სამარხვო ბლოგი


3 Comments

ჩვეულებრივი ვიქტორი

-სიკვდილის გეშინია?
-იცი რატომ მიყავთ საომრად ახალგაზრდები?
-ისინი ჯანმრთელები, ღონიერები, ენერგიულები არიან…
– არა, მათ ჯერ საკმარისი არ უცხოვრიათ რომ სიცოცხლე შეყვარებოდათ… სულელები არიან და სიკვდილის არ ეშინიათ.

ეს არის გეოგრაფიის მასწავლებლის და მისი მოსწავლის დიალოგი ახალი რუსული ფილმიდან “გეოგრაფს გლობუსი შემოახარჯა”. საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალზე სამწუხაროდ ამ ფილმმა პრიზი ვერ აიღო, თუმცა ერთმნიშვნელოვნად გამორჩეული ფილმია.

Geograf_Habenskyმთავარი გმირი ვიქტორ სერგეევიჩი ყველაზე ჩვეულებრივი რუსია, ყველაზე ჩვეულებრივი ადამიანი ჩვეულებრივ ადამიანთა შორის. არაფრით გამორჩეული სხვებისგან, სვამს, ეწევა, იცინის, უყვარს, იცის – რაც უნდა იცოდეს, ბრაზდება როცა საჭიროა, პატიობს, გაგებით ეკიდება, ეშინია… ერთი შეხედვით, მის ნაირ კაცზე რომანის დაწერა, მითუმეტეს ფილმის გადაღება, სრული სისულელეა. აბა ვის უნდა მოუნდეს, თავისი ძვრიფასი დროის დახარჯვა იმ კაცზე, ვინც თავის დროს არ უფრთხილდება.

თუმცა, ისეთებიც არსებობენ ვინც ამ ჩვუელბრივ ვიქტორში თავის თავს დაინახავს, ისინი ვისაც არც ბერლინის კედელი დაგვინგრევია, ვისაც უფალი არასდროს გამოგვცხადებია, ვისაც რაიხსტაგზე დროშა არ აღგვიმართავს, ვისაც რატომღაც არ მოგვეცა საშუალება საყვარელი ქალისთვის მაინც გვეჩხუბა და ამით ვინმესთვის ჩვენი სიყვარული ან და სიმამაცე დაგვემტკიცებინა. დედამიწის მოსახლეობის დიდი ნაწილი სწორედ ჩვენნაირი პატარა ვიქტორებისგან შედგება, ვინც ჩუმად მუშაობს, ჩუმად სუნთქავს და ჩუმად მიდის. Continue reading

Advertisements


2 Comments

მთელი ცხოვრება

f-lifeბათუმის საავტორო კინოს საერთაშორისო ფესტივალზე თურქი კინორეჟისორის ასლი ოზგეს ახალი ფილმის ნახვის საშუალება მომეცა. ასლი ოზგე ამჟამად ბერლინში ცხოვრობს, თუმცა მისი ახალი ფილმი – “მთელი ცხოვრება” სტამბულის მდიდრული კვარტალის ბინადრებს ეძღვნება. ის ამ ფილმით, ერთგვარად, აგრძლებს სხვა თურქი კინორეჟისორის – ჯეილანის რიტორიკას ადამიანებს შორის გაუცხოების შესახებ და ამჯერად გაუცხოების ახალ ფორმებს და მასშტაბებს წარმოგვიდგენს. ჯეილანთან მისი ახალი ფილმის სიახლოვის გარდა, კიდევ შეიძლება იაპონურ კინემატოგრაფთანაც დავინახოთ კავშირი, მე პირადად იასუძირო ოძუს ” ტოკიოს ამბავი” /tokyo story/ გამახსენდა.

ფილმში ხშირადაა ხელოვნურად გაწელილი კადრები. დამრჩა ისეთი შთბეჭდილება, თითქოს, ამით რეჟისორი რაღაც გაურკვეველი შთაბეჭდილების მოხდენას ცდილობდა მაყურებელზე. შესაძლოა, სურდა წარმოეჩინა გმირების უაზროდ გაწელილი, არაფრის მომცემი ცხოვრების დეტალები. თუმცა, მე მაინც ცფიქრობ რომ ოდნავ ზედმეტი მოუვიდა და სათქმელი უამისოდაც გასაგები იქნებოდა.

