სამარხვო ბლოგი


დატოვე კომენტარი

ერთი ერთზე დემონთან

ვინ არის ნამდვილი რეჟისორი. ვინ ქმნის კინემატოგრაფს, რომელსაც მაყურებლის დატყვევება, მოჯადოვება შეუძლია და ახერხებს მისი ფსიქიკა მთლიანად მართოს. კი, ეს კი კიმ კი დუკია, რომელიც ახერხებს დაგამუნჯოთ, ისე დაგთრგუნოთ, რომ რამდენიმე დღე შთაბეჭდილებიდან ვერ გამოდიოდეთ, თითქოს ტანში ჩაგისახლდა უცხო არსება, რომელიც აკონტროლებს შენს ფიქრებს, განცდებს და გაიძულებს მხოლოდ იმაზე იფიქრო, რაც კინოდარბაზში ნახე. რაღაც ჯადოსნური მარცვალი ჩათესა მუშაობისას, რომელიც ყამირ მიწაზე დავარდა, გაიდგა ფესვები კინოკადრებში და სუროსავით შემოეხვია ჯერ ფილმს, შემდეგ კი გადმოდის მაყურებელზე და საცეცებით წვდება გრძნობის ორგანოებს, სუნთქვას გიკრავს, კადრები ცვლიან ერთმანეთს, ყელში გეხვევა მწვანე საცეცები, კინოეკრანის შუქებით განათებულ სახეზე დაძაბული ღიმილი კუნთების სპაზმივით გეკვრება და სასოწარკვეთილი ხრიალი ამოგდის საყლაპავი მილიდან. თუ ამ ყველაფერს გრძნობ, ესე იგი კიმ კი დუკის ახალ ფილმს „ერთი ერთზე” [One on one] უყურებ. Continue reading


%(count)s კომენტარი

ღმერთო, ადამიანებს დაუბრუნე ადამიანობა

 

farhangnews_113782-320716-1423482608BIAFF-ზე ბევრი კარგი ფილმი მაქვს ნანახი, ზოგჯერ იმაზეც ვფიქრობ რა სართულო საქმე აქვს ხოლმე ჟიურის, მე როდესაც მაზარ შარიფს [Mazar e sharif] ვუყურებდი, დარწმუნებული ვიყავი რომ მხატვრული ფილმების სექციაში გაიმარჯვებდა. ირანს საკმაოდ ძლიერი კინემატოგრაფი აქვს, თუმცა არის გამორჩეული ნიმუშები და ეს
ფილმი სწორედ ასეთი განსაკუთრებული ნამუშევარია, რომელიც ახალბედა ირანელ რეჟისორ აბდულჰასან ბარზიდეს ეკუთვნის.

ფილმი აღწერს 1988 წელს თალიბანის თავდასხმას ირანულ დიპლომატიურ კოსრპუსზე, რომლის დროსაც საელჩოს მხოლოდ ერთი თანამშრომელი გადარჩება. ეს არის ომი ერთი ადამიანის თვალით. ომი, რომელსაც არ ყავს მართალი ადამიანები და დამნაშავეები. ომს მხოლოდ დაზარალებულები ყავს. უყურებ ამ ფილმს და mazarsharif11გრძნობ როგორ გძულს მილიტარისტები, პოლიტიკოსები, რომლებიც ხალხს ერთმანეთს ახოცინებენ, გეცოდებიან ისინი ვინც პოლიტიკოსების პროვოკაციას წამოეგება და კლავს უდანაშაულო ადამიანებს. ეს ფილმი ყოველგვარ სტერეოტიპს ანგრევს, მათ შორის თავად ავღანელების შესახებ, იმ ავღანელებისა,
რომლებიც მთელმა დანარჩენმა მსოფლიომ შეიძულა. ომი აბრმავებს ადამიანებს, ომი სტატისტიკად აქცევს ქალების, მამაკაცების და ბავშვების სოცოცხლეს. თუმცა, ტრიუმფის გრძნობა გიპყრობს, როდესაც უყურებ სცენას, სადაც ბურკაჩამოფარებული ქალი დასისხლიანებული ხელებით მიათრევს ურემზე დაწოლილ დაჭრილ ირანელ მამაკაცს. Continue reading


