სამარხვო ბლოგი


7 Comments

რატომ არ ვარ ევროპელი

ამ პოსტის ინსპირაცია არის კობა ლიკლიკაძის ბლოგ-პოსტი თავისუფლების ბლოგზე, კონკრეტულად კი შემდეგი ფრაზა,-  “ბევრი ადამიანი, რომელსაც პრეტენზია აქვს, იწოდებოდეს ევროპული ფასეულობების მატარებლად, ისეთი კატეგორიულობით ლაპარაკობს ახალ რეგულაციებზე, რომ ჩანს, წარმოდგენაც არ აქვს, თუ რა ხდება ევროკავშირში”.

0_d099c_a5909f4c_xlპატივცემულო მეგობრებო, არ არსებობს გამზადებული წესი, როგორი უნდა იყოს ნამდვილი ევროპელი. არ არსებობს უნივერსალური იდეოლოგიები; კანონები, რომლებიც ყველა ცალკეულ შემთხვევაში იქნება მართებული. გეუბნებით თქვენ, არ არსებობს ევროპელი და რუსი, – არსებობს ადამიანი. ეს არის ერთადერთი ურყევი ჭეშმარიტება, რომელიც უნდა იყოს ამოსავალი წერტილი ნებისმიერი მსჯელობისას. არ არსებობს უნივერსალურად სასარგებლო ევროპელისთვის ან და ამერიკელისთვის, ნუ მოგვცემთ გამზადებულ წესებს როგორ ვიცხოვროთ.

ჩემო მეგობრებო, ნუ დაუჯერებთ ინტელექტუალებს, რომლებიც გთავაზობენ გახდეთ კარგი ევროპელები. ნუ მოატყუებინებთ თავს პოლიტიკოსებს, რომლებიც გიჩიჩინებენ გახდეთ კარგი ქართველები. ნუ ენდობით მღვდლებს, რომლებიც  გასწავლიან როგორ გახდეთ კარგი ქრისტიანები. ერთადერთი ურყევი ღირებულება ხარ შენ – ინდივიდი, ადამიანი. მხოლოდ შენ ხარ ჭეშმარიტი. არ არსებობს ევროპელი, ქართველი, ქრისტიანი, ხარ მხოლოდ შენ!

შენ გაქვს უფლება იაზროვნო, იმსჯელო, გქონდეს სწრაფვა განვითარებისაკენ. ვერავინ ვერ გასწავლის როგორ გახდე უკეთესი. არც ქებასა და არც კრიტიკას არ აქვს უცდომელი საზომი, რადგან არც კარგისა და ცუდის საზომი შეუქმნია აქამდე ვინმეს. ყოველთვის ასე იყო, ჩემ ბებიას ასწავლიდნენ როგორ ყოფილიყო კარგი კომუნისტი, ახლა ცდილობენ მე აღმზარდონ, მასწავლონ ევროპელობა. მის თაობას გაზეთი “კომუნისტი” ასწავლიდა ამას. დღეს “თავისუფლების” ბლოგიდან მასწავლიან. რა არსებითი განსხვავებაა ლიბერალსა და კომუნისტს შორის, თუ მე არჩევანს არ მიტოვებს? არა, ბატონებო, თქვენ არ იცით როგორი უნდა გავხდე. თქვენ არ ფლობთ არც დაფარულ და არც განცხადებულ ჭეშმარიტებას, რომელიც მე გამაკეთილშობილებს. თქვენ არ გაქვთ უფლება პირზე ხელი ამაფაროთ, დამტუქსოთ და მითხრათ რომ ჩემი აზრები არაევროპულია. მხოლოდ მე მაქვს უფლება ჩემი ბედი თავად განვკარგო, შევცდე თუ უკეთ აზროვნება არ შემიძლია. მე მაქვს უფლება ვიმსჯელო, ვისწავლო შეცდომებზე, განვვითარდე. არავინ იცის არც ევროკავშირში და არც სხვაგან რა მაქცევს მე ბედნიერად. ეს მე უნდა მოვიპოვო. მე, ოღონდ არა ქართველმა, არა კავკასიელმა, თეთრკანიანმა ან და ჰეტეროსექსუალმა, მე – ნიკა უხურგუნაშვილმა.

