სამარხვო ბლოგი


დატოვე კომენტარი

ოდესღაც დედაჩემი

r1300718_17793800როდესაც, BIAFF-ის პროგრამაში წავიკითხე „ოდესღაც დედაჩემი”, [Once my mother]  დიდი მოლოდინი არ მქონია არ ფილმის მიმართ. ვერ ვიტყვით, ფილმის სახელი განსაკუთრებული ორიგინალურობით გამოირჩევაო, პირველი რაც გახსენდება პედრო ალმოდოვარის „ყველაფერი დედაჩემი შესახებ” არის. შემდეგ კრიმინალური საკულტო ფილმი, რომელსაც დღემდე ეტრფის 90-იანების რომანტიზმით დატყვევებული ქართველი მაყურებელი „ერთხელ ამერიკაში”. მოკლედ, ფილმზე წინასწარი წარმოდგენები ალმოდოვარიდან სერჯიო ლეონემდე მერყეობს და ფიქრობ, რომ ერთის ან მეორის გავლენით იქნება გადაღებული. მე ამ ფილმს სახელს ნამდვილად შევუცვლიდი, თუნდაც ამ უკანასკნელზე ასოციაციების თავიდან ასაცილებლად. Continue reading

Advertisements


6 Comments

ძალადობის ვნება – ვის აქვს ძალადობის უფლება

რა ხდება მაშინ როცა ღმერთი კვდება, რა ხდება მაშინ როდესაც კანონი არ სჯის, რა ხდება მაშინ როდესაც მუხრუჭები არ აკონტრელებენ სინდისს… ამ სიის გაგრძელება უსასრულოდ შეიძლება. თუმცა, სჯობს საუბარი სინდისით დავიწყოთ. სინდისი, როგორც ასეთი, ორი სახის შეიძლება იყოს. ობოექტური სინდისი და სუბიექტური. ობიექტური სინდისი მუხრუჭის ფუნქციას ასრულებს ისეთი “გამღიზიანებლების” წინააღმდეგ როგორიც არის საყოვლთაოდ აღიარებული უარყოფითი ქცევები, მაგალითად მოკვლა. სუბიექტური სინდისი კი შეძენილია და გამომუშავდება დროთა განმავლობაში საზოგადოებრივი ნორმების შესაბამისად, რელიგიური მოსაზრებებით დაწესებული აკრძალვების შედეგად, სახელმწიფოს კანონმდებლობიდან გამომდინარე და სხვა.

JailBookingsGraphic2ამ ბლოგ-პოსტში არ ვაპირებ უსასრულოდ ვისაუბრო სინდისის შესახებ. უბრალოდ, როგორც უკვე აღვნიშნე სინდისი ერთ-ერთი უმთავრესი მუხრუჭია უსამართლობის, ქაოსის წინააღმდეგ. ამის საილუსტრციოდ შესანიშნავი იქნება მხტვრული ფილმის “ექსპერიმენტი”-ს მოხმობა.  ექსპერიმენტში მონაწილეობს 26 ადამიანი, რომელთაგან შემთხვევითი შერჩევის პრინციპით ზოგს თავისუფლება აღკვეთილის როლი შეხვდება, ნაწილს კი ბადრაგის. ყველა მონაწილემ იცის რომ ეს მხოლოდ ექსპერიმენტია, რომელიც 2 კვირაში დასრულდება და ყველა მონაწილე მიიღებს ჰონორარს თანაბრად. ერთი შეხედვით მარტივი სიტუაციაა, წესით არანაირ ძალადობას არ უნდა ჰქონდეს ადგილი. ყველაფერი მკაცრად გაწერილი და კონტროლირებადია, არსებობს ასევე წითელი ნათურაც, რომელსაც ექსპერიმენტატორები მაშინ აანთებენ თუ ცდის მონაწილეები რომელიმე წესს დაარღვევენ. ჯალათებს კი მხოლოდ ის ევალებათ რომ არ დაუშვან სიტუაციის კონტროლიდან გამოსვლა.

მაგრამ ყველაფერი ასე არ ხდება, სიტუაცია პირველსავე დღეს იძაბება და ბადრაგის როლის შემსრულებლებს იპყრობს ძალადობის “ტკბილი”  ვნება. ისინი პირველსავე დღეს იწყებენ ძალადობას პატიმრებზე. ერთადერთი მუხრუჭი კი – წითელი ნათურა – განაგრძობს დუმილს. მოძალადეთა თავაშვებულება პიკს რამდენიმე დღეში აღწევს, წითელი ნათურა კი ისევ დუმს. სად არის ამ დროს სინდისი, რელიგიური შეხედულებები რომელიც კრძალავს ძალადობას, სამოქალაქო უფლებები რომელიც ჯერ ისევ მოქმედებს საექსპერიმენტო შენობის მიღმა?

ექსპერიმენტში ბადრაგის როლის შემსრულებებლები სავსებით ჩვეულებრივი ადამიანები იყვენენ სანამ ამ ცდაში მიიღებდნენ მონაწილეობას, მათ მიეცათ ძალადობის უფლება და ისინი გარდაიქმენენ, ამ მხრივ ყველაზე საინტერესო, ალბათ, ფორესტ ვაითეკერის პერსონაჟია, რომელიც პირველივე ძალადობის შემდეგ ერექციას განიცდის, შეხედავს თავის ერეგირებულ ასოს და მიხვდება რომ მას ამის კეთება მოსწონს. Continue reading