სამარხვო ბლოგი


დატოვე კომენტარი

იულია

იულია ჩემი შეყვარებულია.  ჩემ გვერდით სადარბაზოში ცხოვრობს და სკოლაშიც ერთად დავდივართ. დილაობით ვურეკავ იულიას და ვაღვიძებ, ყოველთვის მასზე ადრე ვდგები. ზამთარში მეც მეზარება ხოლმე ადგომა, მაგრამ იულიას გამო მაინც ვიღვიძებ. სკოლას ძალიან იშვიათად ვაცდენ. დაახლოებით ერთი თვის წინ რამდენიმე დღე სიცხე მქონდა, სანამ არ გამოვჯანმრთელდი, დედა სკოლაში არ მიშვებდა. მერე კიდევ რამდენიმე დღე დავრჩი სახლში, თერმომეტრს ჩაიდნის ორთქლზე ვაცხელებდი, იულია კი ჩემ სანახავად მოდიოდა ყოველ დღე, სკოლიდან ამომივლიდა და ცხელ შოკოლადს ვსვამდით ერთად.

როცა გავიზრდები, მინდა რომ, ვარსკვლავთმფრენი მყავდეს, ვიმოგზაურებ სხვადასხვა პლანეტაზე,  სადაც ყველაფერი სხვანაირი იქნება. უზარმაზარ, წყლით დაფარულ პლანეტებზე დავსვამ ჩემ ვარსკვლავთმფრენს, ტალღებზე ვიტივტივებ და მილიონი გალაკტიკით დაშორებულ მანძილზე დავწერ იულიასთვის წერილს.

მე და იულიას, ორივეს გვჯერა უცხოპლანეტელების არსებობის. შარშან ერთ ახალმთვარეობაზე იულიას აივანზეold_hands1 ვიდექით, დედამისმა გვითხრა რომ თუ ახალმთვარეობაზე სურვილს ჩავიფიქრებდით – აუცილებლად აგვისრულდებოდა. ერთმანეთს ჩავკიდეთ ხელები და ჩავიფიქრეთ რომ ოდესმე უცხოპლანეტელები ვნახოთ. იულიამ სამი სურვილი ჩაიფიქრა. უცხოპლანეტელების ნახვის გარდა, უნდოდა რომ მისი ბაბუა გამოჯანმრთელებულიყო და ახალი  ბატინკები ჰქონოდა. ბაბაუამისს  ხის ფეხი აქვს და ოპერაციის შემდეგ მეორე ფეხსაც ხის ჯოხით შეუცვლიან.  მე და იულიას გვეშინია მის ოთახში შესვლის, მაგრამ ერთხელ დედამისმა იულიას სთხოვა ჩაი შეეტანა ბაბუისთვის. იულიამ კი მე მთხოვა. ოთახი ცივი იყო და ცარიელი. საწოლზე მოკრუნჩხული ბაბუამისი იწვა. საწოლის გვერდით ტუმბოზე დავუდგი ფინჯანი და როცა საბნიდან თავისი გრძელი, დამჭკნარი ხელები ამოყო, სასწაფოდ გამოვვარდი იქიდან.

761291f4f273262240716cf32201f411იულიას ნუშის ნამცხვარი უყვარს. ჩვენს საცხოვრებელ კორპუსთან მაღაზიაში მე ვყიდულობ ხოლმე მისთვის ნამცხვრებს ყოველთვის, როცა ჩემთვის ფუნთუშების ყიდვის შემდეგ საკმარისი ხურდა მრჩება. რამდენჯერმე ფუნთუშების სანაცვლოდაც კი ვუყიდე ნამცხვარი, ისე რომ ჩემთვის ფული აღარ დამრჩა, მაგრამ ყოველთვის ასე ვერ ვიზამ.