დატოვე კომენტარი

ვის ეშინია ეიზენშტეინის

image-20150602-7000-d345aa

სექტემბრის ბოლოს მომხდარი ერთი მოვლენა რომ არა, ალბათ სავსებით განსხვავებული შინაარსი ექნებოდა ფილმზე „ეიზენშტეინი გუანახუატოში” დაწერილ ბლოგ-პოსტს. BIAFF-ის მიმდინარეობისას თამარა მირიანაშვილმა დაწერა პოსტი ამ ფილმზე, რომელიც  Facebook მომხმარებლებმა დაარეპორტეს და შედეგად დაიბლოკა არამხოლოდ თამარას FB ექაუნთი, არამედ ბიაფის Facebook გვერდის ყველა ადმინისაც. შეიძლება შემდეგი წინადადება დამეწყო ასე,-„ამაში განსაკუთრებული არაფერი იქნებოდა, რომ არა”… მაგრამ როგორ შეიძლება განსაკუთრებული და სასაცილო არ იყოს, როდესაც ვინმე არეპორტებს პიტერ გრინუეის ფილმის შესახებ დაწერილ ბლოგ-პოსტს?! ვერ ვიტყვით, რომ სერგეი ეიზნეშტეინი ყველაზე გარყვნილი კაცი იყოვო, უბიწობა ისეთ ასაკში დაკარგა რომ ქართველების უმრავლესობას ამ დროს ლამის შვილისშვილებიც ყავთ ხოლმე უკვე. ქართველების შიში ეიზენშტეინის მიმართ, ალბათ, უფრო მისი სექსუალური იდენტობით არის განპირობებული. რადგან ყველასთვის ცნობილია რომ ქართველებს თვით სომხებიც კი არ სძულთ ისე, როგორც ეს „უკუღმართები”. ამ მხრივ, რასაკვირველია, სხვა სერგოს ორმაგად არ გაუმართლა და ალბათ, ამიტომაც ვერ დაიმსახურა ამ თბილისში დაბადებულმა კაცმა ჩვენი თანამემულეების სიყვარული. Continue reading


%(count)s კომენტარი

კრედიტის ლიმიტი

maxresdefaultხშირად უმნიშველოვანესი რაღაცები შეუმჩნევლად ხდება ცხოვრებაში. საბანკო ვალების ზღვრულ ნორმასაც შეუმჩნევლად აღწევ და სრული ბანკროტი ხდები. ჯერ ცოტა გჭირდება, შემდეგ მეტი, რათა წინა ვალის პროცენტი დაფარო და ცოტა ფულიც დაგრჩეს. შემდეგ უფრო მეტი, რათა წინა ორი ვალის პროცენტი დაფარო და ისევ დაგრჩეს ცოტა ფული და ასე უსასრულოდ. თუმცა, უსასრულო არაფერია. მსგავსი სიტუაციები მხოლოდ ფულს არ უკავშირდება. ასეა წამალდამოკიდებული ადამიანების შემთხვევაშიც. თავიდან ცოტა, შემდეგ აღკვეთის მდგომარეობის (ლომკის) მოსახსნელად და ცოტა კაიფის განსაცდელად, შემდეგ მეტი და მეტი. ასეა აზარტული თამაშების შემთხვევაშიც. მოკლედ, ცხოვრები ანალოგიებითაა სავსე, თუმცა დასასრული ყოველთვის ერთნაირია. შედეგის წინასწარ გათვლა რასაკვირველია შესაძლებელია, თუმცა, როცა საქმე ფულს ეხება მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობის დროს, თვითგადარჩენის ინსტიქტი ირთვება და ცდილობ ცოტა კიდევ გაიხანგრძლივო სიცოცხლე. თუნდაც შეიქმნა სიცოცხლის და კმაყოფილების ილუზია. ასე იქცევა „კრედიტის ლიმიტის” მთავარი გმირიც ნინო. Continue reading


