის, რა ხდება მაშინ როდესაც მუხრუჭები არ აკონტრელებენ სინდისს… ამ სიის გაგრძელება უსასრულოდ შეიძლება. თუმცა, სჯობს საუბარი სინდისით დავიწყოთ. სინდისი, როგორც ასეთი, ორი სახის შეიძლება იყოს. ობოექტური სინდისი და სუბიექტური. ობიექტური სინდისი მუხრუჭის ფუნქციას ასრულებს ისეთი “გამღიზიანებლების” წინააღმდეგ როგორიც არის საყოვლთაოდ აღიარებული უარყოფითი ქცევები, მაგალითად მოკვლა. სუბიექტური სინდისი კი შეძენილია და გამომუშავდება დროთა განმავლობაში საზოგადოებრივი ნორმების შესაბამისად, რელიგიური მოსაზრებებით დაწესებული აკრძალვების შედეგად, სახელმწიფოს კანონმდებლობიდან გამომდინარე და სხვა.

JailBookingsGraphic2ამ ბლოგ-პოსტში არ ვაპირებ უსასრულოდ ვისაუბრო სინდისის შესახებ. უბრალოდ, როგორც უკვე აღვნიშნე სინდისი ერთ-ერთი უმთავრესი მუხრუჭია უსამართლობის, ქაოსის წინააღმდეგ. ამის საილუსტრციოდ შესანიშნავი იქნება მხტვრული ფილმის “ექსპერიმენტი”-ს მოხმობა.  ექსპერიმენტში მონაწილეობს 26 ადამიანი, რომელთაგან შემთხვევითი შერჩევის პრინციპით ზოგს თავისუფლება აღკვეთილის როლი შეხვდება, ნაწილს კი ბადრაგის. ყველა მონაწილემ იცის რომ ეს მხოლოდ ექსპერიმენტია, რომელიც 2 კვირაში დასრულდება და ყველა მონაწილე მიიღებს ჰონორარს თანაბრად. ერთი შეხედვით მარტივი სიტუაციაა, წესით არანაირ ძალადობას არ უნდა ჰქონდეს ადგილი. ყველაფერი მკაცრად გაწერილი და კონტროლირებადია, არსებობს ასევე წითელი ნათურაც, რომელსაც ექსპერიმენტატორები მაშინ აანთებენ თუ ცდის მონაწილეები რომელიმე წესს დაარღვევენ. ჯალათებს კი მხოლოდ ის ევალებათ რომ არ დაუშვან სიტუაციის კონტროლიდან გამოსვლა.

მაგრამ ყველაფერი ასე არ ხდება, სიტუაცია პირველსავე დღეს იძაბება და ბადრაგის როლის შემსრულებლებს იპყრობს ძალადობის “ტკბილი”  ვნება. ისინი პირველსავე დღეს იწყებენ ძალადობას პატიმრებზე. ერთადერთი მუხრუჭი კი – წითელი ნათურა – განაგრძობს დუმილს. მოძალადეთა თავაშვებულება პიკს რამდენიმე დღეში აღწევს, წითელი ნათურა კი ისევ დუმს. სად არის ამ დროს სინდისი, რელიგიური შეხედულებები რომელიც კრძალავს ძალადობას, სამოქალაქო უფლებები რომელიც ჯერ ისევ მოქმედებს საექსპერიმენტო შენობის მიღმა?

ექსპერიმენტში ბადრაგის როლის შემსრულებებლები სავსებით ჩვეულებრივი ადამიანები იყვენენ სანამ ამ ცდაში მიიღებდნენ მონაწილეობას, მათ მიეცათ ძალადობის უფლება და ისინი გარდაიქმენენ, ამ მხრივ ყველაზე საინტერესო, ალბათ, ფორესტ ვაითეკერის პერსონაჟია, რომელიც პირველივე ძალადობის შემდეგ ერექციას განიცდის, შეხედავს თავის ერეგირებულ ასოს და მიხვდება რომ მას ამის კეთება მოსწონს. Continue reading

გმირი ქალი სოფელი ნუკრიანიდან

საკონკურსო პოსტი

ყველას უყვარს გემრიელი კერძები. ქართველები ხშირად იწონებენ თავს ეროვნული სამზარეულოთი და ქართული ღვინით. ერთი თავისებურება აქვს ქართულ კულტურას ამ მხრივ. მაგალითად ფრანგები ან იტალიელები ღვონოს არჩევენ იმის მიხედვით თუ რომელ კერძს უხდება ის. ქართველი კი ყოველთვის პირიქით გეტყვის, ამ ღვინოსთან ეს კერძი “კარგად მიდისო”. თუმცა, ალბათ, ყველა ამაყობს თავისი ქვეყნის ეროვნული სამზარეულოს სიკეთეებით და მართლაც აქვთ ბევრი საამაყო ამ მხრივ, თუნდაც ზემოთ ნახსენებ ფრანგებს ან იტალიელებს, ჩინური, ტაილანდური და ინდური სამზარეულოს სიმდიდრეზე რომ აღარაფერი ვთქვათ.