მე და იულია, ორივე ბუზანტარიანელები ვართ, ანუ ბუზების უფლებებს ვიცავთ. როცა ჩემი ან მისი ოჯახის წევრები ოთახში შემოფრენილი ბუზის მოკვლას დააპირებენ, ჭიქით ვიჭერთ ბუზებს და აივნიდან ვუშვებთ. ეზოში, ცაცხვის ხესთან, ჩვენი ბუზები გვყავს. ზაფხულობით სახლიდან შაქარს ვიპარავთ და  ბუზების გამოსაკვებად ჩაგვაქვს. ოღონდ, მარტო ჩვენს ბუზებს ვუყრით, იულია მეუბნება რომ ჩვენი ბუზების გარჩევა შეუძლია სხვებისგან, თუმცა მე აქამდე ვერ ვისწავლე.

რამდენიმე დღის წინ დედამისი იყო მოსული დედაჩემთან ფულის სასესხებლად. როცა თოვლიან ამინდში სკოლაში მივდივართ, იულიას ბატინკებში წყალი შესდის. ამ დროს იულიას სახე საშინლად ემანჭება და ტირილს იწყებს.  დედაჩემმა ფული მისცა იულიას დედას. მეორე დღეს იულია ახალი წითელი ბატინკებით მოვიდა და სკოლის შემდეგ მასთან ავედით სახლში. როცა შევედით ბაბუის ოთახის კარი ღია დაგვხვდა, ოთახში კი არავინ იყო. იულიას  დედა სამზარელოში ტიროდა, იულიას მამა კი ეუბნებოდა რომ  წამლები ზუსტად ერთი წყვილი ბატინკი ღირდა. მე და იულია ისევ ეზოში ჩავბრუნდით, იულიას აღარ სციოდა.


დატოვე კომენტარი

მატყუარები

1დიდი ხანია ვგეგმავ ამ სპექტაკლზე პოსტის დაწერას, თუმცა ვერა და ვერ მოვაბი თავი. “მატყუარები” რუსუდან კობიაშვილის ახალი სპექტაკლია, რომელიც ილიაუნის თეატრში დაიდგა. მაგრამ, სანამ სპექტაკლის შესახებ მოგითხრობდეთ, ჩემ პატარა სიხარულს გაგიზიარებთ. მე არასდროს ვამაყობდი ჩემი ოპტიმიზმით, არც ვარ ოპტიმისტი. პირიქით, საშინლად ბუზღუნა ადამიანი ვარ და იშვიათად აღვფრთოვანდები რამით. არც ფარულ ნიშნებს ვეძებ ხოლმე სადმე, არც ვინმეს ვაქებ როდესმე. მითუმეტეს არც სამშობლოს ნათელ მომავალზე და ივერიის გაბრწყინებაზე არ ვსაუბრობ არასდროს. მაგრამ ზოგჯერ, რასაკვირველია, მეც მიხარია რაღაცები, თუმცა ჩემთვის, ჩუმად. ასეთი პატარა სიხარული იყო ეს სპექტაკლიც, თანაც ორი სხვადასხვა წყაროსაგან შემდგარი. რასაკვირველია პირველი თავად სპექტაკლია. თუმცა, მეორეს უფრო სტრატეგიული მნიშვნელობა აქვს. ეს არის დარბაზი, კარგი სპექტაკლის მიმდინარეობისას, დარბაზი სადაც არ არის არც ერთი ცარიელი სავარძელი. სულ სტუდენტები სხედან და უყურებენ ჩინებულ სახაობას, ძალიან ღრმა ამბავს, რომელიც სულის ყველაზე ფაქიზ სიმებს არხევს. თუ ადამიანის ბუნება ცვლილებებს განიცდის და მისი სული სტატიკური არ არის, მაშინ მსგავსი სპექტაკლები აუცილებლად შეცვლიან მასში რაღაც დიდს. არა, მე არ ვამბობ რომ ვინმე სულის ინჟინერი უნდა იყოს. რასაკვირველია შორს ვარ მსგავსი აზრებისგან, მაგრამ რაღაც დანიშნულება მაინც ხომ აქვს ხელოვნებას. ჰო და აბა ამაზე კარგს რას გააკეთებს.