დატოვე კომენტარი

ოდესღაც დედაჩემი

r1300718_17793800როდესაც, BIAFF-ის პროგრამაში წავიკითხე „ოდესღაც დედაჩემი”, [Once my mother]  დიდი მოლოდინი არ მქონია არ ფილმის მიმართ. ვერ ვიტყვით, ფილმის სახელი განსაკუთრებული ორიგინალურობით გამოირჩევაო, პირველი რაც გახსენდება პედრო ალმოდოვარის „ყველაფერი დედაჩემი შესახებ” არის. შემდეგ კრიმინალური საკულტო ფილმი, რომელსაც დღემდე ეტრფის 90-იანების რომანტიზმით დატყვევებული ქართველი მაყურებელი „ერთხელ ამერიკაში”. მოკლედ, ფილმზე წინასწარი წარმოდგენები ალმოდოვარიდან სერჯიო ლეონემდე მერყეობს და ფიქრობ, რომ ერთის ან მეორის გავლენით იქნება გადაღებული. მე ამ ფილმს სახელს ნამდვილად შევუცვლიდი, თუნდაც ამ უკანასკნელზე ასოციაციების თავიდან ასაცილებლად. Continue reading


3 Comments

არ დაგავიწყდეთ ბესო

me_var_besoბესოს ყველა იცნობს. ბესო ყველას კლასელია, ყველა საცხოვრებელი კორპუსის სადარბაზოშია, თქვენ ყოველდღიურად ხედავთ მას,- ავტობუსში თქვენს გვერდით ზის, ამავე ავტობუსს კი, როცა გაჩერებიდან დაიძვრება, კიდევ ერთი ბესო მოსდევს სირბილით რომ ღიად დარჩენილ კარებში ამოასწროს. კი, თქვენც ბესო იყავით, ზოგიერთი თქვენგანი მაინც. მერე გაიზარდეთ და დაგავიწყდათ. „ბესო” კი იმისთვის არის რომ ეს შეგახსენოთ.

სიმართლე რომ ვთქვა, მე არ მინახავს ამაზე უფრო მართალი ქართული ფილმი. ის არ კოპწიაობს და არ ვარდება თვითტკბობაში. სამწუხაროდ, უკანასკნელი ორი რამ ძალზედ ახლობელი და მშობლიურია ქართული კინემატოგრაფისათვის, როდესაც ხელოვანი, იქნება ეს დრამატურგი თუ რეჟისორი, ზედმეტად გაერთობა ხოლმე  სცენებით. უყურებ ფილმს და კადრების პარალელურად წარმოგიდგება რეჟისორის სილუეტი, რომელიც დგას კინოკამერის უკან და სიამოვნებისგან ხელებს იფშვნეტს, ცეკვით სცემს ბოლთას და მხრებს ათამაშებს. თავიანთი ნამუშევრების წარდგენისასაც ინარჩუნებენ ამ პოზას, ეშმაკური ღიმილი დასთამაშებთ ხოლმე სახეზე და ტკბებიან მოლოდინით, როგორ გააოცებენ მაყურებელს. გულში მანტრასავით იმეორებენ, – “ნახეთ რა გადავიღე, მმმ… თითებს ჩაიკვნეტთ”! ზოგჯერ, მართლაც კარგი ფილმი გამოსდით ხოლმე, მაგრამ რაღაც ისე არ არის, ზომიერება აკლია, ზედმეტად ფათეტიკურია, გადაჭარბებით ესთეტიკური. სიმადვილე და გულწრფელობა აკლია. „ბესოს” დანარჩენებისგან ეს ნიშანი განასხვავებს, ბესო ალალია. ის არ გეუბნება ,-“ნახე რა მაგარი პერსონაჟი გამოვუვედი ჩემ შემქმნელებსო”, პირიქით, ბავშვურად იჩეჩავს მხრებს და ზედმეტი თავმომწონეობის გარეშე ამბობს,- “რაც ვარ – ეს ვარო”. მგონი, ამ ფილმის მცირეწლოვანი მსახიობებიც კი არ გაერთნენ გადაღების დროს,- რა მაგრად ვთამაშობთო, არა და მაგრად თამაშობენ. უყურებ და ტკბები, გულში ფიქრობ, – რა კარგები ხართ, ეს როგორ მოახერხეთო.

