სამარხვო ბლოგი


3 Comments

თრიფ თუ სამარგალო [video]

kanioni

გოჭკადილის, იგივე გაჭედილის კანიონი

სამეგრელოში მოგზაურობა ზუგდიდით დავიწყეთ. წავედით თბილისი-ზუგდიდის ღამით მატარებლით, რომლით მგზავრობასაც არასდროს არ გირჩევთ. მგზავრობას ზუგდიდამდე სჭირდება თითქმის ათი საათი, ვაგონები არის მოუწყობელი, ხმაურიანი, ბინძური, სავარძლები მოუხერხებელი. ჰო, სულ დამავიწყდა მეთქვა, რომ ე.წ. მოდერნიზებული ვაგონით ვიმგზავრე, თუმცა ნამდვილად არ მინდა წარმოდგენა არამოდერნიზებული როგორია. სადგურზე ჩვენსავე ვაგონში რამდენიმე უცხოელიც ამოვიდა, რომლებიც ოზურგეთში მიდიოდნენ. საქმე ის არის რომ ოზურგეთშიც და ზუგდიდშიც ერთი და იგივე მატარებელი მიდის თბილისიდან, შემდეგ სამტრედიაში ხსნიან ოზურგეთის ვაგონებს და ცალკე აგრძელებს გზას. ეს უცხოელები ამან კარგად დააბნია, თან იმასაც თუ გავითვალისწინებთ რომ მათ არც ქართული და არც რუსული არ იცოდნენ, მომსახურე პერსონალმა კი ამ ენების გარდა სხვა, თუ გამცილებლის მეგრულს არ ჩავთვლით. ნებისმიერ შემთხვევაში სამეგრელოსკენ ჯობს მიკროავტობუსით წახვიდეთ, უკიდურეს შემთხვევაში ავტობუსიც გამოდგება. ზუგდიდში ბევრი არაფერია დასათვალიერებელი, თუ დადიანების სასახლეს არ ჩავთვლით. მე მუზეუმებს ნაკლებად ვწყალობ, ამიტომ განსაკუთრებული შთაბეჭდილება ჩემზე ვერც ზემოთ აღნიშნულმა სასახლემ მოახდინა. ასევე შეგიძლიათ სასახლის ირგვლივ მოწყობილ ზუგდიდის ბოტანიკურ ბაღში დაისვენოთ. ამ ბაღის შექმნის ისტირია, როგორც მახსოვს, ეკატერინე ჭავჭავაძეს უკავშირდება და როგორც ჩემი ზუგდიდელი მეგობრებისგან ვიცი, ბაღში ხეების ლაბირინთით “ეკატერინე” ეწერა, თუმცა მგონი 90-იანებს შეეწირა ეს წარწერაც. თუ თავს ვერაფრით გაირთობთ ზუგდიდში, შეგიძლიათ დადიანების სასახლის შთაბეჭდილებების წიგნი მაინც გადაფურცლოთ და რამდენიმე “შთაბეჭდილება”  წაიკითხოთ. მერწმუნეთ, ეს ამად ღირს :დ

dadთავად ზუგდიდთან შედარებით ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის სოფლები ბევრად ლამაზია. მე სოფელ ოდიშში ვიყავი. საოცარი, მშვიდი და მყუდრო ადგილია. ამავდროულად აქ გეძლევა საშუალება თავის მსუბუქი მოძრაობით ერთ მხარეს სვანეთის მთებს უყურო, მეორე მხარეს კი ზღვის სანაპირო დაინახო ანაკლიისკენ.

ანაკლიას რაც შეეხება, აქაურობას აშკარად ეტყობა რომ მიტოვებულია. ჩერნობილის ასოციაციაც კი გამოიწვია ჩემში. ულამაზესი, შავი ქვიშით დაფარული სანაპირო, მოპირკეთებული ვარდისფერი გზა, პალმები… თუმცა, საშინლად უსიცოცხლოდ გამოიყურება ყველაფერი. ამ ბილიკებზე არავინ სეირნობს, ყველგან სიცარიელეა. Continue reading