თავად სპექტაკლს რაც შეეხება, ეს არის ალბათ ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი, ესთეტიკურად დახვეწილი სპექტაკლი რაც კი მინახავს. თითოეული მოძრაობა, მსახიობის თითოეული ნაბიჯი ფაქტობრივად ცალკეული ფოტოკადრია. თავად სპექტაკლიც ძალიან ჰგავს ფოტოფილმს. Continue reading

IMG_14-850x468


3 Comments

გაზაფხული, ზაფხული, შემოდგომა და სიმინდის კუნძული

“თვითონ მეფენიც უძლეველნი, რომელთ უმაღლეს
არც ვინღა არის, და წინაშე არც ვინ აღუდგეს,
რომელთ ხელთ ეპყრასთ უმაღლესი სოფლის დიდება,
შფოთვენ და დრტვინვენ და იტყვიან: «როდის იქნება,
ის სამეფოცა ჩვენი იყოს?» და აღიძვრიან
იმავ მიწისთვის, რაც დღეს თუ ხვალ თვითვე არიან”!..

ყოველგვარი ლოგიკის თანახმად, ალბათ, ჯერ გახსნის ფილმზე უნდა დამეწერა. მაგრამ, რადგანაც გახსნის ფილმი ფარაჯანოვის “სურამის ციხე” იყო, მე კი ფარაჯანოვის შესახებ წერის უფlებას არ ვაძლევ თავს, შესაბამისად ჯერ-ჯერობოთ მხოლოდ ჩვეულებრივ, მოკვდავ რეჟისორებზე ვწერ. იქამდე, მაინც სანამ ისინიც არ დაამტკიცებენ რომ თავადაც ზე კაცნი არიან, კინემატოგრაფის დემიურგები.

წლების განმავლობაში აფხაზეთზე და წამალდამოკიდებულ ადამიანებზე ფილმების გადაღების დაუღალავი მცდელობის შემდეგ ნელ-ნელა ქართველი რეჟისორები და დრამატურგები ახალი კვლების გავლებას ცდილობენ ამ ათასჯერ გადამუშავებულ ნიადაგზე. ნიადაგის მომზადება “სიმინდის კუნძულის” შესაქმნელად წლების წინ დაიწყო. ხოლო რაც დაახლოებით ორი კვირის წინ ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშარისო ფესტივალზე ვნახეთ ყამირ მიწაზე 4 წლიანი მუშაობის ნაყოფი იყო.

ცუდად ნამდვილად არ ჩაუვლია ამ განწირულ სულისკვეთებას, მიუხედავად იმისა რომ უვალი გზის გათელვა ნამდვილად არ დასჭირვებია ოვაშვილის მერანს. Continue reading

Lunchbox


%(count)s კომენტარი

მოხუცი სააჯანის სევდიანი ამბავი

 

სამწუხაროდ ვერ შევამჩნიე როდის გავიზარდე, ალბათ, სწორედ მაშინ როდესაც პირველად ტრანსპორტში ადგილი არ დამითმეს. თუმცა, ეს დღე თვალთახედვიდან გამომრჩა. შესაძლოა, იმ დღეს ტრანსპორტით საერთოდ არ მისარგებლია. სამაგიეროდ, დანამდვილებით ვიცი, 57როდის დავბერდები: იმავე დღეს, როდესაც ტრანსპორტში ისევ დამითმობენ ადგილს. ეს არ იქნება ისეთივე საზეიმო დღე, როდესაც გაზრდის აღმნიშვნელი წუთია და ალბათ ჩემი ასაკისადმი პროტესტის ნიშნად არც ვისარგებლებ ამ შემთხვევით. თუმცა, ზევით აღნიშნული გაზრდის დღე, ალბათ გარეგან ფაქტორებზეა დამოკიდებული, სინამდვილეში კი ეს წუთი სწორედ მაშინ დგება, როდესაც პირველად აღარ წითლდები, როდესაც ლამაზი გოგო გაგიღიმებს. ან როდესაც, პირველად თოვლში აღარ გესვრის უცნობი ბავშვი თოვლის გუნდას. შემდეგ კი იზრდები, გბეზრდება და თვალებით ეხვეწები ეზოში მოყიყინე უცნობ ბავშვებს,- მესროლეთ, მესროლეთ გუნდა, ერთხელაც, ბოლოჯერ! რასაკვირველია უშედეგოდ.