ფილმი გადმოგვცემს სტამბულის მდიდრულ კვარტალში მცხოვრები, წარმატებული და ლამაზი ადამაინების ცხოვრებას, რომელთაც ეს უკანასკნელი – ცხოვრება – სულაც აღარ ახარებთ. ისინი გაუცხობულნი არიან ყველაფრის მიმართ, რაც კი მათ ირგვლივაა, გარშემომყოფი ადამიანების, მეგობრების, ოჯახის წევრების, ბუნების, გარემოს და საერთოდ ყოველგვარი სულიერის მიმართ. ეს, ერთგვარად, უკვე გადაღეჭილი თემატიკაა რომელზეც თითქმის ყოველ მეორე რეჟისორს თითო ფილმი მაინც აქვს გადაღებული და რაიმე ახლის თქმა, ალბათ, ძალიან ძნელი იქნებოდა. თუმცა, მეჩვენება რომ ეს თანამედროვე თურქი რეჟისორების საყვარელი თემაა მაინც, ისევ ჯეილანის ფილმებს თუ გავიხსენებთ. რატომ არის ის ასე პოპულარული თურქულ კინემატოგრაფში, ჩემთვის ძნელი სათქმელია და ალბათ, ბევრად უფრო ღრმა კველვას საჭიროებს, თუმცა ფაქტია რომ ჩვენი მეზობლები – ეს ხალისიანი და გულღია ერი გაუცხოებას საკმაოდ მწვავედ განიცდის და მრავალფეროვან არტისტულ ხერხებს მიმართავს მის წარმოსაჩენად.

Lifelong-Wმიუხედავად იმისა, რომ “მთელი ცხოვრება” არის ფილმი ოჯახის და ამ ოჯახის პრობლემების შესახებ, მაინც მომეჩვენა რომ ყველაზე ტრაგიკული პერსონაჟი წარსულში წარმატებული მხატვარი ელაა. სიუჟეტიც მის ირგვლივ ვითარდება და გადმოგვცემს ელას სულიერ განცდებს. ფილმში ზედმიწევნით დახვეწილი ფორმით არის შესრულებული დრამატული ურთიერთობები. ამ თვალსაზრისით ასეთ პოეტურ ფილმს ძნელად თუ იპოვი მსოფლიო კინემატოგრაფში. ელას პიროვნული და კარიერული პრობლელების სათავე კი, ალბათ, ისევ მის სულიერ მდგომარეობაშია, მის დამოკიდებულებაში სამყაროსთან. ელა სავსებით ცარიელი, თითქოს უსულო შემოქმედია, რომელსაც სახეზე არანაირი ემოცია არ აღებეჭდება. ემოციებისაგან დაცლილი, აღფრთოვანების უნარს მოკლებული არტისტი კი, ალბათ, ვერაფრის ჭეშმარიტად ღირებულის შექმნას ვეღარ შეძლებს.


დატოვე კომენტარი

ღია თუ მუქი აბი?

yu

ტუჩებზე ნაზად გეხება, შემდეგ ენაზე, გრძნობ მის სიტკბოს და სიამოვნება ერთიან ნაკადად გეღვრება მთელ სხეულში – ეს ახალი “ტიკ ტაკია” მარწყვის არომატით! დღეს რუსთაველზე პრომო გოგონები დადიოდნენ და ახალი “ტიკ ტაკის” გასინჯვას სთავაზობდნენ გამვლელებს, ურიგებდნენ კანფეტებს და ფლაერებს. მათ პირველმა გასინჯეს ახალი “ტიკ ტაკის” გემო. Continue reading


დატოვე კომენტარი

ვალენსა – იმედის კაცი

valეს არის ფილმი ჭეშმარიტად ოპტიმისტი, მოუსვენარი, უსამართლობასთან მებრძოლი ადამიანის შესახებ. ფილმი რომელიც ვალენსას ცხოვრებას და პოლიტიკურ მოღვაწეობას ასახავს სასიამოვნოდ გააოცებს ნებისმიერი ტიპის მაყურებელს. ვერ ვიტყვი რომ პოლიტიკური თემატიკის ფილმები ჩემ განსაკუთრებულ ინტერესს იწვევდეს, თუმცა ეს არ არის გადაჭრით პოლიტიკური ფილმი. ანჟეი ვაიდა პოლონეთის მომავალ ლიდერს წარმოგვიდგენს როგორც მეოჯახე კაცს, მოსიყვარულე მეუღლეს, 6 შვილის მამას, რომელსაც გარემოებები აიძულებენ უსამართლობასთან სახიფათო ბრძოლა აწარმოოს.