Advertisements


21 Comments

№3 და ბოლო პოსტი სათაურით – “შენ”

ვისაც წინა 2 პოსტი არ წაგიკითცავთ, გამცნობთ, რომ პოსტები ეძვნება 3 გოგოს, რომელბმაც გარდამტეხი როლი შეასრულეს ჩემს ცხორებაში.

შენ პირველივე დანახვისთანავე მომეწონე. თურმე, შენც. ჩვენ ქალაქგარეთ ვართ ოცამდე ადამიანთან ერთად. აქ კნუტის გარდა არავის ვიცნობ, შესაბამისად მთელს დღეს მის გვერდით ვატარებ, თუმცა შენ თვალს არ გაცილებ. შენ ის ხარ ვინც სულ მალე ჩემს ცხოვრებას თავდაყირა დააყენებს, მაგრამ ეს ჯერ მე არ ვიცი. დაღამდა და შინ ვბრუნდებით, მე მეცნიერების მომავალზე ვკამათობ. შენ მიღიმი. შენზე ჭკვიანი ტიპის შთაბეჭდილებას ვახდენ და ამ იმიჯს ვინარჩუნებ დიდი ხნის მანძილზე. Continue reading


12 Comments

რატომ გავხდი ბლოგერი

ნათიკომ წამოიწო ეს ტეგ-თამაში და დამთაგა. ჰო და მეც, იქიდან გამომდინარე, რომ თეგ თამაშები ისე მიყვარს როგორც პედოფილს ბავშვები, ვაგრძელებ წამოწყებულ საქმეს. ჰო, რატომ გავხდი ბლოგერი… როგორც არისტოტელე თავის ერთ-ერთ თხზულებაში ბრძანებს, ბლოგერები არ ხდებიან, ბლოგერებად იბადებიანო, მეც სწორედ ასე ბლოგერად დავიბადე.

ბავშვობიდან ვაკეთებდი რაღაც ჩანაწერებს, რომლებსაც ვერცერთ ჟანრს ვერ ვაკუთვნებდი. არც ესსე იყო, არც ნარკვევი, არც სტატია, არც ჩანახატი. ვერაფრით ვხვდებოდი რა სახელი შეიძლებოდა რქმეოდა ლიტერატურის თუ პუბლიცისტიკის იმ მიმდინარეოაბს, რომელსაც ჩემს დაგლეჯილ ბლოკნოტებში (უფრო პოეტურად რომ ვთქვათ, – უბის წიგნაკებში) ვქმნიდი. ჰო და ერთხელაც აღმობრწყინდა wordpress-ის მზე და მივხვდი რომ ის “ის” იყო და ის მიხვდა რომ მე “მე” ვიყავი. თუმცა ეს უკანასკნელი ოდნავ მოგვიანებით მოხდა. თავიდან, როგორც ქართველ ტრადიციულ ქალებს სჩვევიათ ხოლმე, კარგად მაწვალა სანამ თავისი გულის თუ ვიჯეტების კარს გამიღებდა. Continue reading


%(count)s კომენტარი

ნუგზარი და მეფისტოფელი


ამ სპექტაკლის ნახვა დიდი ხნის წინ დავგეგმე. როგორც იქნა, მოვახერხე და გავეშურე. “ნუგზარი და მეფისტოფელი” – სამეფო უბნის თეატრში. პიესის ავტორი ლაშა ბუღაძეა. საერთოდ, ვფიქრობ, რომ ქართველებს დიდად არ გვაქვს კომედიების ნიჭი, აი დრამაში უფრო ძლიერები ვართ. ეს რით არის განპირობებული ფსიქოანალიტიკოსებმა იმსჯელონ, მე კი სპექტაკლზე მოგახსენებთ. მიუხედავად ჩემი ერთგვარი სკეპტიკური განწყობისა, მართლაც კარგი სანახაობა გამოვიდა. “სამეფო უბნის თეატრში” მთავარ და ერთადერთ პრობლემას დაბალი ტემპერატურა წარმოადგენს, თუმცა კარგი საზოგადოებისა და კარგი კლიმატის ტანდემი საკმაოდ დიდ იშვიათობაა, ამიტომ შეიძლება ეს მივუტევოთ ჩინებული სპექტაკლების სანაცვლოდ, რომელსაც ეს თეატრი გვთავაზობს ყოველ წარმოდგენაზე.