“ლანჩ ბოქსი” [The lunchbox 2013] ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალზე რამდენიმე დღის წინ ვნახე. ეს ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ფილმია, რომელიც კი ოდესმე მინახავს. რეჟისორის განსხვავებული, ინდივიადუალური ხელწერით და შესანიშნავი სამსახიობო ოსტატობით. სხვათაშორის, ამ ფილმმა BIAFF-ზე აიღო ჯილდო სწორედ მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისთვის. Continue reading


დატოვე კომენტარი

ბაღის მასწავლებელი

ისინი ასეთები არიან, კეთილები, გულისხმიერები, მუდმივად ვიღაც განსაკუთრებულს ეძებენ. დედობისთვის იბადებიან. პოეზია და ყვავილები უყვართ. მათ ერთი უცნაური ნიჭი აქვთ, დროში მოგზაურობენ, ასევე გადაადგილდებიან სივრცეში ტრანსპორტისა და ტელეპორტაციული უნარის  გარეშე. ზემოთ ჩამოთვლილი თვისებების გარდა, მათ სხეულის გამოცვლაც შეუძლიათ. ინდუისტური ღმერთების მსგავსად უამრავი განსხეულება აქვთ და ერთმანეთისგან ფიზიონომიის და სოციალური სტატუსის გარდა არაფერი განასხვავებთ. მათ შეხვდებით ყველგან, ოჯახში, კლასში, უნივერსიტეტის აუდიტორიებშიც კი, სადაც მათი ადგილი ყველაზე ნაკლებად არის. ძირითადად ბევრ და თან საამაყო შვილს აჩენენენ. თუ გარემოებათა გამო ეს არ გამოუვათ მეზობლების, ნათესავების, მეზობლების ნათესავების და სხვათა და სხვათა მეურვეობას მიჰყოფენ ხოლმე ხელს. რაც მთავარია, ამოჩემება იციან. თუ სკოლის მასწავლებელში ან და თუნდაც, ბაღის აღმზრდელში განსხეულდა აუცილებლად დაადგამს თვალს ერთ რომელიმე რჩეულს და არწმუნებს რომ რაღაცით გამორჩეულია. დაატარებს წინ და უკან, აძლევს განსხვავებულ დავალებებს, სკოლის ჟურნალს ჩააბარებს და დღენიადაგ უჩიჩინებს რომ განსაკუთრებულია, მანტრსავით უმეორებს და მასაც ამეორებინებს იქამდე, სანამ არ დარწმუნდება რომ მისმა რჩეულმა ეს მთელი სისავსით გაისიგრძეგანა და მასავიც მყარად სწამს.

მშობლებში განსხეულებულნი ოდნავ განსხვავებული მეთოდებით მოქმედებენ. 4 ან 5 წლიდან სილამაზის კონკურსში მიაღებინებენ მონაწილეობას, შეიყვანენ ცეკვის წრეზე, თუნდაც ამისი არანაირი მონაცემი არ ჰქონდეს. ან და თუ ბიჭია, ფეხბურთზე ან რაიმე სხვა მსგავს სპორტზე, მთავარია გუნდური სპორტი იყოს და თავის თანატოლებში თავის გამოჩენის საშუალება მიეცეს. მერე რასაკვირველია, არწმუნებენ რომ საუკეთესოა, თუ მარცხი განიცადა, ეს აუცილებლად უსამართლობა იყო, ვინმემ შედეგები გააყალბა, ან ბოლოს და ბოლოს, მერწყული შევიდა სატურნში, ვარსკვლავების განლაგებამ არ უწყალობა და ჩვენი ვარსკვლავთბიჭუნაც ამის გამო დაიჩაგრა.