Advertisements


2 Comments

პირიქითა ხევსურეთი და ანატორის ტრაგიკული ბედი

xed1

ხედი დათვიჯვრის უღელტეხილიდან ჭანჭახის ხეობაზე

ხევსურეთი შარშან და წელს

პირიქითა ხევსურეთში პირველად შარშან ვიყავი. ჟინვალის იქით გზა ფაქტობროვად აღარ არის, მიკროავტობუსი კი  კალიასავით მიხტის დაკლაკნილ გზაზე, რომელიც უსასრულოდ გრძელდება. შარშან გეგმის მიხედვით დათვიჯვრის უღელტეხილიდან (ზღვის დონიდან 2677 მ) უნდა გაგვევლო ფეხით ფაქტობროვად მთელი პირიქითა ხევსურეთი, ჭანჭახისა და ხახაბოს ხეობები, სოფლები ახალი ხახაბო, ძველი ხახაბო

გაყინვის საფრთხის წინაშე დათვიჯვრის უღელტეხილზე

გაყინვის საფრთხის წინაშე დათვიჯვრის უღელტეხილზე

და არდოტი. ეს პირველი დღის საბოლოო წერტილი უნდა ყოფილიყო, სადაც მიკროავტობუსი მოგვაკითხავდა, ჩვენს ბარგს ავიღებდით და დავბანაკდებოდით. მეორე დღეს კი უნდა გვენახა ლებაისკარი, კისტანი, შატილი და მუცო.  პირველი დღე ზედმიწევნით  დამღლელი აღმოჩნდა. უამინდობამ პირველი ნიშნები უღელტეხილზევე გამოავლინა, როცა თორმა ჩაქუჩით თამაში გადაწყვიტა და თავზე მუშტისხელა სეტყვა დაგვიშინა. ამ დროს გავაცნობიერე რა ტკბილია თექვსმეტსართულიან კოსპუსში საწერ მაგიდასთან ჯდომა, გვერდით ყავის ფინჯნით და უსაფრთხოების სრული შეგრძნებით. თუმცა, პრობლემები აქ არ დასრულებულა. პირველი დღის გეგმები არდოტში შეიცვალა, სეტყვის შედეგად ჩამონგრეულმა კლდემ სამანქანო გზა გადაკეტა. მიკროავტუსმა, სადაც მთელი ჩვენი ბარგი იყო, ვერ მოგვაკითხა და თითქმის მუცომდე მოგვიწია ფეხით სიარული. ამასთანავე ყოველგვარი აღჭურვილობის, ფარნების, საწვიმრების და საგზლის გარეშე.

შარშანდელი შთაბეჭდილებები, ძირითადად, თითქმის ევერესტის სიმაღლის მთაზე სეტყვაში მოყოლა, სიცივის და დაუცველობის გრძნობა იყო. ამასთან შედარებით კი  წლევანდელი ტური პიკნიკზე გასვლას უფრო გავდა, თავისი კოცონით, თამაშებით, ალკოჰოლით და ყველა იმ  “პრელესწით” ჰოლივუდურ ფილმებში რომ არის ხოლმე მსგავს შეთხვევებში.

ათენგენობა

წლევანდელ ჩვენს სტუმრობას ადგილობრივი დღესასწაული – ათენგენობაც დაემთხვა  და მოგვეცა საშუალება ნამდვილი 164273_3343375918465_704095224_nხევსურული ადგილზე მოხარშული უგემრიელესი ლუდი გაგვესინჯა. ზოგჯერ მიხარია ხოლმე კიდევაც რომ ხევსურეთში ტურიზმი ისე კარგად არ არის განვითარებული, კომერციული დაინტერესების გაჩენა, გობალურ ტურისტულ ქსელში მოქცევა ხშირად მავნედ აისახება მთის ტრადიციებზე. ამის მაგალითები საქართველოს მთიანეთის სხვა რეგიონებში უკვე არსებობს, სადაც ხევსურეთისგან განსხვავებით უფასოდ არავინ არაფრით გაგიმასპინძლდება და კეთილი უანგარო ღიმილითაც არავინ დაგასაჩუქრებს. Continue reading


2 Comments

ამბავი იმისა, რომ მართლაც ჩამოდიან, თურმე, ტურისტები

ამ პოსტმა სულ მცირე ერთი თვით მაინც არ დაიგვიანა. ბევრმა ბლოგერმა დაწერა უკვე “უფლისციხის თავგადასვლის” შესახებ. ერთი თვის წინ რომ დამეწერა, ალბათ, ოდნავ განსხვავებული შინაარსის იქნებოდა ეს პოსტოც. ალბათ, დაიწყებოდა ასე: ბლოგერები საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულმა სააგენტომ წაგვიყვანა უფლისციხეში, ვითამაშეთ, ჩემი გუნდი გავიდა მეორე ადგილზე, არ გავიმართლა,მაინც კარგი იყო – წამოვედით. თუმცა, ახლა ასე არ დავწერ.

