სამარხვო ბლოგი


დატოვე კომენტარი

ერთი ერთზე დემონთან

ვინ არის ნამდვილი რეჟისორი. ვინ ქმნის კინემატოგრაფს, რომელსაც მაყურებლის დატყვევება, მოჯადოვება შეუძლია და ახერხებს მისი ფსიქიკა მთლიანად მართოს. კი, ეს კი კიმ კი დუკია, რომელიც ახერხებს დაგამუნჯოთ, ისე დაგთრგუნოთ, რომ რამდენიმე დღე შთაბეჭდილებიდან ვერ გამოდიოდეთ, თითქოს ტანში ჩაგისახლდა უცხო არსება, რომელიც აკონტროლებს შენს ფიქრებს, განცდებს და გაიძულებს მხოლოდ იმაზე იფიქრო, რაც კინოდარბაზში ნახე. რაღაც ჯადოსნური მარცვალი ჩათესა მუშაობისას, რომელიც ყამირ მიწაზე დავარდა, გაიდგა ფესვები კინოკადრებში და სუროსავით შემოეხვია ჯერ ფილმს, შემდეგ კი გადმოდის მაყურებელზე და საცეცებით წვდება გრძნობის ორგანოებს, სუნთქვას გიკრავს, კადრები ცვლიან ერთმანეთს, ყელში გეხვევა მწვანე საცეცები, კინოეკრანის შუქებით განათებულ სახეზე დაძაბული ღიმილი კუნთების სპაზმივით გეკვრება და სასოწარკვეთილი ხრიალი ამოგდის საყლაპავი მილიდან. თუ ამ ყველაფერს გრძნობ, ესე იგი კიმ კი დუკის ახალ ფილმს „ერთი ერთზე” [One on one] უყურებ. Continue reading

Advertisements


%(count)s კომენტარი

ღმერთო, ადამიანებს დაუბრუნე ადამიანობა

 

farhangnews_113782-320716-1423482608BIAFF-ზე ბევრი კარგი ფილმი მაქვს ნანახი, ზოგჯერ იმაზეც ვფიქრობ რა სართულო საქმე აქვს ხოლმე ჟიურის, მე როდესაც მაზარ შარიფს [Mazar e sharif] ვუყურებდი, დარწმუნებული ვიყავი რომ მხატვრული ფილმების სექციაში გაიმარჯვებდა. ირანს საკმაოდ ძლიერი კინემატოგრაფი აქვს, თუმცა არის გამორჩეული ნიმუშები და ეს
ფილმი სწორედ ასეთი განსაკუთრებული ნამუშევარია, რომელიც ახალბედა ირანელ რეჟისორ აბდულჰასან ბარზიდეს ეკუთვნის.

ფილმი აღწერს 1988 წელს თალიბანის თავდასხმას ირანულ დიპლომატიურ კოსრპუსზე, რომლის დროსაც საელჩოს მხოლოდ ერთი თანამშრომელი გადარჩება. ეს არის ომი ერთი ადამიანის თვალით. ომი, რომელსაც არ ყავს მართალი ადამიანები და დამნაშავეები. ომს მხოლოდ დაზარალებულები ყავს. უყურებ ამ ფილმს და mazarsharif11გრძნობ როგორ გძულს მილიტარისტები, პოლიტიკოსები, რომლებიც ხალხს ერთმანეთს ახოცინებენ, გეცოდებიან ისინი ვინც პოლიტიკოსების პროვოკაციას წამოეგება და კლავს უდანაშაულო ადამიანებს. ეს ფილმი ყოველგვარ სტერეოტიპს ანგრევს, მათ შორის თავად ავღანელების შესახებ, იმ ავღანელებისა,
რომლებიც მთელმა დანარჩენმა მსოფლიომ შეიძულა. ომი აბრმავებს ადამიანებს, ომი სტატისტიკად აქცევს ქალების, მამაკაცების და ბავშვების სოცოცხლეს. თუმცა, ტრიუმფის გრძნობა გიპყრობს, როდესაც უყურებ სცენას, სადაც ბურკაჩამოფარებული ქალი დასისხლიანებული ხელებით მიათრევს ურემზე დაწოლილ დაჭრილ ირანელ მამაკაცს. Continue reading