ამ ფილმს განსაკუთრებული ინტერესით ველოდებოდი. ჩემთვის კინემატოგრაფის სიყვარული პირველ რიგში ანჟეი ვაიდათი იწყება, ის ჩემი ბავშვობის სიყვარულია. ახლა კი მეძლეოდა საშუალება მისი ახალი ფილმი მსოფლიოში ერთ-ერთ პირველს მენახა. იქამდეც კი, სანამ დიდი რეჟისორის ახალ ნამუშევარს მის სამშობლოში შეაფასებდნენ. ვაიდამაც ამის გამო ვერ მოახერხა ბათუმის კინოფესტივალზე ჩამოსვლა, რადგან სწორედ ახლა მიმდინარეობდა მზადება “ველენსას” პოლონური პრემიერისთვის. სამაგიეროდ რეჟისორმა ფესტივალს და საქართველოს გულთბილი და ამაღელვებელი მიმართვა გამოუგზავნა. Continue reading


დატოვე კომენტარი

საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალი გაიხსნა

ბათუმის საავტორო კინოს ფესტივალი დაიწყო! გიშინ ჩამოვედი. აქაური ქუჩები ჩემთვის ისევ სპაგეტის გიგანტურ ქვაბს გავს და ვიკარგები ყველგან, სადაც ეს შესაძლებელია და სადაც ჩემ გარდა დაკარგვას ვერავინ მოახერხებდა.

images (1)კინოფესტივალი გაიხსნა “ქინ-ძა-ძას” ანიმაციური რიმეიქით, თუმცა ამაზე მოგვიანებით. გახსნაზე სიტყვით წარსდგნენ მოწვეული სტუმრები, მათ შორის აჭარის ა/რ-ს უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე ავთანდილ ბერიძე, ერთადერთი კაცი ბათუმში, ვისაც შეუძლია ბულვარში გაზონზე მანქანის გაჩერება და ასევე მოკლე, თუმცა შთამბეჭდავი სიტყვით და საჩუქრით წარსდგა სომეხი კინორეჟისორი რუბენ გევორქიანი, რომელმაც ფესტივალს სომეხი ოსტატის მიერ შესრულებული მოზრდილი ჯვარცმა უსახსოვრა. ავთანდილ ბერიძემ კი ვრცლად ისაუბრა კაცობაზე, ბათუმელობის მნიშვნელობაზე, კინოათეატრზე, სადაც დავაჟკაცდა და შეკრებილ აუდიტორიას განუცხადა, რომ კინო ქართველების მოგონილია. ასევე, მეობის, გაგების, ვაჟკაცობის და ბათუმელობის განმარტების შემდეგ ისაუბრა ქართველობაზე და აღნიშნა რომ ქართველებს გასაკუთრებულად უყვართ სამი რამ- თავისუფლება, ჭიდაობა და კინო. Continue reading


დატოვე კომენტარი

აღმოაჩინე ბედნიერება [video]

600183_10152500151798306_1804142951_nქართველები ყოველთვის აქტიურად აღნიშნავენ სხვადასხვა დღესასწაულს, ეს იქნება რელიგიური თუ საერო დღესასწაული. იმდენი დღესასწაული გვაქვს, რომ ლამის ნახევარი წელიწადი სულ დასვენების დღეებად არის გამოცხადებული. თუმცა, ასეთ დღეებში ნამდვილი საზეიმო განწყობა არასდროს იქმნება, მიუხედავად იმისა დღესასწაული თავისი შინაარსით მოითხოვს თუ არა ამას. იშვიათად ხდება რომ ყოველგვარი ისტორიული საფუძვლის გარეშე მოეწყოს თბილისში ზეიმი, რომელიც ყველას გაამხიარულებს. ასეთ ერთეულ შემთხვევად შეგვიძლია მივიჩნიოთ კოკაკოლის გუშინდელი აქცია თავისუფლების მოედანზე.

ცნობილი ფაქტია რომ ადამიანის გაბედნიერებისათვის ყოველთვის განსაკუთრებული ძალისხმევა არ არის საჭირო და ამისი მიღწევა თბილი ღიმილით და ცივი კოკაკოლითაც შეიძლება. ამ მეთოდით გუშინ კოკაკოლამ ძალიან ბევრი ადამიანი გააბედნიერა, ყვავილების თუ მზესუმზირის გამყიდველი ქალები, პატარები, დიდები, მოსეირნე შეყვარებული წყვილები, მოკლედ ყველა ვინც კი თავისუფლების მოედნიდან 500 მეტრის რადიუსში აიარა ან ჩაიარა. Continue reading


3 Comments

ვინ მოკლა მელპომენე

mascქართულ თეატრალურ სამყაროში საქმე კარგად რომ არ არის ეს ახალი არავისთვისაა. არა, რუსთაველის თეატრში, არც ისე შორეულ წარსულში, მომხდარ მოვლენებს არ ვგულისხმობ, ეს უფრო კერძო პოლიტიკური პრობლემაა და ცალკე განხილვას საჭიროებს. ქართული თეატრის პრობლემა კი უფრო ზოგადი და მასშტაბურია.