ასე ჩნდებიან პატარა ტირანები, რომლებსაც ბავშვობაში დააჯერებს რომ ყველაზე კარგები იყვნენ, დამარცხებას არ უნდა შეეგუონ და თუ მაინც აჯობა ვინმემ ეს უსამართლობა იყო. უსამართლობასთან, კი რა თქმა უნდა, ყველანაირი ფორმით უნდა იბრძოლო, დაამარცხო ის ნებისმიერ ფასად და ღირსება აღიდგინო, შენი შესაფარისი უმაღლესი ადგილი დაიმკვიდრო დიდების მწვერვალზე.

სწორედ ასეთი ქალია ნირა. ნადავ ლაპიდის ფილმის – ბაღის მასწავლებლის (The kindergarten teacher ) მთავარი გმირი. ეს ფილმი დღეს ვნახე ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალზე. ნირა მოსწავლეებს პატრიოტულ, ნაციონალისტურ ლექსებს აზუთხინებს. ტექსტები დითირამბებს უძღვნიან წარსულის გმირებს, მათ სიმამაცეს განადიდებენ. აღსაზრდელებმა კარგად უნდა იცოდნენ რომ ისინი “ვიღაც უბრალო” ხალხის შვილები კი არ არიან, არამედ მათი გენეტიკური ვალია იყვნენ საუკეთესონი. იყვნენ ახალი გმირები თავიანთი ხალხისთვის. ნირა თავის გამორჩეულ მოსწავლეს, რაღა თქმა უნდა, გაათმაგებული ძალისხმევით უხსნის გენეტიკური განსხვავებულობის ნიუანსებსაც. მისმა რჩეულმა აუცილებლად უნდა იცოდეს სეფარდებსა და აშქენაზებს შორის განსხვავება.

ახლა ცოტაოდენი თავად ნირას შესახებაც, ის დაახლოებით 40 წლის რადიუსშია, შესაძლოა ცოტა ეკლდეს ამ ასაკამდე. მაგრამ მხნეობა ჯერ არ დაუკარგავს, ფრიგიდული თვალების და “პოეტური სულის” მიღმა, სექსუალური ქალი იმალება, რომელსაც შეუძლია ვნებები საჭირო დროს და ადგილას გააღვიძოს, მთელი სიდიადით მოაფრქვიოს ესტროგენების მგზნებარე სურნელი და დიადი მიზნების სამსახურში ჩააყენოს. ნირამ უკვე მოასწრო ორი საამაყო შვილის აღზრდა სამშობლოსთვის, უფროსი სამხედრო სამსახურშია და სულ ახალგზადრდამ ოფიცრის ტიტულიც მიიღო. თუმცა, შვილები მაინც უკვე გაზრდილები არიან. ახლა აღსაზრდელების დროა, მათში უნდა გააღვივოს განსაკუთრებულობა. ერთ-ერთი გამოარჩიოს და დიდებისკენ მიმავალი გზა გაუკვალოს.

ცხოვრების მანძილზე უამრავი ნირა მინახავს. როგორც უკვე აღვნიშნე, ისინი ერთმანეთისგან არაფრით განსხვავდებიან. ყველა ზედმიწევნით ფემინურია, ნაზი და სათუთი. კარიერაში ყოველთვის წარუმატებელი. თუმცა, არც ეს არის გასაკვირი, მათი მოწოდება და ჭეშმარიტი ვალი ხომ კარიერული წინსვლა კი არა, მომავალ თაობებზე ზრუნვაა. ახალი სტალინების, ჰიტლერების, დუჩეების, კადაფების გამოძერწვა, თავდაჯერებული იდიოტების, რომლებმაც ერის სულიერი მისია უნდა იტვირთონ. რომლებსაც სჯერათ თავისი გამორჩეულობის, შეძლებენ ეს თავდაჯერებულობა მასებსაც გადასდონ და “დიად” მიზნებს შესწირონ სიკვდილისთვის, სამშობლოსთვის დაბადებული “ჩვეულებრივი” ადამიანები.