დროა ნუგზარი გაგაცნოთ. ნუგიჩა (როგორც მას მეზობელი გელა ეძახის მოფერებით) ერთობ კომიკური ტიპია კლასიკური თბილისური იუმორით, რომელმაც ვერა და ვერ აუღო ამ ცხოვრებას ალღო. ძნელია ასეთი ადამიანისთვის საზოგადოებრივი ნორმების მიღება, მითუმეტეს თუ ამ საზოგადოებაში წარმატებულობის კულტია, შენ კი ფილოსოფიის შესწავლაზე თავი არ გიმტვრევია. მედიცინა და სამართალი “წელს ქვევით” გეკიდა. ყველაფერი, როგორც ყველასათვის, ჩვენი მთავარი გმირისთვისაც სკოლაში დაიწყო. “დასაწყისში ხუთები, მერე სამები, მერე ორები, მერე სუუულ ორები. ჩათლახი მასწავლებლები, ბებერი მასწავლებლები და ბებერი კუანა დირექტორი, მერე ტექნიკური უნივერსიტეტი, სოფლელი ბიჭები,მახინჯი გოგოები”… რა უნდა ქნა კაცმა, რომელმაც შენი ადგილი ვერ იპოვე ცხოვრებაში. რა თქმა უნდა თვითმკვლელობაზე უნდა იფიქრო. ერთი….ორი…სამი და თავი ყულფში გაქვს… მაგრამ სიკვდილის წინ ქეთუშაზე იფიქრო ამდენი წლის მერე? ჰო, ქეთუშა ჩვენი ნუგიჩას სიყმაწვილის ტრფობაა. ერთხელ დაურეკა და კინოში დაპატიჟა. ქეთუშაც მოვიდა… 40 დაქალთან ერთად და ბილეთი არ შეხვდათ. Continue reading


2 Comments

მორჩილი სტუდენტების გამო

ყველაფერი იცვლება. დიახ, ყველაფერი იცვლება, თუმცა ფრაზა „ჩვენს დროს სულ სხვანაირად იყო“ რჩება. უფროსი თაობა ყოველთვის წუწუნებს, იმის გამო, რომ ეს ახალგაზრდები ისეთები აღარ არიან. უფროსი და უმცროსი თაობის ადამიანები ამ თაობათა ბრძოლაში კომპრომატებს უფრიალებენ ერთმანეთს და მანტრასავით იმეორებენ „ჩვენი დრო ჯობდაო“. ამას წინათ სწორედ ამგვარ ფიქრში დავიჭირე მეც ჩემი თავი და მერე შემეშინდა… ვითომ, მეც დავბერდი?! ეგ არ ვიცი, მაგრამ მგონი საღი განსჯის უნარი მაინც არ დამიკარგავს და თუ თვლი, რომ ეხლანდელი 14,15,16 წლის ბავშვები უფრო თავისუფლები არიან, ვიდრე ჩვენ ვიყავით ამავე ასაკში, მგონი ობიექტური რეალობა უნდა იყოს.

არა, ამ სიტყვაში მხოლოდ სექსუალურ თავისუფლებას არ ვგულისხმობ. Continue reading


12 Comments

ყველაზე კარგი ჩემს ცხოვრებაში, ანუ ბლოგერებო მიყვარხართ

მმმ… კაი ხნის წინ greenmar-იმ დამტაგა ამ თამაშში და ეხლა ძალიან მიხარია, რომ ზუსტად დღეს ვწერ ამას და შემიძლია გითხრათ რომ მიყვარხართ. ბლოგერებო, ეხლა ვფიქრობ, რომ მართლა ძალიან კარგები ხართ. მეტს არაფერს არ გეტყვით, თორე მერე თავში აგივარდებათ. Continue reading