ბესო ჩვულებრივი მოზარდია, რომელიც ბევრი სხვა სკოლის მსგავს სკოლაში სწავლობს, ჰყავს ბევრი სხვა ოჯახის მსგავსი ოჯახი და ბევრი სხვა მეგობრის მსგავსი ერთი მეგობარი. ვერ ვიტყვი რამით გამოირჩევა-მეთქი. ფილმის დამთავრების შემდეგ იმაზე ვფიქრობდი როგორი გაიზრდება ბესო, რა პროფესიას აირჩევს, რა ეყვარება, როგორი გემოვნება ექნება, იპოვის თავის თავს, თუ ვერა. ალბათ, ბევრჯერ შეიცვლება, ეყოლება ბევრი და ერთმანეთისგან განსხვავებული შეყვარებულები, ისინი მასზე სხვადასხვა დროს დიდ გავლენას მოახდენენ, არასწორად აირჩევს პროფესიას, მერე კიდევ ბევრჯერ შეიცვლის ამასაც. გამოიცვლის ბევრ სამსახურს, ბოლოს… თუმცა, ბოლო არ ვიცი. ვფიქრობ, საინტერესო ცხოვრება ექნება, კარგი ფილმივით საინტერესო და თავგადასავლებით სავსე. რაც დანამდვილებით ვიცი, ბესო არ მოიტყუება, არ გახდება თვალთმაქცი, ხარბი და „მეშჩანი”, ისეთი, როგორებიც მე და ბესოს არ გვიყვარს.

ბესოს ასაკში არავის არ უნდა “ბესო” იყოს. ყველას უნდა,  რაც შეიძლება მალე გაიზარდოს და თვითონ მართოს თავისი ცხოვრება, თუ უფროსებს არ გამოუვიდათ, მას აუცილებლად გამოუვა. შეიძლება, არც გამოუვიდეს, შეიძლება შეცდომებიც დაუშვას, მაგრამ ეს უკვე თავისი შეცდომები იქნება, თვითონ იდგება თავისი ცხოვრების ლოკომოტივის საჭესთან და თვითონვე იქნება პასუხიმგებელი. ძნელია იყო ბესო, მაგრამ როცა დრო გავა, როცა ყველაფერი შეიცვლება და წლების შემდეგ უყურებ პატარა „ბესოს”, გული სიამაყით გევსება შენს თითოეულ პატარა გამარჯვებაზე, უყურებ ცხრა მთის იქით დარჩენილ „ბესოს” და ფიქრობ, – ღმერთო, რამდენი მივლია, რამხელა გზა გამომივლიაო! ცხრა მთის იქიდან კი მოდის უამრავი სხვა პატარა „ბესო”, რომელსაც თავიდან და თავიდან აქვს თითოელი მთა გადმოსავლელი, სადაც ბევჯერ წაიქცევა, მაგრამ ოდესმე ისიც მიიხედავს უკან და მასაც აევსება სიამაყით გული ამდენი დაბრკოლების გადალახვის შემდეგ. წინ ბესო!


დატოვე კომენტარი

იულია

იულია ჩემი შეყვარებულია.  ჩემ გვერდით სადარბაზოში ცხოვრობს და სკოლაშიც ერთად დავდივართ. დილაობით ვურეკავ იულიას და ვაღვიძებ, ყოველთვის მასზე ადრე ვდგები. ზამთარში მეც მეზარება ხოლმე ადგომა, მაგრამ იულიას გამო მაინც ვიღვიძებ. სკოლას ძალიან იშვიათად ვაცდენ. დაახლოებით ერთი თვის წინ რამდენიმე დღე სიცხე მქონდა, სანამ არ გამოვჯანმრთელდი, დედა სკოლაში არ მიშვებდა. მერე კიდევ რამდენიმე დღე დავრჩი სახლში, თერმომეტრს ჩაიდნის ორთქლზე ვაცხელებდი, იულია კი ჩემ სანახავად მოდიოდა ყოველ დღე, სკოლიდან ამომივლიდა და ცხელ შოკოლადს ვსვამდით ერთად.

როცა გავიზრდები, მინდა რომ, ვარსკვლავთმფრენი მყავდეს, ვიმოგზაურებ სხვადასხვა პლანეტაზე,  სადაც ყველაფერი სხვანაირი იქნება. უზარმაზარ, წყლით დაფარულ პლანეტებზე დავსვამ ჩემ ვარსკვლავთმფრენს, ტალღებზე ვიტივტივებ და მილიონი გალაკტიკით დაშორებულ მანძილზე დავწერ იულიასთვის წერილს.