დატოვე კომენტარი

ვის ეშინია ეიზენშტეინის

image-20150602-7000-d345aa

სექტემბრის ბოლოს მომხდარი ერთი მოვლენა რომ არა, ალბათ სავსებით განსხვავებული შინაარსი ექნებოდა ფილმზე „ეიზენშტეინი გუანახუატოში” დაწერილ ბლოგ-პოსტს. BIAFF-ის მიმდინარეობისას თამარა მირიანაშვილმა დაწერა პოსტი ამ ფილმზე, რომელიც  Facebook მომხმარებლებმა დაარეპორტეს და შედეგად დაიბლოკა არამხოლოდ თამარას FB ექაუნთი, არამედ ბიაფის Facebook გვერდის ყველა ადმინისაც. შეიძლება შემდეგი წინადადება დამეწყო ასე,-„ამაში განსაკუთრებული არაფერი იქნებოდა, რომ არა”… მაგრამ როგორ შეიძლება განსაკუთრებული და სასაცილო არ იყოს, როდესაც ვინმე არეპორტებს პიტერ გრინუეის ფილმის შესახებ დაწერილ ბლოგ-პოსტს?! ვერ ვიტყვით, რომ სერგეი ეიზნეშტეინი ყველაზე გარყვნილი კაცი იყოვო, უბიწობა ისეთ ასაკში დაკარგა რომ ქართველების უმრავლესობას ამ დროს ლამის შვილისშვილებიც ყავთ ხოლმე უკვე. ქართველების შიში ეიზენშტეინის მიმართ, ალბათ, უფრო მისი სექსუალური იდენტობით არის განპირობებული. რადგან ყველასთვის ცნობილია რომ ქართველებს თვით სომხებიც კი არ სძულთ ისე, როგორც ეს „უკუღმართები”. ამ მხრივ, რასაკვირველია, სხვა სერგოს ორმაგად არ გაუმართლა და ალბათ, ამიტომაც ვერ დაიმსახურა ამ თბილისში დაბადებულმა კაცმა ჩვენი თანამემულეების სიყვარული. Continue reading


დატოვე კომენტარი

ოდესღაც დედაჩემი

r1300718_17793800როდესაც, BIAFF-ის პროგრამაში წავიკითხე „ოდესღაც დედაჩემი”, [Once my mother]  დიდი მოლოდინი არ მქონია არ ფილმის მიმართ. ვერ ვიტყვით, ფილმის სახელი განსაკუთრებული ორიგინალურობით გამოირჩევაო, პირველი რაც გახსენდება პედრო ალმოდოვარის „ყველაფერი დედაჩემი შესახებ” არის. შემდეგ კრიმინალური საკულტო ფილმი, რომელსაც დღემდე ეტრფის 90-იანების რომანტიზმით დატყვევებული ქართველი მაყურებელი „ერთხელ ამერიკაში”. მოკლედ, ფილმზე წინასწარი წარმოდგენები ალმოდოვარიდან სერჯიო ლეონემდე მერყეობს და ფიქრობ, რომ ერთის ან მეორის გავლენით იქნება გადაღებული. მე ამ ფილმს სახელს ნამდვილად შევუცვლიდი, თუნდაც ამ უკანასკნელზე ასოციაციების თავიდან ასაცილებლად. Continue reading


3 Comments

გაზაფხული, ზაფხული, შემოდგომა და სიმინდის კუნძული

“თვითონ მეფენიც უძლეველნი, რომელთ უმაღლეს
არც ვინღა არის, და წინაშე არც ვინ აღუდგეს,
რომელთ ხელთ ეპყრასთ უმაღლესი სოფლის დიდება,
შფოთვენ და დრტვინვენ და იტყვიან: «როდის იქნება,
ის სამეფოცა ჩვენი იყოს?» და აღიძვრიან
იმავ მიწისთვის, რაც დღეს თუ ხვალ თვითვე არიან”!..

ყოველგვარი ლოგიკის თანახმად, ალბათ, ჯერ გახსნის ფილმზე უნდა დამეწერა. მაგრამ, რადგანაც გახსნის ფილმი ფარაჯანოვის “სურამის ციხე” იყო, მე კი ფარაჯანოვის შესახებ წერის უფlებას არ ვაძლევ თავს, შესაბამისად ჯერ-ჯერობოთ მხოლოდ ჩვეულებრივ, მოკვდავ რეჟისორებზე ვწერ. იქამდე, მაინც სანამ ისინიც არ დაამტკიცებენ რომ თავადაც ზე კაცნი არიან, კინემატოგრაფის დემიურგები.

წლების განმავლობაში აფხაზეთზე და წამალდამოკიდებულ ადამიანებზე ფილმების გადაღების დაუღალავი მცდელობის შემდეგ ნელ-ნელა ქართველი რეჟისორები და დრამატურგები ახალი კვლების გავლებას ცდილობენ ამ ათასჯერ გადამუშავებულ ნიადაგზე. ნიადაგის მომზადება “სიმინდის კუნძულის” შესაქმნელად წლების წინ დაიწყო. ხოლო რაც დაახლოებით ორი კვირის წინ ბათუმის საავტორო კინოს საერთაშარისო ფესტივალზე ვნახეთ ყამირ მიწაზე 4 წლიანი მუშაობის ნაყოფი იყო.