როგორც, უკვე ყველამ იცის რამდენიმე დღის წინ თეატრალური უნივერსიტეტის სცენაზე “ვაგინის მონოლოგები” დაიდგა. ვისგან-ვისგან და თეატრალურის სტუდენტებისგან ნამდვილად არ ველოდი თუ სიტყვა “მუტელი” აღაშფოთებდათ, ან ისეთი რელიგიური ფანატიკოსები აღმოჩნდებოდნენ რომ სპექტაკლის მონაწილეებს შეუცვივდებოდნენ გასახდელში და იკითხავდნენ პატრიარქის ნაკურთხი იყო თუ არა სპექტაკლი. არა, ნამდვილად არ გავს ეს არტისტების ქცევას.

თუმცა, ხელოვნებისადმი ასეთი დამოკიდებულება თავად შემოქმედების მხრიდან უკვე ცალკეული კერძო შემთხვევა აღარ არის და ასეთ ფაქტებს საკმაოდ ხშირად ვხვდები ხოლმე. იქიდან გამომდინარე რომ ჩემ ბლოგზე თუ Teatri.ge-ზე ვაშუქებ სპექტაკლებს, დავდივარ თეატრში და ვხვდები სახელმწიფო თუ კერძო თეატრების ხელმძვანელებს, ზოგოერთი მათგანისგან ისეთ “საოცარ” ამბებს ვისმენ რომ გაოცებას ვერ ვმალავ ხოლმე და საკმაოდ ხშირად ვვარდები უხერხულ მდგომარეობაში. ვერც პირდაპირ ვეუბნები ჩემ დამოკიდებულებას მათი აზრების მიმართ და ვერც გაჩუმებას ვახერხებ. საილუსტრაციოდ მოვიყვან დიალოგს ჩემსა და ერთ-ერთი თეატრის წარმოდგენელს შორის. უფროსწორად ამ საუბარმა უფრო მონოლოგის რეჟიმში ჩაიარა და მე მხოლოდ მოსმენით შემოვიფარგლე. ის სიამაყით მეუბნება რომ მისი თეატრი მარხვის დროს არასდროს თამაშობს სპექტაკლს. იცით რისი ბრალი ყოფილა თავისუფალ თეატრში მომხდარი ინციდენტი როცა ჭერზე დამაგრებული გიგანტური ბურთი ჩამოვარდა? ეს იმიტომ მომხდარა რომ თავისუფალს დეკამერონი ვნების კვირაში დაუდგამს. წარმოგიდგენია? ვნების კვირაში, როცა სპექტაკლის, მთლად დეკამერონზე აღარაა საუბარი, დადგმა ჩვეულებრივი მარხვის დროსაც არ შეიძლება :დ ჰო და მოხდა სასწაული რომელსაც არავინ ელოდა, გაწყდა “ტროსი” რომელზეც მძიმეწონიანი ბურთი ეკიდა და ლამის მსახიობებიც შეიწირა. ღმერთს დაუსჯია თავისუფალი თეატრი. როგორ გინდა ასეთ დროს სიცილი შეიკავო.

შუა საუკუნეებში ხელოვანები, მეცნიერები იბრძოდნენ იმისათვის რომ როგორმე გათავისუფლებულიყვნენ ეკლესიის გავლენისაგან. თავი დაეღწიათ იმ შეზღუდვებისაგან, რასაც კათოლიკიკური ეკლესია უწესებდა მათ. დღეს საქართველოში კი ხელოვანები თავად ცდილობენ რელიგიურ ჩარჩოებში მოაქციონ თავიანთი შემოქმედება, თანაც ისე რომ ამას არავინ აძალებს. მე პირადად არ მახსენდება საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერ გაკეთებული განცხადება რომ მარხვის პერიოდში, ან და თუნდაც ვნების კვირაში სექტაკლი არ დაედგათ თეატრებს. ჩემთვის სრულიად გაუგებარია მათი ასეთი ქმედების მიზეზი, ან და როგორ აპირებენ ასე ხელოვნების შექმნას და სანამ ისინი მარხვის პერიოდში სპექტაკლის დადგმაზე უარს აცხადებენ ჩემთვის ასევე ბურუსით მოცული რჩება არამხოლოდ ქართული თეატრის, არამედ ზოგადად ხელოვნების მომავალი ჩვენს ქვეყანაში.