2 Comments

როგორ გავემგზავროთ ევროპაში ყველაზე იაფად და უსაფრთხოდ

აერბოლო დროს სულ უფრო ხშირად მესმის ქუთაისის საერთაშორისო აეროპორტის შესახებ. ამის ერთ-ერთი უმთავრესი მიზეზი შეიძლება იყოს ავიაკომპანია wizzair-ის შემოსვლა, რომელიც ფრენას ქუთაისიდან ახორციელებს. რასაკვირველია, ასეთი ინტენსიური ინფორმაციული ნაკადის ფონზე, რომელსაც ჩემი მეგობრებისგან ვიღებდი, მაინტერესებდა ამ აეროპორტის ნახვა და რამდენიმე დღის წინ დავათვალიერე ის.

პირველი შთაბეჭდილება, რაც პირადად მე შემექმნა, განაპირობა აეროპორტის შენობის ფართობმა და დიზაინმა. ეს არის პატარა და ძალიან მყუდრო სივრცე, სადაც შეგიძლია მოხვიდე ფრენამდე თუნდაც რამდენიმე საათით ადრე, მოაწესრიგო ბარგი, დაისვენო  და დაიძინო კიდევაც როგორც ამას უამრავი ტურისტი აკეთებს, რომელიც მე ვნახე. ნებისმიერი ადამიანი, ვისაც ქუთაისის აეროპორტის მომსახურებით უსარგებლია, მის შესახებ პირველ რიგში მეგობრულ სტაფს იხსენებს. ერთ-ერთი მიზეზი, რატომაც ქუთაისიდან გაფრენას ამჯობინებენ, ალბათ სწორედ ის არის, რომ აქაურობა თავისუფალია ზედმეტი ბიუროკრატიული პროცედურებისაგან, აკრძალვების კასკადისაგან და არაადეკვატური წესებისაგან, რასაც ძალიან ხშირად ვხვდებით ჩვენს ქვეყანაში.

როგორც ქუთაისის აეროპორტში აცხადებენ საქართველოში შემომსვლელთა 80-90% ტურისტები არიან. აქ მათ ხვდებათ ევროპული სტანდარტის მომსახურება და უსაფრთხოება. გარდა ამისა, ვიზეარის ერთ-ერთი ყველაზე დაბალფასიანი ავიაკომპანიაა, რომელიც ახოეციელებს ფრენებს ევროპის მიმართულებით. ამ ავიაკომპანიას აევროპაში უკვე წლებია იცნობენ და ენდობიან. მათ შორის დიდი ნაწილი არის ჰაიკერები, რომებიც საქართველოში ფეხით მოგზაურობენ და ასევე ველომოყვარულები.

თუმცა, ამ ავაიკოპანიის და აეროპორტის მომსახურებით ასევე ხშირად სარგებლობენ საქართველოს მოქალაქეები. მარკეტოლოგმა თემო ბარათაშვილმა ვიზეარის მომსახურებით ერთი წლის წინ ისარგებლო ქუთაისი – დონეცკი, კიევი – ქუთაისის მიმათულებით. მისი თქმით ვიზეარი ყველაზე იაფი ავიკომპანიაა, რომელიც ახორციელებს ფრენას უკრაინის მიმართულებით. თემო ბარათაშვილი,- “ძალიან ბევრის დაზოგვა შეიძლება, დაახლოებით 100-150$ დამიჯდა ორივე ფრენა. ვისურვებდი რომ დაამატონ უფრო მეტი მიმართულება”. Continue reading


7 Comments

რატომ არ ვარ ევროპელი

ამ პოსტის ინსპირაცია არის კობა ლიკლიკაძის ბლოგ-პოსტი თავისუფლების ბლოგზე, კონკრეტულად კი შემდეგი ფრაზა,-  “ბევრი ადამიანი, რომელსაც პრეტენზია აქვს, იწოდებოდეს ევროპული ფასეულობების მატარებლად, ისეთი კატეგორიულობით ლაპარაკობს ახალ რეგულაციებზე, რომ ჩანს, წარმოდგენაც არ აქვს, თუ რა ხდება ევროკავშირში”.