ცუდად ნამდვილად არ ჩაუვლია ამ განწირულ სულისკვეთებას, მიუხედავად იმისა რომ უვალი გზის გათელვა ნამდვილად არ დასჭირვებია ოვაშვილის მერანს. Continue reading


დატოვე კომენტარი

საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალი გაიხსნა

ბათუმის საავტორო კინოს ფესტივალი დაიწყო! გიშინ ჩამოვედი. აქაური ქუჩები ჩემთვის ისევ სპაგეტის გიგანტურ ქვაბს გავს და ვიკარგები ყველგან, სადაც ეს შესაძლებელია და სადაც ჩემ გარდა დაკარგვას ვერავინ მოახერხებდა.

images (1)კინოფესტივალი გაიხსნა “ქინ-ძა-ძას” ანიმაციური რიმეიქით, თუმცა ამაზე მოგვიანებით. გახსნაზე სიტყვით წარსდგნენ მოწვეული სტუმრები, მათ შორის აჭარის ა/რ-ს უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე ავთანდილ ბერიძე, ერთადერთი კაცი ბათუმში, ვისაც შეუძლია ბულვარში გაზონზე მანქანის გაჩერება და ასევე მოკლე, თუმცა შთამბეჭდავი სიტყვით და საჩუქრით წარსდგა სომეხი კინორეჟისორი რუბენ გევორქიანი, რომელმაც ფესტივალს სომეხი ოსტატის მიერ შესრულებული მოზრდილი ჯვარცმა უსახსოვრა. ავთანდილ ბერიძემ კი ვრცლად ისაუბრა კაცობაზე, ბათუმელობის მნიშვნელობაზე, კინოათეატრზე, სადაც დავაჟკაცდა და შეკრებილ აუდიტორიას განუცხადა, რომ კინო ქართველების მოგონილია. ასევე, მეობის, გაგების, ვაჟკაცობის და ბათუმელობის განმარტების შემდეგ ისაუბრა ქართველობაზე და აღნიშნა რომ ქართველებს გასაკუთრებულად უყვართ სამი რამ- თავისუფლება, ჭიდაობა და კინო. Continue reading


%(count)s კომენტარი

რევოლუციის შემდეგ

საავტორო კინოს ბათუმის საერთაშორისო ფესტივალი ყოველწლიურად იმართება და ყოველ წელს მინდოდა წასვლა, თუმცა აქამდე ვერც ერთხელ ვერ მოვახერხე. ბათუმში ფესტივალზე ჩამოდიოდნენ ჩემი საყვარელი კინორეჟისორები რომელთა ცოცხლად ხილვაც დიდი ბედნიერება იქნებოდა ჩემთვის, მაგალითად ოთარ იოსელიანის ან და კშიშტოფ ზანუსის. ზანუსისადმი ჩემი დამოკიდებულება ზოგჯერ, ერთგვარად, კომიკურ ხასიათსაც კი იღებს ხოლმე. ორი წლის წინ მის ფილმს ერთ-ერთი მაშინ არსებული ქართული ვარეზიდან ვიწერდი ერთი კვირის განმავლობაში, დღეები გადიოდა და მოლოდინი სულ უფრო მიმძაფრდებოდა და დადგა ის სანეტარო დღეც, როდესაც გადმოწერა დასსრულდა. ჩავრთე ფილმი და ჰოი, საოცრებავ! ფილმი აღმოჩნდა ორიგინალის – პოლონურ ენაზე ყოველგვრი დუბლირებისა და სუბ ტიტრების გარეშეც კი. რა თქმა უნდა, მაინც ბოლომდე ვუყურო, თუმცა ვერ ვიტყვი ბევრი რამე გავიგე-მეთქი.

წლევანდელი კინოფესტივალიც პოლონური ფილმით გაიხსნა – “ვარშავის ბრძოლა 1920” /Battle of Warsawa 1920/. ეს არ არის საავტორო კინო და შესაბამისად არც საფესტივალო ფილმი ყოფილა, თუმცა საკმაოდ შთამბეჭდავი იყო მისი ხილვა. ფილმი 3D ხარისხისაა და როგორც გავიგე ყველაზე მაღალბიუჯეტიანი კინოპროექტი ყოფილა პოლონური კინემატოგრაფის ისტორიაში. “ვარშავის ბრძოლა 1920″ ასახავს პოლონელი ხალხის ბრძოლას ბოლშევიკების წინაღმდეგ და მისი გადაღებები 9 მილიონი დოლარი დაჯდა. იქიდან გამომდინარე, რომ ფილმი პოლიტიკურ ხასიათს ატარებს ბუნებრივად ჩნდება ასოციააციები ქართულ პროექტთან ” აგვისტოს 5 დღე”, რომელიც 25 მილიონი (!) დაჯდა და ქართული პროპაგანდის სრულ კრახად შეგვიძლია მივიჩნიოთ, პოლონური ფილმის ფონზე კი კიდევ უფრო საწყლად გამოიყურება, მითუმეტეს თუ ამ ფილმების ბიუჯეტსაც გავითვალისწინებთ. Continue reading