Untitled   Flickr   Photo Sharing04

გემრიელი კერძები კი რაღა თქმა უნდა ასევე გემრიელი და ჯანსაღი პროდუქტებისაგან მზადდება. თუმცა, როდესაც ფრანგები, იტალიელები, ბრიტანელები სხვადასხვა ეროვნულ დღესასწაულს ზეიმობენ, როდესაც ეროვნულ გმირებს ასხამენ ხოტბას, როდესაც ძეგლებს უდგამენ მათ, რატომღაც ავიწყდებათ ის ადამიანები, რომლებიც მათთვის ჯანსაღი და გემრიელი სურსათის შექმნაზე ზრუნავენ. როდესაც ომის გმირებს ადიდებენ, რატომღაც ყველას ავიწყდება რომ ფერმერები არიან ის ადამიანები, ვინც ომისა თუ მშვიდობიანობის პერიოდში საკვებს აწარმოვებს მათთვის. რატომღაც ასეთი ადამაინების სახელებს არ არქმევენ ქუჩებს, მოედნებს, ისინი ყოველთვის ჩრდილში არიან და საზოგადოებამ არ იცის არაფერი იმ ადამიანების შესახებ ვინც ყოველდღიურად უმძიმეს შრომას სწევს რათა გმირები და მომავალი გმირები გამოკვებოს.
Continue reading

რაც ჩემთვის სასარგებლოა – ის ჭეშმარიტია

ადრე, სკოლას რომ ვამთავრდებდი დაახლოებით მაშინ, ფილოსოფიით ძალიან ვიყავი გატაცებული. თუ კი რაიმე ფილოსოფიური თხზულება წამიკითხავს, ყველაფერი იმ დროს. მაშინ გავიგე ვინ იყო სოლომონ დოდაშვილი, სავლე წერეთელი, მერაბ მამარდაშვილი, მაშინ მაქვს წაკითხული ნიცშე, ჰეგელი, კანტი, ფოერბახი, ტომას მორი, შოპენჰაუერი და კიდევ ვინ იცის ვინ აღარ. ზოგი მოსაწყენად მეჩვნებეოდა და მათ ფილოსოფიურ თხზულებებს აღარ ვამთავრდები. სწორდ იმ დროიდან ვიცი სოფისტების შესახებ. ეს, ერთი შეხედვით, ცოტა უცნაური ფილოსოფიური მიმდინარეობაა, რომელიც რამდენიმე ჭეშმარიტების არსებობას აღიარებს და ჭეშმაროტების, როგორც ასეთის, მონოპოლიზაციას უარყოფს. სოფისტიკის მიხედვით ორი ერთმანეთის გამომრიცხავი მოსაზრებიდან შეიძლება ორივე ჭეშმარიტი იყოს. ასევე არსებობდნენ უტილიტარისტები, რომლებიც ასევე რამდენიმე ჭეშმარიტების არსებობას აღირებდნენ და მათი დევიზი შემდეგი იყო,- “რაც სასარგებლოა- ის ჭშმარიტია”. განა, ყველაფერი სასარგებლო შეიძლება იყოს ჭეშმარიტი? ან არ შეიძლება ჭეშმარიტებას ზიანი მოჰქონდეს. ან და ვითვის არის ის სასარგებლო.