რა თმა უნდა ყოველი ასეთი გასვლა, გართობისა და თამაშის გარდა სხვა მიზნებსაც ემსახურება ხოლმე. მიზანი იმის მიხედვით იცვლება თუ ვინ არის მასპინძელი. ამ შემთხვევაში, ალბათ, მიზანი იყო, რომ სოციალური მედიის წარმომადგენლებს გაგვეცნო საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტო და მისი მუშაობა. არა დახურულ დარბაზში მოგვესმინა რა სამოთხეა ამ სფეროში, რამდენი რამე კეთდება, არამედ რეალურად, ჩვენი თვალით გვენახა ყველაფერი და შეგვეფასებინა. უფლისციხის შემდეგ, დამოუკიდებლად და სააგენტოს ჩარევის გარეშე კიდევ რამდენიმე ძეგლი მოვინახულე. მაგალითად, ჩემდა გასაოცრად, ქუთაისშიც კი იმდენი ტურისტია კულტურულ ობიექტებზე, რომ ჩემი თვალით რომ არ მენახა, ნამდვილად არ დავიჯერებდი. არა და ქუთაისში, როცა მე მომიოხდა იქ ყოფნა, ისეთი ხვატი იყო, გრილი ოთახიდან ცხვირის გამოყოფაც არ უნდა უნდოდეს ტურისტს.

ალბათ, ჯომოლუნგმა ისევე ნაგვით რომ იყოს სავსე, როგორც ოთხმოცდაათიან წლებში ქართული ტურისტული ობიექტები იყო, თვით ჯომოლინგმას სანახავადაც არ წავიდოდა არავინ. და რა უნდა ქნას ქვეყანამ თუ მის ტერიტორიაზე არც მსოფლიოში უმაღლესი მწვერვალია, არც პირამიდები აუშენებიათ შენს წინაპრებს, არც კოლიზეუმი გაქვს წამოჭიმული რომელიმე ქალაქში და არც დედამაწის მოსახლეობის 75% პროცენტმა არ იცის სად მდებარეობს შენი ქვეყანა? პასუხი ნათელია. რაც გაქვს ის უნდა გახადო დამთვალიერებლებისათვის მიმზიდველი და უფრო საინტერესო. სწორედ ამის გაკეთებას ცდილობს საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტო.

ბოლოს სადაც კი ვიყავი,  ვიზიტორებისათვის პოტენციურად საინტერესო ყველა ადგილი მოვლილი დამხვდა. ნულამდეა დაყვანილი ყველა ის ფაქტორი, რამაც შეიძლება დათვალიერებაში ხელი შეგიშალოს. გიდების მოზადების დონეც დამაკმაყოფილებელია. ინფრასტრუქტურა გამართული და მაქსიმალურად მორგებული იმაზე, რომ სტუმარმა რაც შეიძლება მძაფრი შთაბეჭდილებები წაიღოს შინ. უფლისციხეს რომ დავეხსნა, ქუთაისთან ახლოს, პრომეთეს მღვიმეში ფერადი განათება და მუსიკალური გაფორმებაც კი დამხვდა, რაც ერთი ორად აძლიერებს შთაბეჭდილებას.


დატოვე კომენტარი

სად წავიდნენ ჰიპები

მიუხედავად იმისა, რომ 60-იანები უკვე შორს არის, ნეპალის დედაქალაქ კატმანდუს უძველეს ქუჩებში ჯერ კიდევ ტრიალებს ჰიპების სული. 60-იანები იყო დიდი გადატრიალების ხანა, ახალი მუსიკალური მიმდინარეობები, ფასეულობათა ცვლა, განსხვავებული პოლიტიკუტური ხედვა. მოკლედ, 60-იანებში დაიწყო ყველაფერი ის, რითიც დღევანდელი ცივილიზებული სამყარო ამაყობს და ამ ცვლილებათა დიდი ნაწილი, სწორედ იმ კულტურის დამსახურებაა, რაც ჰიპებმა შექმნეს. Continue reading