მე და იულიას, ორივეს გვჯერა უცხოპლანეტელების არსებობის. შარშან ერთ ახალმთვარეობაზე იულიას აივანზეold_hands1 ვიდექით, დედამისმა გვითხრა რომ თუ ახალმთვარეობაზე სურვილს ჩავიფიქრებდით – აუცილებლად აგვისრულდებოდა. ერთმანეთს ჩავკიდეთ ხელები და ჩავიფიქრეთ რომ ოდესმე უცხოპლანეტელები ვნახოთ. იულიამ სამი სურვილი ჩაიფიქრა. უცხოპლანეტელების ნახვის გარდა, უნდოდა რომ მისი ბაბუა გამოჯანმრთელებულიყო და ახალი  ბატინკები ჰქონოდა. ბაბაუამისს  ხის ფეხი აქვს და ოპერაციის შემდეგ მეორე ფეხსაც ხის ჯოხით შეუცვლიან.  მე და იულიას გვეშინია მის ოთახში შესვლის, მაგრამ ერთხელ დედამისმა იულიას სთხოვა ჩაი შეეტანა ბაბუისთვის. იულიამ კი მე მთხოვა. ოთახი ცივი იყო და ცარიელი. საწოლზე მოკრუნჩხული ბაბუამისი იწვა. საწოლის გვერდით ტუმბოზე დავუდგი ფინჯანი და როცა საბნიდან თავისი გრძელი, დამჭკნარი ხელები ამოყო, სასწაფოდ გამოვვარდი იქიდან.

761291f4f273262240716cf32201f411იულიას ნუშის ნამცხვარი უყვარს. ჩვენს საცხოვრებელ კორპუსთან მაღაზიაში მე ვყიდულობ ხოლმე მისთვის ნამცხვრებს ყოველთვის, როცა ჩემთვის ფუნთუშების ყიდვის შემდეგ საკმარისი ხურდა მრჩება. რამდენჯერმე ფუნთუშების სანაცვლოდაც კი ვუყიდე ნამცხვარი, ისე რომ ჩემთვის ფული აღარ დამრჩა, მაგრამ ყოველთვის ასე ვერ ვიზამ.

მე და იულია, ორივე ბუზანტარიანელები ვართ, ანუ ბუზების უფლებებს ვიცავთ. როცა ჩემი ან მისი ოჯახის წევრები ოთახში შემოფრენილი ბუზის მოკვლას დააპირებენ, ჭიქით ვიჭერთ ბუზებს და აივნიდან ვუშვებთ. ეზოში, ცაცხვის ხესთან, ჩვენი ბუზები გვყავს. ზაფხულობით სახლიდან შაქარს ვიპარავთ და  ბუზების გამოსაკვებად ჩაგვაქვს. ოღონდ, მარტო ჩვენს ბუზებს ვუყრით, იულია მეუბნება რომ ჩვენი ბუზების გარჩევა შეუძლია სხვებისგან, თუმცა მე აქამდე ვერ ვისწავლე.

რამდენიმე დღის წინ დედამისი იყო მოსული დედაჩემთან ფულის სასესხებლად. როცა თოვლიან ამინდში სკოლაში მივდივართ, იულიას ბატინკებში წყალი შესდის. ამ დროს იულიას სახე საშინლად ემანჭება და ტირილს იწყებს.  დედაჩემმა ფული მისცა იულიას დედას. მეორე დღეს იულია ახალი წითელი ბატინკებით მოვიდა და სკოლის შემდეგ მასთან ავედით სახლში. როცა შევედით ბაბუის ოთახის კარი ღია დაგვხვდა, ოთახში კი არავინ იყო. იულიას  დედა სამზარელოში ტიროდა, იულიას მამა კი ეუბნებოდა რომ  წამლები ზუსტად ერთი წყვილი ბატინკი ღირდა. მე და იულია ისევ ეზოში ჩავბრუნდით, იულიას აღარ სციოდა.

გამოწერა

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,847 other followers