011ხშირ შემთხვევაში ადამიანები წორედ იმას აღიარებენ ხელშეუვალ ჭეშმარიტებად, რაც მათ ხელს აძლევს. აბა მიდი და შეეკამათე. რამდენიმე დღის წინ ერთ ტელეგადაცემას ვუყურე, სადაც დიდაქტიკურად მსჯელობდნენ ძიძების ინსტიტუტის შესახებ. გამოითვა მრავალი მოსაზება. ფართოდ განიხილეს არაკეთილსინდისიერი ძიძების ამბავი. მერე ერთმა მეორეს კითხა, სათვალთვალო კამერა თუ დააყენე როცა ძიძა დაიქირავეო. ამ ადამიანებმა ისაუბრეს ყველაფერზე, ყველა მხრიდან შეხედეს დაქირავებული ძიძების ინტიტუტს, თუმცა არ გახსენებიათ რომ მათი საუბარი რომელიმე ძიძისთვის შეიძლება შეურაცხმყოფელი ყოფილიყო. თითქოს ეს ძიძები ადამაინები კი არა, ერთგვარი კიბორგები ყოფილიყვნენ რომლებიც შექმნის დღიდან  დაპროგრამებული არიან იმისათვის, რომ მათ ემსახურონ. კიდევ რამდენიმე დღის წინ ჩემმა ერთმა ერთმა facebook მეგობარმა მათხოვრის ფოტო განათავსა და წარწერა მიაყოლა, რომ ქალი რომელიც აქ ასე საწყლად გამოიყურება, სწორედ იმ მომენტში როდესაც სურათს ვუღებდი, მწყევლოდა და გადაღებას მიშლიდაო. ეს ისე, თითქოს იმ მოხუცს რომელიც ფოტოზე იყო გამოსახული რომელიმე მოყვარული (თუ გინდ პროფესიონალი) ფოტოგრაფის წინაშე პოზირების გარდა სხვა საფიქრელი არ ჰქონოდეს, თითქოს ის მათხოვრად იყოს დაბადებული და არ ჰქონდეს უფლება ვინმეს უარი უთხრას ფოტოს გადღებაზე. ის ხომ მთელი დღე ხელგშვერილი ზის, რა მოხდა მერე, ერთ სურათს თუ გადაუღებს ვინმე? არც არაფერი განსაკუთრებული, უბრალოდ ის ხელგაშვერილი ზის იქ, იმიტომ რომ შია და არა იმიტომ, რომ ვინმემ კამერით სამარადჟამოდ აღბეჭდოს ფირზე მისი ის პოზა, რითიც სამოწყალო პურს მოიპოვებს.

ბევრჯერ მითქვამს და დღესაც ასე ვფიქრობ, რომ 90-იანი წლები საქართველოს სწორედ იმან გადაატანინა, რომ ხალხი უცებ მოვიდა გონს, გამოფხიზლდა, ერთად შეიკრა და ყველა ერთმანეთს გვერდით დაუდგა. ჩემ ბავშვობაში, 90-იანი წლების დასაწყისში თვეში რთხელ მაინც კარზე გვიკაკუნებდა ვინმე. გვეუბნებოდა რომ სადღაც, ჩვენს მოპირდაპირე კორპუსში ან გვერდით სადარბაზოში ვიღაცას ვიღაც გარდაეცვალა და ფულს ვაგროვებთო. ხშირ შემთხვევაში წარმოდგენაც არ გვქონდა ვინ იყო ეს ადამიანი, მაგრამ ყველა დებდა 556020_471170769577823_1394221239_nფულს, ვისაც რამდენი შეეძლო.  იმ პერიოდში რომელიმე დასავლელ ჭკვიან ექსპერტს რომ ენახა როგორ კრძალავდნენ თავიანთ მიცვალებულებს ქართველები, ვერაფრით ვერ ამოხსნიდა საიდუმლოს, როგორ ახერხებდა ეს ღატაკი ხალხი დაკრძალვის ხარჯების დაფარვას. ქვეყანაში სადაც ფიზიკურად არ არსებობდა სადაზღვევო სისტემა, სადაც ელექტრო ენერგია ლამის წელიეწადში ერთხელ გამოანათებდა, სადაც პურს ნასესხები ფულით ყიდულობდნენ.

ახლა კი ვფიქრობ და მე თვითონ ვერაფრით მივმხდარვარ სად გაქრა ეს კეთილი ხალხი. არასწორად ხომ არ გაიგო ტრეინინგებზე ლიბერტარიანელობის არსი. რატომ არ არის მის წინ მდგომი ადამიანი უბრალოდ “ადამიანი” და რატომ არის ის ან “დაქირავებული ძიძა” ან და რაიმე სხვა მსგავსი სტატუსის მატარებელი. ბოლო დროს დავაკვირდი, რომ თბილისში ხელგაწვდილი ადამაინების რაოდენობა გასამმაგდა ორი ან სამი წლის წინანდელ მდგომარეობასთან შედარებით. ჩემი ღრმა რწმენით, სწორედ ამის გამო უთხრა უარი საქართველომ  ”ერთიან ნაციონალურ მოძრაობას” და არა იმის გამო რომ ცხინვალის რეგიონში კიდევ რამდენიმე სოფელი დავკარგეთ, რომელიც მანამდეც Continue reading

ჩემ ფოტოაპარატში ნაპოვნი სურათების მეორე ნაწილი

ეს გახლავთ იმ სურათების მეორე ნაწილი, რომელიც ჩემ ფოტოაპარატში ვიპოვე. პირველი ნაწილი შეგიძლიათ აქ იხილოთ.

თბილისი, კოსტავას ქუჩა

ხევსურული ჭრელი ძროხა

Continue reading