0_d099c_a5909f4c_xlპატივცემულო მეგობრებო, არ არსებობს გამზადებული წესი, როგორი უნდა იყოს ნამდვილი ევროპელი. არ არსებობს უნივერსალური იდეოლოგიები; კანონები, რომლებიც ყველა ცალკეულ შემთხვევაში იქნება მართებული. გეუბნებით თქვენ, არ არსებობს ევროპელი და რუსი, – არსებობს ადამიანი. ეს არის ერთადერთი ურყევი ჭეშმარიტება, რომელიც უნდა იყოს ამოსავალი წერტილი ნებისმიერი მსჯელობისას. არ არსებობს უნივერსალურად სასარგებლო ევროპელისთვის ან და ამერიკელისთვის, ნუ მოგვცემთ გამზადებულ წესებს როგორ ვიცხოვროთ.

ჩემო მეგობრებო, ნუ დაუჯერებთ ინტელექტუალებს, რომლებიც გთავაზობენ გახდეთ კარგი ევროპელები. ნუ მოატყუებინებთ თავს პოლიტიკოსებს, რომლებიც გიჩიჩინებენ გახდეთ კარგი ქართველები. ნუ ენდობით მღვდლებს, რომლებიც  გასწავლიან როგორ გახდეთ კარგი ქრისტიანები. ერთადერთი ურყევი ღირებულება ხარ შენ – ინდივიდი, ადამიანი. მხოლოდ შენ ხარ ჭეშმარიტი. არ არსებობს ევროპელი, ქართველი, ქრისტიანი, ხარ მხოლოდ შენ!

შენ გაქვს უფლება იაზროვნო, იმსჯელო, გქონდეს სწრაფვა განვითარებისაკენ. ვერავინ ვერ გასწავლის როგორ გახდე უკეთესი. არც ქებასა და არც კრიტიკას არ აქვს უცდომელი საზომი, რადგან არც კარგისა და ცუდის საზომი შეუქმნია აქამდე ვინმეს. ყოველთვის ასე იყო, ჩემ ბებიას ასწავლიდნენ როგორ ყოფილიყო კარგი კომუნისტი, ახლა ცდილობენ მე აღმზარდონ, მასწავლონ ევროპელობა. მის თაობას გაზეთი “კომუნისტი” ასწავლიდა ამას. დღეს “თავისუფლების” ბლოგიდან მასწავლიან. რა არსებითი განსხვავებაა ლიბერალსა და კომუნისტს შორის, თუ მე არჩევანს არ მიტოვებს? არა, ბატონებო, თქვენ არ იცით როგორი უნდა გავხდე. თქვენ არ ფლობთ არც დაფარულ და არც განცხადებულ ჭეშმარიტებას, რომელიც მე გამაკეთილშობილებს. თქვენ არ გაქვთ უფლება პირზე ხელი ამაფაროთ, დამტუქსოთ და მითხრათ რომ ჩემი აზრები არაევროპულია. მხოლოდ მე მაქვს უფლება ჩემი ბედი თავად განვკარგო, შევცდე თუ უკეთ აზროვნება არ შემიძლია. მე მაქვს უფლება ვიმსჯელო, ვისწავლო შეცდომებზე, განვვითარდე. არავინ იცის არც ევროკავშირში და არც სხვაგან რა მაქცევს მე ბედნიერად. ეს მე უნდა მოვიპოვო. მე, ოღონდ არა ქართველმა, არა კავკასიელმა, თეთრკანიანმა ან და ჰეტეროსექსუალმა, მე – ნიკა უხურგუნაშვილმა.

გამოწერა

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,844 other followers